Ο κύκλος του
φόβου
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
7-9-2014
Άλλα λένε, άλλα
κάνουν και άλλα εννοούν οι πολιτικοί ταγοί αυτού του τόπου, έστω και αν η
τρόικα αποτελεί το καλύτερο άλλοθι «διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Ο
κοσμάκης παρακολουθεί τα τεκταινόμενα αποσβολωμένος με το θράσος των λόγων και
φοβισμένος από τις συνέπειες των έργων. Μέχρι το τέλος του χρόνου, θα ανοίξουν
τα κάγκελα των φυλακών για να δεχθούν τους πρώτους εγκληματίες του λευκού
κολάρου, ανακοίνωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και σε μερικούς μήνες, θα
αρχίσουν οι εκποιήσεις περιουσιών πολυεκατομμυριούχων, οι οποίοι δεν πληρώνουν
τα χρέη τους, διαλαλούν κομματάρχες. Και ο φτωχός καταχρεωμένος κοσμάκης, που
δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια, από τα ενοχλητικά τηλέφωνα, ακούει τα κούφια
λόγια τα μεγάλα και φαντάζεται χαιρέκακα «χρυσές» χειροπέδες, στα χέρια των
σύγχρονων «Μίδων».
Η μεγάλη τραγωδία
της Κύπρου, έγκειται στο γεγονός ότι οι ηγέτες και οι πολίτες αυτού του τόπου,
σκέφτονται και ενεργούν όχι στη βάση της λογικής, αλλά στη βάση του
συναισθήματος. Ο Μακάριος πέθανε, ο Σπύρος πέθανε, ο Τάσσος πέθανε, ο Κληρίδης
πέθανε, η γενιά του 1960 πέθανε, αλλά δεν πέθαναν οι υποσχέσεις από τα
μπαλκόνια και οι δεσμεύσεις από αέρα. Αλλά και ο κοσμάκης, πιστός στους ηγέτες
του, ξεχνά την ατιμωρησία του πραξικοπήματος, ξεχνά το σκάνδαλο του
χρηματιστηρίου, ξεχνά την κλοπή του κουρέματος και ελπίζει στο άγνωστο με «βάρκα
την ελπίδα». Τώρα αν ψάξεις κανείς την αιτία, της συμπεριφοράς του κύπριου,
ίσως θα πρέπει να την αναζητήσει στον ήλιο ο οποίος «χαλαρώνει» το μυαλό, στην πανσπερμία
γονιδίων που «ομορφαίνει» το γένος, ίσως και στην θρησκεία, η οποία αποτελεί το
καλύτερο καταφύγιο για τον κάθε απελπισμένο, αλλά και τον κάθε κατεργάρη.
«Τα πάντα ρει»,
όλα είναι κύκλος, όλα αλλάζουν, έλεγαν οι πρόγονοι μας. Με αυτή φιλοσοφική
ρήση, την σημαντικότερη ρήση, όπως λένε οι άραβες, οι πρόγονοι μας, ανακάλυψαν
το μυστικό για άλματα στον πολιτισμό, στις τέχνες, στην τεχνολογία, στην
πολιτική ζωή, ακόμη και για τους πολέμους και τον θάνατο. Από τον θρίαμβο του
Παρθενώνα, στην καταστροφή του Πελοποννησιακού πολέμου, από το θαύμα της Αγίας
Σοφιάς, στην πανωλεθρία της άλωσης. Από το έπος στα βουνά της Αλβανίας το 1940,
στον εμφύλιο σπαραγμό. Από το θρύλο της ΕΟΚΑ στην προδοσία του πραξικοπήματος.
Και η ιστορία συνεχίζεται χωρίς τελειωμό.
Σήμερα οι
φτωχο-κύπριοι, βιώνουν ακόμη ένα επεισόδιο στον κύκλο της «ανακατεμένης» ζωής
τους, μόνο που αυτή την περίοδο, ζουν στον κύκλο του φόβου. Αδύναμοι να
αντιδράσουν, παραδομένοι στις ενοχές τους και στους μεγαλοαπατεώνες, παλεύουν
χωρίς να ξέρουν, που πάνε και που τους πάνε οι ηγέτες τους. Ο «φόβος φέρνει
κόλαση», έλεγαν οι παλιοί και αυτή η τρέλα των ατέλειωτων εκκρεμοτήτων, στα
χέρια της τρόικας και των τραπεζιτών, οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο, πόνου, θλίψης
και καταστροφών, δηλαδή χειρότερες συνέπειες και αυτή την ίδια την οικονομική
καταστροφή του τόπου. Ασθένειες, ψυχολογικές και σωματικές, πράξεις απελπισίας,
ακόμη και αυτοκτονίες, συνθέτουν το σκηνικό του «κύκλου του φόβου» που βιώνει ο
κοσμάκης, χωρίς βεβαίως να το λέει και χωρίς βεβαίως να το διαλαλεί.
Το μεγαλύτερο
έγκλημα των ταγών του τόπου, δεν είναι ότι τα έκαναν μαντάρα με τους
μεγαλοαπατεώνες, με τα κουρέματα ομολόγων και καταθέσεων, αλλά γιατί αφήνουν
τον κοσμάκη χωρίς ελπίδα, χωρίς λογικές προοπτικές, χωρίς φως στο βάθος του
τούνελ της σύριγγας, της καταστροφής. Η τραγωδία με τον μακροχρόνιο αγώνα στο
κυπριακό, με τους νομικισμούς, τους συναισθηματισμού και τα μισόλογα, φαίνεται
ότι επαναλαμβάνεται με την οικονομική καταστροφή. Οι Τραπεζίτες αφέθηκαν και
μετατράπηκαν σε τοκογλύφους, οι νέοι κατάντησαν δουλοπάροικοι με χαρτζιλίκι
πείνας, η «αμαρτωλή» γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει και οι «λιμουζίνες»
συνεχίζουν τα αναπαυτικά τους ταξίδια, «επί των πτωμάτων» των φοβισμένων
πολιτών. Αλλά όλα εδώ πληρώνονται και όλα είναι κύκλος, ακόμη και ο φόβος.
Σχόλια