Ένας τουρκοκύπριος θα μας σώσει
«Ζούμε στιγμές του 1973, παραμονές του πραξικοπήματος και της εισβολής»
μονολογούσε καφενόβιος, οποίος βίωσε από την καλή και την ανάποδη, από την μια
το αγνό πάθος της Ένωσης με την μητέρα Ελλάδα «τρώγοντας και πέτρες» και από
την άλλη την φρίκη του πολέμου και την προδοσία των αδελφών αξιωματικών εξ
Ελλάδος. Και έλεγε: «Τότε, κάθε λίγο και λιγάκι, βλέπαμε ανατινάξεις
αστυνομικών σταθμών, ακούγαμε για συλλήψεις και φυλακίσεις, διαβάζαμε για
φρικτά βασανιστήρια στις φυλακές και μαθαίναμε από ψίθυρους ότι σε μια νύκτα θα
σκοτώναμε όλους τους τουρκαλλάδες, όπως πάλαι ποτέ οι Κρητικοί». Ο άνθρωπος που
δεν έκρυβε την θλίψη, αλλά και την αγωνία του, για το μέλλον των παιδιών του,
συνέχιζε να μιλά χωρίς να νοιάζεται αν τον άκουγε κανένας: «Τότε οι πολίτες
ήταν διχασμένοι και αλληλομισούνταν. Από την μια οι δεξιοί και από την άλλη
αριστεροί. Από την μια οι Μακαριακοί και από την άλλη οι Γριβικοί. Όλοι νόμιζαν
και πίστευαν ότι υπερασπίζονταν, τα εθνικά συμφέροντα και τον μεγάλο σκοπό,
είτε της Ένωσης με την Ελλάδα, είτε της σωτηρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.»
Ο σοφός συνταξιούχος, ο οποίος υπηρέτησε την πατρίδα από διάφορα
αξιώματα, απολάμβανε τον ανοιξιάτικο ήλιο και το καφεδάκι του και αναλογιζόταν
τα λάθη που έφεραν τον τόπο σε αυτό το χάλι. «Από την ώρα που έφυγαν οι
Τουρκοκύπριοι από την εξουσία του τόπου το 1964, ανατράπηκε η βασική φιλοσοφία
του Συντάγματος. Δηλαδή χάθηκαν οι ασφαλιστικές δικλείδες και ο έλεγχος των
εξουσιών. Οι εκάστοτε Πρόεδροι της Δημοκρατίας και οι άλλοι αξιωματούχοι,
μετατράπηκαν, σε μια μέρα, σε «μικρούς αυτοκράτορες», χωρίς έλεγχο και χωρίς
αντίλογο. Και εξουσία χωρίς έλεγχο, οδηγεί σε αλαζονεία και η αλαζονεία φέρνει
την καταστροφή. Ο πρόεδρος διορίζει Υπουργούς, Εισαγγελείς, Δικαστές,
Αστυνομικούς, Στρατιωτικούς και ένα σωρό άλλους αξιωματούχους του κράτους και
των ημικρατικών οργανισμών. Χωρίς κριτήρια και κατά κανόνα, χωρίς αξιοκρατία,
χωρίς λογική και με βασικό κριτήριο, την κομματική πειθαρχία και την στήριξη
στην εκλογή στο ύπατο αξίωμα.»
Η Κύπρος χρειάζεται επανεκκίνηση, όχι μόνο της οικονομίας της, αλλά και
των θεσμών εξουσίας. Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν από νέους και αδιάφθορους
ανθρώπους, οι οποίοι δεν θα κουβαλούν τα βαρίδια ιστοριών διαπλοκής και
διαφθοράς. Για 40 και πλέον χρόνια, το κυπριακό και οι ανύπαρκτες εξελίξεις, οι
οποίες αποτελούσαν κατά κανόνα το πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων, αποτελούσαν
το καλύτερο άλλοθι, για να κρύβονται οι απατεωνιές. Εξάλλου ο εθνικισμός, ήταν
πάντα το καταφύγιο κάθε κατεργάρη. Η πολιτική ελίτ του τόπου, έχει σήμερα μια
τελευταία ίσως ευκαιρία, να «σωθεί» η ίδια και να διατηρήσει στο μέτρο του
δυνατού και την υστεροφημία της. Είναι η ώρα να λυθεί το κυπριακό και να
λειτουργήσει πραγματικά η Δημοκρατία στον τόπο. Ένας τουρκοκύπριος Πρόεδρος ή
Αντιπρόεδρος, πρέπει να αποτελέσει το αντίβαρο στην εξουσία του ελληνοκύπριου
Προέδρου ή Αντιπροέδρου, για να σωθεί ο τόπος. Και ποιος ξέρει, ίσως ένας
τουρκοκύπριος θα σώσει, από τον βούρκο στον οποίο βυθιζόμαστε.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
«Ζούμε στιγμές του 1973, παραμονές του πραξικοπήματος και της εισβολής»
μονολογούσε καφενόβιος, οποίος βίωσε από την καλή και την ανάποδη, από την μια
το αγνό πάθος της Ένωσης με την μητέρα Ελλάδα «τρώγοντας και πέτρες» και από
την άλλη την φρίκη του πολέμου και την προδοσία των αδελφών αξιωματικών εξ
Ελλάδος. Και έλεγε: «Τότε, κάθε λίγο και λιγάκι, βλέπαμε ανατινάξεις
αστυνομικών σταθμών, ακούγαμε για συλλήψεις και φυλακίσεις, διαβάζαμε για
φρικτά βασανιστήρια στις φυλακές και μαθαίναμε από ψίθυρους ότι σε μια νύκτα θα
σκοτώναμε όλους τους τουρκαλλάδες, όπως πάλαι ποτέ οι Κρητικοί». Ο άνθρωπος που
δεν έκρυβε την θλίψη, αλλά και την αγωνία του, για το μέλλον των παιδιών του,
συνέχιζε να μιλά χωρίς να νοιάζεται αν τον άκουγε κανένας: «Τότε οι πολίτες
ήταν διχασμένοι και αλληλομισούνταν. Από την μια οι δεξιοί και από την άλλη
αριστεροί. Από την μια οι Μακαριακοί και από την άλλη οι Γριβικοί. Όλοι νόμιζαν
και πίστευαν ότι υπερασπίζονταν, τα εθνικά συμφέροντα και τον μεγάλο σκοπό,
είτε της Ένωσης με την Ελλάδα, είτε της σωτηρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.»Ο σοφός συνταξιούχος, ο οποίος υπηρέτησε την πατρίδα από διάφορα
αξιώματα, απολάμβανε τον ανοιξιάτικο ήλιο και το καφεδάκι του και αναλογιζόταν
τα λάθη που έφεραν τον τόπο σε αυτό το χάλι. «Από την ώρα που έφυγαν οι
Τουρκοκύπριοι από την εξουσία του τόπου το 1964, ανατράπηκε η βασική φιλοσοφία
του Συντάγματος. Δηλαδή χάθηκαν οι ασφαλιστικές δικλείδες και ο έλεγχος των
εξουσιών. Οι εκάστοτε Πρόεδροι της Δημοκρατίας και οι άλλοι αξιωματούχοι,
μετατράπηκαν, σε μια μέρα, σε «μικρούς αυτοκράτορες», χωρίς έλεγχο και χωρίς
αντίλογο. Και εξουσία χωρίς έλεγχο, οδηγεί σε αλαζονεία και η αλαζονεία φέρνει
την καταστροφή. Ο πρόεδρος διορίζει Υπουργούς, Εισαγγελείς, Δικαστές,
Αστυνομικούς, Στρατιωτικούς και ένα σωρό άλλους αξιωματούχους του κράτους και
των ημικρατικών οργανισμών. Χωρίς κριτήρια και κατά κανόνα, χωρίς αξιοκρατία,
χωρίς λογική και με βασικό κριτήριο, την κομματική πειθαρχία και την στήριξη
στην εκλογή στο ύπατο αξίωμα.»
Η πρωτοφανής κρίση στην Νομική Υπηρεσία και η εμπλοκή του Προεδρικού,
αποκάλυψε πράγματα και θαύματα και κυρίως το μέγεθος των τεράστιων οικονομικών
συμφερόντων, που κρύβονται πίσω από πολιτειακούς αξιωματούχους. Ο κοσμάκης
βλέπει και γελά με τα καμώματα της εξουσίας, αλλά και συνειδητοποιεί ότι θα
κληθεί σύντομα και πάλι να πληρώσει τα σπασμένα. Σήμερα «ξεζουμίζεται» για την
σωτηρία τάχα των Τραπεζών, για την αποπληρωμή των χρεών του δημοσίου και
βεβαίως για τα σπασμένα από τους μεγαλόσχημους, απατεώνες του λευκού κολάρου.
Και όλα αυτά, την ώρα που η ανεργία συνεχίζει να τσακίζει τους ανθρώπους, να
διώχνει στην ξενιτιά τους νέους και η φτώχεια που ξαναζωντανεύει ιστορίες
πείνας του προηγούμενου αιώνα.
Η Κύπρος χρειάζεται επανεκκίνηση, όχι μόνο της οικονομίας της, αλλά και
των θεσμών εξουσίας. Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν από νέους και αδιάφθορους
ανθρώπους, οι οποίοι δεν θα κουβαλούν τα βαρίδια ιστοριών διαπλοκής και
διαφθοράς. Για 40 και πλέον χρόνια, το κυπριακό και οι ανύπαρκτες εξελίξεις, οι
οποίες αποτελούσαν κατά κανόνα το πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων, αποτελούσαν
το καλύτερο άλλοθι, για να κρύβονται οι απατεωνιές. Εξάλλου ο εθνικισμός, ήταν
πάντα το καταφύγιο κάθε κατεργάρη. Η πολιτική ελίτ του τόπου, έχει σήμερα μια
τελευταία ίσως ευκαιρία, να «σωθεί» η ίδια και να διατηρήσει στο μέτρο του
δυνατού και την υστεροφημία της. Είναι η ώρα να λυθεί το κυπριακό και να
λειτουργήσει πραγματικά η Δημοκρατία στον τόπο. Ένας τουρκοκύπριος Πρόεδρος ή
Αντιπρόεδρος, πρέπει να αποτελέσει το αντίβαρο στην εξουσία του ελληνοκύπριου
Προέδρου ή Αντιπροέδρου, για να σωθεί ο τόπος. Και ποιος ξέρει, ίσως ένας
τουρκοκύπριος θα σώσει, από τον βούρκο στον οποίο βυθιζόμαστε.
Σχόλια