Υπάρχει ελπίδα

Υπάρχει ελπίδα

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/1/2015

Ο Διογένης μέσα στο πιθάρι του, απολαμβάνοντας τον ζεστό αττικό ήλιο και κρατώντας φανάρι μέρα μεσημέρι, αναζητούσε ανθρώπους. Από τότε μέχρι σήμερα, έστω και αν πέρασαν δύο και πλέον χιλιάδες χρόνια, η αναζήτηση ανθρώπων, αποτελεί το μεγάλο στοίχημα των αναζητητών της αλήθειας. Αυτές τις μέρες, όπου η μαυρίλα των σκανδάλων, ο πόνος της ανεργίας, η πίκρα της φτώχιας και η αναλγησία των ταγών υπερεπερίσσευσε, βλέπουμε πολιτικά τζάκια να κατακρημνίζονται, βλέπουμε πάμπλουτους επιχειρηματίες να καταλήγουν στην στενή, βλέπουμε βουλευτές να εξευτελίζονται μπροστά στη δικαιοσύνη και είδαμε ακόμη και πρόεδρο κόμματος, τον Γιαννάκη Ομήρου να υποβάλλει την παραίτηση του, για τον ένα ή τον άλλο λόγο.

«Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον, ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού» λέει στις παροιμίες του ο σοφός Σολομών. Και επιβεβαιώνεται με τον εντυπωσιακότερο τρόπο, αυτές τις δύσκολες εποχές, όπου οι θεσμοί απαξιώθηκαν και οι πολιτικοί έχασαν την αξιοπιστία τους. Οι φαινομενικά άτρωτοι επιχειρηματίες, οι θεωρούμενοι παντοδύναμοι αξιωματούχοι του κράτους, μετατράπηκαν σε μια νύκτα, σε φοβισμένα ανθρωπάκια, τα οποία εκλιπαρούν το έλεος και την επιείκεια της δικαιοσύνης. Έχει ο καιρός γυρίσματα και όλα εδώ πληρώνονται, όπως λέει και ο λαός ο «λαομένος» κατά τον Δέρβη.

Η κατρακύλα της οικονομίας και της κοινωνίας, ξεκίνησε από την ανοχή στην παρανομία και την νοοτροπία του κρύψε να περάσουμε. Το αμαρτωλό σύστημα έκρυβε για δεκαετίες κάτω από το χαλί, τις πομπές μεγαλόσχημων, τις απατεωνιές αξιωματούχων και κυρίως έδινε άφεση αμαρτιών για λόγους τάχα δημοσίου συμφέροντος. Με την μεγαλύτερη ευκολία το σύστημα «έθαψε» τις αποδεδειγμένες και παραδεγμένες στην Βουλή, παρανομίες των απατεώνων του χρηματιστηρίου. Αλλά και όλος ο εξαπατημένος κόσμος ο οποίος ήξερε τις βρωμιές, το μόνο που έκανε ήταν να εκφωνεί ευφάνταστες βρισιές και να ουρλιάζει κακόφωνες κατάρες. Οι κυπραίοι υιοθετώντας το πατροπαράδοτο ρητό, «χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις, φίλα το» υποτάσσονται στην μοίρα τους και αναμένουν την θεία δίκη, η οποία ποτέ δεν απογοήτευσε κανένα τίμιο άνθρωπο.

«Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» αλλά και η ταπεινή «ουρά», οι καθημερινοί άνθρωποι της βιοπάλης, είναι συνυπεύθυνοι, ηθικά τουλάχιστον. Απολάμβαναν και αυτοί τα ψίχουλα που έπεφταν από τα τραπέζια των πλουσίων. Όλοι ήξεραν και όλοι ξέρουν ότι από το 1974 μέχρι πριν μερικά χρόνια, η Κύπρος ήταν «πλυντήριο» αιματοβαμμένων δολαρίων, ρουβλιών και άλλων νομισμάτων. Όλοι ήξεραν και ξέρουν ότι ο υπόκοσμος κυβερνούσε και κυβερνά την «νύκτα». Αλλά ποιός τολμούσε και ποιός τολμά και σήμερα να πει λέξει, αφού είτε θα χάνει την δουλειά του, είτε θα χαθεί σε κανένα χαντάκι. Πρώτοι και καλύτεροι οι κακοπληρωμένοι καλοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι σοφά υποτάσσονται στην μοίρα των μικρών κυπραίων, για ένα κομμάτι ψωμί.   

Μέσα από τα συντρίμμια του αμαρτωλού συστήματος, φαίνεται ότι γεννιέται μια νέα γενιά ανθρώπων, αναγκαστικά, λιγότερο διεφθαρμένοι και σίγουρα πολύ περισσότερο μορφωμένοι. Η μεγάλη αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες, μπορεί θεωρητικά να μην γνοιάζει και πολύ την καθεστηκυία τάξη, αλλά στην πραγματικότητα, αποτελεί ισχυρό χαστούκι στο κατεστημένο. Η απόρριψη αποτελεί την χειρότερη τιμωρία και αυτό το ξέρουν καλά οι ερωτευμένοι. Και η εξουσία αποτελεί το ισχυρότερο αφροδισιακό και την ελκυστικότερη ερωμένη, η οποία δεν βγάζει μόνο πλοία στα βουνά, αλλά και μετακινεί βουνά στην θάλασσα.

Η δημοκρατικότερη πράξη στον κόσμο είναι ο θάνατος, ο οποίος είναι κοινός, χωρίς εξαίρεση, για όλους τους ανθρώπους. Όπως λεν και οι άνθρωποι της Εκκλησίας, αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, ώστε να μην διαιωνίζεται το κακό. Το φως άρχισε να αχνοφέγγει στην άκρη της σήραγγας και η ελπίδα άρχισε να γεννιέται μέσα στην στάχτη της καταστροφής. Η συνείδηση άρχισε να καθαρίζει και αντιλαμβανόμαστε όλοι σήμερα, ότι πληρώνουμε αμαρτίες του παρελθόντος. Και μέσα από την κάθαρση, θα ανατέλλει μια πιο όμορφη μέρα. Υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.