Οι «ηττημένοι»
αξιωματικοί
«Εκεί που σταματά
η λογική, ξεκινά στρατός» συνηθίζουν λένε όσοι υπηρέτησαν την πατρίδα. Και
είναι πολύ φυσικό, αφού στο στρατό εκπαιδεύονται «φονιάδες» ανθρώπων, όσες
εθνικιστικές «σάλτσες», όσες πατριωτικές «κορώνες» όσες ηθικές «κουτοπονηριές»
και να προβάλλονται από αξιωματικούς και άλλους εθνοπατέρες, ακόμη και
θρησκευτικούς ταγούς. Οι εχθροί, όπως και να λέγονται ιστορικά, έχουν και μάνα
και πατέρα και σύζυγο και παιδιά και συγγενείς και φίλους. Η βασική φιλοσοφία
του στρατού –σε όλους τους αιώνες- είναι μέσα από τις ομοιόμορφες στολές, μέσα
από το άβολο στρατιωτικό βήμα, μέσα από τα ξεσηκωτικά εμβατήρια, μέσα από τις
παράλογες διαταγές, μέσα από το καψόνι και γενικότερα μέσα από την ισοπέδωση
της προσωπικότητας, να καταπνιγεί η λογική σκέψη. Και ακολούθως στο όνομα μιας
ιδέας, μιας ιδεολογίας, να θυσιάζουν οι νέοι την ζωή τους, δηλαδή το
πολυτιμότερο αγαθό.
«Ο αξιωματικός θα
πρέπει να είναι έτοιμος ακόμη και να θυσιάσει τους στρατιώτες του», λέει μια
άλλη στρατιωτική ρήση, η οποία μετατρέπει σε «μικρούς θεούς» τους αξιωματικούς.
Μόνο που στην πραγματικότητα, όχι σπάνια οι αξιωματικοί που πιστεύουν σε αυτές
τις ρήσεις, καταντούν «μικροί διάβολοι». Και από εδώ ξεκινούν τα δράματα στον
στρατό, με τους παραλογισμούς να διαδέχονται ο ένας τον άλλο και τα κόμπλεξ να
βρίσκουν διέξοδο, στα αδιέξοδα και «ηττημένα μυαλά» αξιωματικών. Παλαιότερα
ήταν τα καψόνια, ήταν οι κρατήσεις και οι φυλακές και ένα σωρό άλλα
ανομολόγητα, στο όνομα της δήθεν
πειθαρχίας. Άνθρωποι με λιγοστό μυαλό και πολλά πάθη έβρισκαν νόημα στη ζωής
τους και αποκτούσαν αξία στην κοινωνία.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
6/3/2016
«Εκεί που σταματά
η λογική, ξεκινά στρατός» συνηθίζουν λένε όσοι υπηρέτησαν την πατρίδα. Και
είναι πολύ φυσικό, αφού στο στρατό εκπαιδεύονται «φονιάδες» ανθρώπων, όσες
εθνικιστικές «σάλτσες», όσες πατριωτικές «κορώνες» όσες ηθικές «κουτοπονηριές»
και να προβάλλονται από αξιωματικούς και άλλους εθνοπατέρες, ακόμη και
θρησκευτικούς ταγούς. Οι εχθροί, όπως και να λέγονται ιστορικά, έχουν και μάνα
και πατέρα και σύζυγο και παιδιά και συγγενείς και φίλους. Η βασική φιλοσοφία
του στρατού –σε όλους τους αιώνες- είναι μέσα από τις ομοιόμορφες στολές, μέσα
από το άβολο στρατιωτικό βήμα, μέσα από τα ξεσηκωτικά εμβατήρια, μέσα από τις
παράλογες διαταγές, μέσα από το καψόνι και γενικότερα μέσα από την ισοπέδωση
της προσωπικότητας, να καταπνιγεί η λογική σκέψη. Και ακολούθως στο όνομα μιας
ιδέας, μιας ιδεολογίας, να θυσιάζουν οι νέοι την ζωή τους, δηλαδή το
πολυτιμότερο αγαθό.
«Ο αξιωματικός θα
πρέπει να είναι έτοιμος ακόμη και να θυσιάσει τους στρατιώτες του», λέει μια
άλλη στρατιωτική ρήση, η οποία μετατρέπει σε «μικρούς θεούς» τους αξιωματικούς.
Μόνο που στην πραγματικότητα, όχι σπάνια οι αξιωματικοί που πιστεύουν σε αυτές
τις ρήσεις, καταντούν «μικροί διάβολοι». Και από εδώ ξεκινούν τα δράματα στον
στρατό, με τους παραλογισμούς να διαδέχονται ο ένας τον άλλο και τα κόμπλεξ να
βρίσκουν διέξοδο, στα αδιέξοδα και «ηττημένα μυαλά» αξιωματικών. Παλαιότερα
ήταν τα καψόνια, ήταν οι κρατήσεις και οι φυλακές και ένα σωρό άλλα
ανομολόγητα, στο όνομα της δήθεν
πειθαρχίας. Άνθρωποι με λιγοστό μυαλό και πολλά πάθη έβρισκαν νόημα στη ζωής
τους και αποκτούσαν αξία στην κοινωνία.
Οι έξυπνοι εφευρέτες
των όπλων, σκέφτονταν πάντα, ότι θα τα χρησιμοποιούν άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερα
προσόντα. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, το σημαντικότερο προσόν του
φαντάρου είναι η σωματική ρώμη. Σε όλους τους πολέμους, την νίκη δεν ήταν
έδιναν πάντα, οι αριθμοί των στρατιωτών, αλλά κατά κανόνα οι εφευρέσεις, η
τεχνολογία της κάθε εποχής. Την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εφευρέθηκαν οι
προστατευτικές στολές από δέρμα και τα ελαφρά σε βάρος, τεράστια ακόντια. Στο
Βυζάντιο είχαν το υγρό πυρ. Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Αμερικάνοι
χρησιμοποίησαν τις ατομικές βόμβες και οι Ρώσοι τους πυραύλους «κατιούσια» και
έτσι γονάτισαν τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους. Σήμερα έχουμε τις
έξυπνες βόμβες, τους πυραύλους, τους δορυφόρους, τα ραντάρ και ένα σωρό άλλα
οπλικά συστήματα, τα οποία χειρίζονται άνθρωποι με διδακτορικά διπλώματα. Τα
άλλα, περί ελλείψεων σε φαγητό και πυρομαχικά, τα περί χειμώνα και άλλων
φυσικών φαινομένων καθώς και τα άλλα, περί προδοσιών και ατυχιών, είναι απλά
άτυχες δικαιολογίες, «ηττημένων αξιωματικών».
Αυτές τις μέρες ακούμε
φοβερά πράγματα, με αφορμή την μείωση της στρατιωτικής θητείας. «Ηττημένοι
αξιωματικοί» διαρρέουν απίστευτα πράγματα, λες και ξεκίνησε και πάλι ο «τρίτος
Αττίλας». Η πραγματικότητα, όπως έλεγε παλαίμαχος στρατιωτικός στον καφενέ,
βρίσκεται στο φόβο των αξιωματικών, οι οποίοι θα πρέπει να αλλάξουν ρότα και να
εφαρμόσουν συστήματα διοίκησης, τα οποία δεν περιορίζονται στον εκφοβισμό των
νέων παιδιών. Ούτε λόγος φυσικά για τον συνωστισμό ανώτατων αξιωματικών, με
τους εξωφρενικά ψηλούς μισθούς, ούτε λόγος για την ανάγκη αξιολόγησης της
αποτελεσματικότητας του στρατεύματος, ούτε λόγος για την ανάγκη να απαλλαγή το
στράτευμα από δημοσιοϋπαλληλικές νοοτροπίες, ρουσφετιού και γραφειοκρατίας,
ούτε βεβαίως γίνεται λόγος για την ανάγκη να εισέλθουν στο χώρο του
στρατεύματος, έξυπνοι και μορφωμένοι νέοι, οι οποίοι θα βρουν κυπριακά «έξυπνα
όπλα» για αντιμετωπίσουν τους εχθρούς.
Ευτυχώς ο τόπος μας διαθέτει πανέξυπνους εφευρέτες και δυστυχώς το βαθύ κράτους
του δημοσίους, «θαύει» κυριολεκτικά τους έξυπνους ανθρώπους.
Σχόλια