Ποιος θα είναι ο νέος Ηρακλής
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17/8/2014
Βουλιάζουμε, βουλιάζουμε, βουλιάζουμε, στον βούρκο της διαφθοράς, της
εξαθλίωσης, της απελπισίας, αλλά βοήθεια από πουθενά. Οι υποσχέσεις από τους
σωτήρες της τρόικας, οι ελπίδες από τους επενδυτές των τραπεζών, ακόμη και οι
μεγαλόστομες κουβέντες από ομογενείς και άλλους ευεργέτες, αποδεικνύονται μέρα
με την μέρα, όνειρα απατηλά. Οι εξαπατημένοι νοικοκυραίοι πανικοβλημένοι παρακολουθούν
εμβρόντητοι τους κυβερνώντες και τους αντιπροσώπους του λαού, να ερίζουν σε
ακατανόητα νομικά κείμενα και το μόνο που καταλαβαίνουν, είναι ότι σύντομα θα
πρέπει να διαλέξουν τσαντίρι, όπως έκαναν το 1974.
Καλά που ζουν οι εξουσιαστές και άραγε που διαμένουν οι άρχοντες; Μήπως
δεν έμαθαν για την μαζική κατάθλιψη που σκεπάζει τους πολίτες αυτού του
δύσμοιρου τόπου. Οι μισοί συνήψαν δάνεια και δεν μπορούν να πληρώσουν και οι
άλλοι μισοί είναι εγγυητές σε προβληματικά δάνεια. Και όλοι μαζί σε κατάσταση
ψυχικής αλλοφροσύνης, περιμένουν τους «δήμιους», για να τους πάρουν τα σπίτια
τους και καταριούνται τους «κουμπάρους με τα λευκά κολάρα» τους τραπεζίτες που
τάχα ότι σκεφτόσουν γινόταν, όλους αυτούς που τους έριξαν στους λάκκους των
λεόντων και τώρα τους ρίχνουν από πάνω και φωτιά, για να καούν.
Η Κύπρος χρειάζεται ένα νέο Ηρακλή, ο οποίος θα καθαρίσει τον στάβλο του
Αυγείου, το σαθρό σύστημα, το οποίο εδώ και δεκαετίες στοιβάζει «περιττώματα»,
φορτώνει σκάνδαλα, τα οποία όζουν πτωμαΐνη. Το νησί αναζητά ένα τίμιο και
έξυπνο άνθρωπο, ο οποίος θα τολμήσει, να φέρει «ποταμούς καθάριου νερού», οι
οποίοι σε μια μέρα, όχι σε λίγους μήνες, όχι σε λίγα χρόνια, όχι σε λίγες
δεκαετίες, θα καθαρίσουν τους στάβλους της διαφθοράς. Υπάρχουν μαγικές λύσεις,
υπάρχουν έξυπνες ιδέες, υπάρχουν τολμηρές προτάσεις, φτάνει να μην διέρχονται
από αυτό που καλείται πολιτικό κόστος και το οποίο μεταφράζεται σε διαπλοκή.
Γενεσιουργός αιτία του κακού, όπως όλοι διαλαλούν είναι οι απατεωνιές
των τραπεζιτών, των «ιερών αγελάδων» που πάντα βρίσκονταν στο απυρόβλητο, ακόμη
και αν διέπρατταν τα ειδεχθέστερα εγκλήματα. Και όμως από την εποχή του
χρηματιστηριακού σκανδάλου, μέχρι την σημερινή καταστροφή, κανένας δεν μπήκε
στην φυλακή και κανένας δεν έχασε ούτε ευρώ από τα πλουσιοπάροχα και εξωφρενικά
μπόνους. Μαζί με τους τραπεζίτες, τις ιδιωτικές τάχα επιχειρήσεις, ήταν η
Κεντρική Τράπεζα, η οποία τάχα έλεγχε και επόπτευε τα χρηματοπιστωτικά
ιδρύματα. Αλλά και εδώ τζίφος. Κανένας δεν τιμωρήθηκε, κανένας δεν έχασε την
δουλειά του, κανένας δεν έχασε τις βασιλικές αποδοχές τους. Αντιθέτως
φορτωμένοι με μια κάσα χρυσάφι, φεύγουν από το πολυτελέστατο μέγαρο, για άλλες
πολιτείες, για να απολαύσουν τους καρπούς των έργων τους, μέχρι να τους
μεταφέρουν και αυτούς σε μια κάσα χωρίς επιστροφή.
Στις αιτίες του κακού και το γραφειοκρατικό σύστημα διοίκησης. Για
δεκαετίες λέγονται πολλά, γράφονται περισσότερα και όμως πάντα το μόνο που
μένει είναι μια τρύπα στο νερό. Διορίστηκαν δύο καλές «κορούδες» για Επίτροποι
Μεταρρύθμισης. Αλλά έφυγαν νωρίς, για άλλες πολιτείες, χωρίς να αφήσουν ούτε
και την «σκόνη» τους, στα γραφεία που θρονιάστηκαν. Οι λύσεις είναι απλές και
σίγουρα αντέχουν μόνο στην βάσανο του κοινού νου. Και όμως όλοι χάνονται πίσω
από ατέλειωτες μελέτες, πίσω από δυσνόητες θεωρίες, πίσω από την παροιμία, ότι
«όποιος δεν θέλει να πάει στον μύλο, πέντε μήνες κοσκινίζει.»
Άραγε θέλει πολύ μυαλό για να σκεφτεί κάποιος, ότι θα μπορούσαν
στεγαστούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι σε ιδιόκτητα γραφείου του δημοσίου, αν
στα τεράστια γραφεία συστεγάζονταν δύο ή και περισσότεροι υπάλληλοι. Θα
μπορούσε σε μια μέρα, να υπάρξει εξοικονόμηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, αν
συνυπολογίσει κανείς τα έξοδα συντήρησης, κλιματισμού και τα άλλα κουτσοδούλια,
των ενοικιαζόμενων γραφείων. Και το καλύτερο, θα μπορούσε να αλλάξει και το
αρχιτεκτονικό σύστημα των γραφείων, ώστε να κάθονται όλοι μαζί και ο ένας να
βλέπει τον άλλο. Με αυτό τον τρόπο, θα μειώνονταν οι εσωτερικές διαμάχες και το
κυριότερο, θα αυξανόταν η παραγωγικότητα. Τι να πει κάποιος για την
μηχανογράφηση της δημόσιας υπηρεσίας, η οποία κατάντησε το μεγαλύτερο και το
πιο πολυδάπανο φιάσκο. Κάποτε η πολιτεία θα αγγίξει τον πάτο και αν υπάρχουν
ακόμη κύπριοι σε αυτό τον τόπο, σίγουρα θα βρεθεί ο νέος Ηρακλής.
Σχόλια