Εν ν' αγκαλέσω τον Θεόν…

Εν ν' αγκαλέσω τον Θεόν…

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/4/2015

«Εν ν' αγκαλέσω τον Θεόν, μα ποιος εν να τον κρίνει, αφού η κρίση μια ένι, τζιαι ρίζει την τζιαι τζείνη»…  Δηλαδή θέλω να κάνω αγωγή στον θεό, αλλά ποιος θα τον δικάσει, αφού είναι ο κάτοχος της δικαιοσύνης. Ο εθνικός μας ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης, με αυτό τον συγκλονιστικό στοίχο, καταγράφει το αιώνιο ερώτημα, σκιαγραφεί  το αιώνιο γιατί του ανθρώπου απέναντι στο Θεό, για τις αδικίες που επικρατούν σε αυτό τον κόσμο. Όπως λέει και ο κοσμάκης: «Γιατί δεν σηκώνει το χέρι του και να ρίξει ένα δυνατό χαστούκι στους αθεόφοβους, που καταπατούν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.» Όλους αυτούς που κατάντησαν επαίτες τους μισούς κύπριους, για να σωθούν και να αυξήσουν τα πλούτη τους, τα λαμόγια, οι απατεώνες με τα λευκά κολάρα.

 

 

 
 Πριν μερικές δεκαετίες ήταν οι τοκογλύφοι και οι συμμορίες που σκότωναν και λεηλατούσαν, με την ανοχή των Τούρκων, των Βρετανών και των άλλων δυναστών του τόπου. Πριν μερικά χρόνια ήταν οι απατεώνες του χρηματιστηρίου, οι οποίοι λεηλάτησαν, όχι μόνο τους πλούσιους, αλλά και τις γριούλες που αγόραζαν με τις συντάξεις τους ανάξιες μετοχές. Σήμερα είναι οι τραπεζίτες με τις υπερχρεώσεις τα λεγόμενα πανωτόκια και τις άλλες υπερχρεώσεις. Σήμερα έχουμε το υπερχρεοκοπημένο κράτος, που κουρεύει μισθούς και επιβάλει φόρους. Σήμερα βιώνουμε και τους μπάστακες της τρόικας, που κινούν τα νήματα της οικονομίας, ασκώντας ουσιαστικά την εξουσία στον τόπο. Ο κοσμάκης και χθες και σήμερα, αναφωνεί τα λόγια του σκιαθίτη κοσμοκαλόγερου κυρ Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Σαν νά 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κ' οι καημοί του κόσμου...»

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε την «μονομαχία μέχρι θανάτου», δύο γιγάντων, δύο ελεφάντων της κυπριακής καθεστηκυίας τάξης, δύο αξιωματούχων που είναι θεωρητικά παντοδύναμοι, του Γενικού και του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα. Οι άνθρωποι αυτοί, συνταγματικά μπορούν να αναστείλουν ποινικές υποθέσεις, μπορούν και κρίνουν πριν τα δικαστήρια την τύχη χιλιάδων ανθρώπων που παραβίασαν τους νόμους, κατευθύνουν και κρίνουν την δουλειά όλης της Αστυνομίας, είναι οι νομικοί σύμβουλου της κυβέρνησης και εν μέρει της Βουλής, καθόριζαν σε μεγάλο βαθμό και τους ίδιους τους νόμους, με τις νομοτεχνικές επεξεργασίες, ενώ μπορούν να ανατρέψουν και νόμους, όταν κατά την γνώμη τους είναι αντισυνταγματικοί ή συγκρούονται με τα συμφέροντα του κράτους, όπως συνέβη πρόσφατα με τους μνημονιακούς νόμους. Με λίγα λόγια είναι οι μικροί «θεοί» της Κύπρου. Τώρα ποιος θα δικάσει τους «θεούς» μόνο το δικαστικό συμβούλιο, το ανώτατο δικαστήριο, στο οποίο και πάλι προεδρεύει ο «θεός».

Τα θεσμικά αδιέξοδα και η κρίση των θεσμών, δεν είναι οτιδήποτε άλλο, παρά το αποτέλεσμα των θεσμικών παραλογισμών, αν όχι παρανομιών, του κουρέματος των καταθέσεων, των μειώσεων μισθών και ωφελημάτων -πλην των δικαστών- και των άλλων αυθαιρεσιών της τρόικας και των δανειστών. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν στην φτώχια και την ανέχεια τον μισό πληθυσμό της Κύπρου και στον θάνατο εκατοντάδες απελπισμένους πολίτες. Τώρα τι γίνεται από εδώ και πέρα και ποιος θα σώσει τους Εισαγγελείς, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση, που θα κριθεί στα δικαστήρια, από την λαβωμένη δικαιοσύνη της Κύπρου.

Ο κοσμάκης γελά με τα καμώματα στην Εισαγγελία, κάνοντας διάλειμμα στο κλάμα, ελέω φτώχειας και απελπισίας, λόγω ανεργίας. Ιστορίες καθημερινής τρέλας, διαδραματίζονται καθημερινώς σε σχολεία, με μαθητές που λιποθυμούν λόγω πείνας, σε γειτονιές με ανθρώπους που δεν έχουν να πληρώσουν, ούτε και για το ηλεκτρικό ρεύμα και στα δώματα της εξουσίας, που φαίνεται ότι ζουν στον κόσμο τους. Μπορεί ο κοσμάκης να μην μπορεί να «αγκαλέσει τον Θεό» αλλά ελπίζει στο θαύμα και στην μυστική τιμωρία των ενόχων από τον Θεό, η οποία είναι πολύ χειρότερη, από την τιμωρία της φυλακής. Οι ερινύες δεν αντέχονται και όλα εδώ πληρώνονται.