Επείγον… μάθημα email

Επείγον… μάθημα email

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/4/2015

«Αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα, να λάχει να πούμε», έλεγε ο αιώνιος Χάρρυ Κλυνν. Πριν μερικές μέρες, νέος επιστήμονας, με πτυχία και μεταπτυχιακά διπλώματα, με τρομερή όρεξη για δουλειά και ολίγον απελπισμένος, με την κατάρα της ανεργίας, θέλησε να δοκιμάσει την τύχη του, με τα 500ευρα, της ΑΝΑΔ. Συμπλήρωσε την αίτηση, για δουλειά ή κατάρτιση ή όπως αλλιώς λέγεται, σε ένα Υπουργείο. Είχε την επιλογή, είτε να επιδώσει ο ίδιος την αίτηση σε αρμόδιο λειτουργό του Υπουργείου, είτε να την αποστείλει ταχυδρομικώς. Ο νέος επέλεξε την πρώτη επιλογή, παρόλο που διαμένει στην Λάρνακα, ώστε να γνωρίσει και τους ανθρώπους, με τους οποίους ενδεχομένως θα συνεργαζόταν.

Ωστόσο όταν έφθασε το Υπουργείο, η λειτουργός έλειπε και δεν υπήρχε αντικαταστάτης. Περίμενε το παιδί γύρω στις δύο ώρες, μέχρι να μάθει για την απουσία του αρμοδίου. Τότε ακολούθησε την κυπριακή οδό, δηλαδή τα τηλεφωνήματα στους γονείς, οι οποίοι με την σειρά τους, άρχισαν τα τηλέφωνα σε γνωστούς και φίλους, για να βρουν τρόπο ώστε να γίνει αποδεκτή η αίτηση του «μωρού». Τελικά διευθετήθηκε το θέμα, με την εμπλοκή άλλων υψηλόμισθων υπαλλήλων και αφού χάθηκαν αρκετές εργατοώρες, οι οποίες συμποσούνται, σίγουρα σε πολλά 500ευρα, που θα λαμβάνει ο νέος με τις «καλές συστάσεις».

Αφού έληξε το σίριαλ, ο νέος επέστρεψε στο σπίτι και άρχισε τα «μπινελίκια», για την «βλακεία» που δέρνει το σύστημα διοίκησης. Προχώρησε και σε «απειλές» προς τους λατρεμένους του γονείς, ότι θα πάρει των «ομματίων» του και θα φύγει στο εξωτερικό για να δουλέψει. Και μονολογούσε: «Είναι ποτέ δυνατό, να μην υπάρχει η επιλογή του email, για την αποστολή της αίτησης. Είναι ποτέ δυνατό, να ζητούν ένα σωρό αυτονόητα, για μια αίτηση, που στο τέλος της ημέρας, αφορά εξάμηνη δουλειά, με χαρτζιλίκι.

Θέλουν να αποκτήσουμε πείρα, λες και τόσα χρόνια στα φοιτητικά έδρανα, παίζαμε παιγνίδια. Βρήκαν το κόλπο να δουλεύουμε, χωρίς ουσιαστικά να πληρωνόμαστε. Και από πάνω, μάς σπάζουν και τα νεύρα, με τις κουτοπονηριές τους. Είναι γεμάτα κομπιούτερ τα Υπουργεία και όμως δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν, ούτε το απλό email. Όχι για κουτσομπολιό, αλλά για να διευκολύνεται η δουλειά τους και η ζωή μας. Απλά μαθήματα email και απλή απόφαση για τερματισμό των πρακτικών, περασμένων δεκαετιών.»

Μια άλλη μια νέα, με κοφτερό μυαλό και ξεχωριστά πτυχία, η οποία ολοκλήρωσε το εξάμηνο με τα 500ευρα, δεν μπορούσε να ανεχθεί ότι μεσήλικοι ακριβοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, σκέφτονται και δρουν, σαν να είναι γέροι εκατό χρόνων. Διερωτάτο πως αντέχουν τόσα χρόνια, πίσω από αυτά τα μουντά γραφεία, πως κινούνται με τόσο αργούς ρυθμούς και το χειρότερο πως κατάντησαν τόσο «μαλθακοί».

Και μονολογούσε: «Με έβαζαν να αντιγράφω αιτήσεις στους υπολογιστές, λες και ήμουν απόφοιτη Γυμνασίου. Καλά γιατί δεν βάζουν τους ανθρώπους να συμπληρώνουν ηλεκτρονικά τις αιτήσεις, αφού κατά κανόνα αυτοί καταφεύγουν σε κάποιους άλλους για να τις συμπληρώσουν. Γιατί δεν μας έβαζαν εμάς, να βοηθούμε τους ανθρώπους να συμπληρώσουν τις αιτήσεις, απ ευθείας σε υπολογιστές; Είναι τρελό αυτό που συμβαίνει. Ζητούν από τον κοσμάκη χίλιες δυο πληροφορίες και χαρτιά, όταν μπορούν μόνο με το νούμερο της ταυτότητας, να μάθουν τα πάντα, ακόμη και τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Μεγάλος σαδισμός και απίστευτη σπατάλη χρήματος, για να έχουν δουλειά και να βασανίζονται χιλιάδες, φαινομενικά προνομιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι».

Τελικά για να δουλεύεις στο δημόσιο, θα πρέπει να στεγνώσεις την ψυχή σου και το τραγικότερο, θα πρέπει να ξεχάσεις την χαρά της δημιουργίας. Κατά τα άλλα, θα μεταρρυθμιστεί το δημόσιο και θα μειωθεί η γραφειοκρατία, με ανθρώπους που λαμβάνουν, αντί να δίδουν αξία στην θέση που κατέχουν. Το επείγον είναι να εισέλθει το email στο δημόσιο και σίγουρα δεν θα «έχουν τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του ανθρώπου» όπως έλεγε ο μέγας κοσμοκαλόγερος, ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.