Επικοινωνιακές γκάφες

Επικοινωνιακές γκάφες

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/8/2014

Στα μεγάλα και σοβαρά κράτη, προηγείται ο επικοινωνιακός χειρισμός, πριν την πρακτική αντιμετώπιση ενός προβλήματος. Πιο απλά, οι Πρωθυπουργοί, οι Υπουργοί και οι άλλοι αξιωματούχοι σκέφτονται πρώτα τι θα δηλώσουν στα Μέσα Ενημέρωσης και ακολούθως τι εντολές θα δώσουν, για να δράσει η κρατική μηχανή. Ο λόγος είναι απλός και στηρίζεται στον μύθο της πανούκλας. Η θανατηφόρος τότε ασθένεια, θέλησε να μπει σε μια οχυρωμένη πόλη, για να πάρει 1000 ανθρώπους. Εισήλθε στην πόλη και άρχισε να μαζεύει ψυχές. Ωστόσο φεύγοντας στο σακί της υπήρχαν 5000 ψυχές. Αιτία ο πανικός, ο οποίος ανέτρεψε κάθε λογική, στον τρόπο αντιμετώπιση του θανατηφόρου εχθρού.

Η πολιτική ζωή του τόπου, εδώ και δεκαετίες σημαδεύεται από επικοινωνιακές γκάφες, οι οποίες κάποτε θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο μια διδακτορικής διατριβής. Οι ταγοί μας ξεχνούν την σπουδαία παροιμία «μεγάλο βούκο βάλε, μεγάλο λόον μην πεις». Πάντα έλεγαν μεγάλα λόγια για να συναρπάσουν τον όχλο, ξεχνώντας ότι έχουν να διοικήσουν πολίτες και παραγνωρίζοντας τις διαβεβαιώσεις στο σύνταγμα και τους νόμους. Οι επιστημονικές ομάδες στήριξης της εξουσίας αποτελούν ακόμη όνειρο απατηλό, ενώ ο σχεδιασμός σεναρίων, σχεδίων Β και Γ, στην αντιμετώπιση κρίσεων και προβλημάτων, παραμένουν θεωρίες και «καλές» προθέσεις. Ακόμη και στις καλύτερες περιπτώσεις ετοιμασίας σχεδίων, στην πράξη, στην ώρα της κρίσης, συνήθως παραμένουν στα συρτάρια, με τους αρμοδίους να αυτοσχεδιάζουν και να αυτοκαταστρέφονται.

Στην ιστορία της κυπριακής Δημοκρατίας, τα παραδείγματα με επικοινωνιακές γκάφες, είναι αμέτρητα. Την εποχή του Μακαρίου, είχαμε τις περίφημες δηλώσεις στην Καρπασία, περί ένωσης με την Ελλάδα και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν. Επί Σπύρου Κυπριανού είχαμε τον περίφημο δρόμο της ατυχίας, δηλαδή τον δρόμο Λευκωσίας Λεμεσού, όπως χαρακτήρισε ο αείμνηστος, το σκάνδαλο της Ξέκτε. Ο Γιώργος Βασιλείου προέβη στην περίφημη υπόδειξη, μεταξύ των δύο γύρων των προεδρικών εκλογών, στον τότε ανθυποψήφιο του Γλαύκο Κληρίδη, να παραιτηθεί από την υποψηφιότητα. Αυτό που ακολούθησε ήταν η ήττα στις εκλογές.

Ο Γλαύκος Κληρίδη θα μείνει και αυτός στην ιστορία για τον «λόον του ανδρώπου» και τους S300 οι οποίοι δεν έφθασαν ποτέ στην Κύπρο. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, για την ρήση, ότι παρέλαβε κράτος και δεν θα παραδώσει κοινότητα και για τα γεγονότα που ακολούθησαν, με τον κανονισμό της πράσινης γραμμής και την τουρκική επιτροπή αποζημιώσεων, τα οποία αναβάθμισαν το ψευδοκράτος. Ο Δημήτρης Χριστόφια για το ΟΧΙ που θα τσιμέντωνε το ΝΑΙ στην λύση του κυπριακού και σίγουρα για την άρνηση του, να ζητήσει συγνώμη για το Μαρί. Και ο Νίκος Αναστασιάδης για τις δεσμεύσεις για το κούρεμα των καταθέσεων και τα σχέδια για αντιμετώπιση της οικονομικής καταστροφής.

Αν οι ηγέτες βουτούσαν την γλώσσα τους, στο μυαλό τους, πριν μιλήσουν και αν είχαν ομάδες επικοινωνιακής αντιμετώπισης των προβλημάτων, σίγουρα τα αποτελέσματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Αν ο Νίκος Αναστασιάδης «βάπτιζε» το κούρεμα, σε επιβολή έκτακτης φορολογίας, ή αν πρόσφερε υποχρεωτικά ομόλογα για το φυσικό αέριο, σίγουρα δεν θα φτάναμε στο σημερινό κατάντημα. Ακόμη και σήμερα, αν οι εκποιήσεις ακινήτων, «βαπτίζονταν» εκσυγχρονισμός του νόμου του 1965, σίγουρα δεν θα βλέπαμε το σίριαλ των αντιδράσεων και τον πανικό που προκλήθηκε στον φτωχόκοσμο.

Πίσω όμως από τις επικοινωνιακές γκάφες, υπάρχει πάντα και η ουσία και τα ανομολόγητα συμφέροντα ή καλύτερα οι κουτοπονηριές. Εδώ και ενάμιση χρόνο αφέθηκαν οι τράπεζες να χρησιμοποιούν τοκογλυφικές μεθόδους, «γδέρνοντας» τους πολίτες και τώρα που στοιβάχτηκαν τα χρέη, τρέχουν όλοι να περιορίσουν τα αυθαιρεσίες. Αν από τις πρώτες μέρες, άγγιζαν τους μεγαλο-οφειλέτες οι οποίοι εξασφάλισαν δάνεια με σκοτεινές μεθόδους και αν τιμωρούνταν αυτοί που υπέγραψαν για τα δάνεια και αυτοί που ακριβοπληρώνονταν για αν ελέγχουν, σίγουρα η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική.  Αλλά το σχοινί του χωρκάτη μονό δεν φτάνει και διπλό φτάνει και περισσεύει.