Καλύτεροι οι δωρητές από τους επενδυτές

Καλύτεροι οι δωρητές από τους επενδυτές

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22/6/2014

Πολεμούμε τους δωρητές και εκλιπαρούμε τους επενδυτές. Αυτό και αν είναι τρέλα. Είμαστε τελικά μια πολιτεία, που ζει για την συνομωσιολογία και πεθαίνει για το κουτσομπολιό. Επί της ουσίας μηδέν. Δεν φαίνεται να μαθαίνουμε, ούτε από τα παθήματα μας, ούτε και από τις καταστροφές. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, έκανε το απλό. Πήρε τον πολυεκατομμυριούχο συμμαθητή του Κρις Λαζαρή στο Λονδίνο και του έστειλε το ιδιωτικό του αεροπλάνο, για μια δουλειά, όχι για τον ίδιο, αλλά για την φτωχούλα Κύπρο. Τα ίδια έκαναν όλοι οι προκάτοχοι του, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο. Και τότε και σήμερα, οι ίδιες αντιδράσεις, οι ίδιες μικρότητες από τους πολιτικούς αντιπάλους, έτσι για να γίνεται ντόρος και να κερδίζονται δήθεν πολιτικοί πόντοι.

Αλήθεια δεν θα ήταν καλύτερα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να καλούσε τον πάμπλουτο φίλο του, να έλθει στην Κύπρο, είτε για να επενδύσει μερικά από τα περισσεύματα του, είτε απλά για να ανοίξει τα μάτια των εξαπατημένων μικροαστών; Αλήθεια δεν θα ήταν καλύτερα, να αντιγράψουμε τους εβραίους και να καλούσαμε τους ομογενείς, να κάνουν κάτι για την πατρίδα τους; Αλήθεια δεν θα ήταν καλύτερα αντί να εκλιπαρούμε τον κάθε «μεγαλοαπατεώνα» για να του ξεπλένουμε τα λεφτά και την συνείδηση του, να προσκαλούσαμε τους επιτυχημένους «συγχωριανούς» μας, στην αλλοδαπή, ώστε να μας βοηθήσουν, ή ακόμη καλύτερα, να μας πουν πως θα αποφύγουμε τις παγίδες;

Είναι να απορεί κανείς, τι καλό είδε η Κύπρος από τους «μουλλάδες» και όλοι οι Πρόεδροι γεμίζουν τα αεροπλάνα με επιχειρηματίες και πραγματοποιούν μεγαλεπήβολα, τάχα ταξίδια στην Αραβία. Μήπως ξεχάσαμε την μακέτα μαϊμού και το ξενοδοχείο των επτά αστέρων, που θα πίναμε τον αραβικό καφέ μας; Μήπως ξεχάσαμε τους κινέζους που θα έκαναν την Κύπρο, μια τεράστια αποθήκη, για να εξάγουν τα προϊόντα τους στην Ευρώπη; Μήπως ξεχάσαμε τους ομόδοξους Ρώσους, που θα έφτιαχνα «ρωμαϊκές αρένες»;  Μήπως ξεχάσαμε τα φιλιά και τις θερμές χειραψίες, δεκάδων παράξενων τύπων, οι οποίοι ανέβαιναν τον λόφο του Προεδρικού, τάσσοντας «φούρνους παξιμάδια».

Οι ξένοι και αλλόθρησκοι επενδυτές, αυτό που επιζητούν είναι «αρπακτές», είναι να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους, με το λιγότερο δυνατό ρίσκο. Οι δικοί μας, οι ομογενείς, οι πάλαι ποτέ συντοπίτες μας, το μόνο που επιζητούν είναι ένα ευχαριστώ, είναι μια πλακέτα, είναι ένα άγαλμα και σίγουρα δεν θέλουν με τίποτα να μπλέξουν με την πονηρή γραφειοκρατία, που επιζητά «αρπακτές». Οι Βρετανοί που τόσο, λέμε τάχα ότι απορρίπτουμε, δημιούργησαν ένα σωρό τίτλους τιμής, ακόμη και τον βασιλικό θεσμό, για να τιμούν ανθρώπους, οι οποίοι προσφέρουν προς την πατρίδα τους.  Είναι καιρός και εμείς να ανεγείρουμε ένα μνημείο για τον άγνωστο στρατιώτη και να σταματήσουμε να δημιουργούμε μνημεία για τους ήρωες. Τα χρήματα για τα μνημεία, είναι καλύτερα να χρησιμοποιούνται για έργα πολιτισμού, για υποτροφίες σε νέους επιστήμονες και κυρίως για στήριξη των φτωχών και καταφρονημένων.

«Τον πλούτο πολλοί εμίσησαν την δόξα ουδείς». Σήμερα που η Κύπρος βρίσκεται στον βούρκο της διαφθοράς και στον βυθό της φτώχιας, είναι καλό να προσγειωθούμε και να παύσουμε να νομίζουμε ότι είμαστε ο ομφαλός της γης. Είναι καιρός να ταπεινωθούμε, να απλώσουμε το χέρι και να ζητήσουμε βοήθεια από τους δικούς μας ανθρώπους, από τους δικούς μας επιστήμονες, από τους δικούς μας εκατομμυριούχους. Τις ημέρες του τρομακτικού «κουρέματος», ψηφίστηκε και η δημιουργία ταμείου, για δωρεές από ξένους. Και όμως ανατράπηκε και αυτό, όπως και τόσες άλλες υποσχέσεις. Το μόνο που μένει, είναι παραδείγματα, όπως το ίδρυμα «Λεβέντη, το οποίο δημιούργησε την μοναδική πινακοθήκη στην Λευκωσία και στηρίζει τον τόπο του, με χίλιους άλλους τρόπους. Είναι καιρός να ψηφιστεί και ένας νόμος για τους ευεργέτες, γιατί μόνο έτσι θα σωθούμε από τους άσπονδους φίλους μας.