Η κατάρα του παππού και τα παιγνίδια των πολιτικάντηδων

Η κατάρα του παππού και τα παιγνίδια των πολιτικάντηδων

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/2/2014

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

«Είπε το ράδιο γιε μου, ότι θα επιστρέψετε στα σπίτια σας», ήταν η επαναλαμβανόμενη κουβέντα της καλοκάγαθης γριούλας, η οποία φιλοξενούσε στο φτωχικό της, πρόσφυγες το 1974. Ήταν τότε που νόμιζε ο κόσμος ότι το ράδιο λέει μόνο αλήθειες. Η γριούλα φιλοξενούσε τους πρόσφυγες, σε ένα δίχωρο, ένα μεγάλο δωμάτιο, το οποίο φάνταζε αρχοντικό, για τους άστεγους, πάλαι ποτέ άρχοντες των κατεχομένων. Η γριούλα πέθανε νωρίς, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία πρόσφυγες απεβίωσαν, ενώ και οι τότε νεαροί πρόσφυγες, γέρασαν σήμερα, με τον πόθο της επιστροφής στα σπίτια που γεννήθηκαν και στις γειτονιές που έπαιζαν μικροί. Τα χρόνια πέρασαν και όσοι γεννήθηκαν μετά την εισβολή, στην πλειοψηφία τους, βιώνουν την κατεχόμενη Κύπρο, ως το σύνθημα «δεν ξεχνώ», ως ένα μεγάλο ουτοπικό μεγαλοϊδεατισμό, ενώ σε μερικές περιπτώσεις και ως καλή ευκαιρία για προσοδοφόρες επενδύσεις. Ο χρόνος κυλά, ο κόσμος γυρνά και οι αλήθειες του παρελθόντος, έγινα σήμερα τα μεγάλα ψέματα.

«Γιε μου, θα μας περιπαίξουν για ακόμη μια φορά» ρωτούσε ένας παππούλης, ο οποίος πολέμησε κατά την εισβολή. Ο άνθρωπος δεν πιστεύει πλέον, ούτε στα ράδια, ούτε και στις τηλεοράσεις και έχει τους πολιτικούς γραμμένους, εκεί που δεν αγγίζει το μελάνι. Επιπλέον στολίζει τους ταγούς του τόπου, με επίθετα τα οποία λέγονται μόνο στις αποκριές. Παρόλα αυτά, με το «κοινό ανακοινωθέν» ο παππούλης αναθάρρησε, επέστρεψε νοερά στα παιδικά του χρόνια και άρχισε να ονειρεύεται σχέδια για επιστροφή στην γειτονιά και στην παλιοπαρέα του χωριού. Άρχισε να σχεδιάζει την επιδιόρθωση του παλιού σπιτιού του, άρχισε να σκέφτεται για δάνεια, ώστε να ανεγείρει νέο σπίτι και άρχισε να σχεδιάζει το χωραφάκι του, στο οποίο θα φυτέψει δέντρα, λαχανικά και λουλούδια. Και ξαφνικά ένα τηλεφώνημα από τον εγγονό, διακόπτει τον οίστρο της ευτυχίας και η λογική ήλθε να παραμερίσει το συναίσθημα.

Λίγα λεπτά αργότερα, ο παππούς άρχισε να μονολογεί: «Πως θα επιστρέψω στο χωριό μου, αφού δεν έχω χρήματα για να φτιάξω το σπίτι μου; Πως θα επιστρέψω όταν τα παιδιά μου, θα παραμείνουν στις ελεύθερες περιοχές, στις δουλειές και στα σπίτια τους; Πως θα επιστρέψω, όταν οι περισσότεροι φίλοι μου, αναχώρησαν για τις αιωνίους μονάς;» Δεν μένει όμως στις αρνητικές διαπιστώσεις και συνεχίζει με πιο αισιόδοξες σκέψεις. «Τουλάχιστον θα πάρουν τα παιδιά μου, τα σπίτια, τα οικόπεδα και τα χωράφια μας. Τουλάχιστον θα με θάψουν στο νεκροταφείο του χωριού μου, δίπλα στους παππούδες μου. Τουλάχιστον θα μπορέσω να μεταφέρω τα κόκαλα των γονιών μου, που πέθαναν στην προσφυγιά.»

Ο παππούς δεν έμεινε στη πάλη, μεταξύ λογικής και συναισθήματος. Το απατηλό όνειρο του παππού, ξαφνικά μετατράπηκε σε θυμό. «Από το 1974 μέχρι σήμερα, οι πολιτικάντηδες μας εξαπάτησαν δεκάδες φορές, με τα παιγνίδια τους, ότι τάχα θα λύσουν το κυπριακό. Μας ξεσήκωσαν αμέτρητες φορές, μας άφησαν να κτυπούμε καμπάνες, μας παραπλάνησαν ότι θα επιστρέφαμε σε μερικές μέρες και φτάσαμε στο σημείο να ετοιμάσουμε ακόμη και τις βαλίτσες μας.» Ο θυμός μετατράπηκε σε οργή, όταν η σκέψη έφθασε στα εγκληματικά ψέματα για τους αγνοουμένους. Και τότε ήταν που άρχισαν οι κατάρες, οι οποίες έπεσαν σε όλους τους μεγαλοαπατεώνες που έστησαν πλάνες πολιτικές καριέρες και πλούτισαν στο όνομα του ανθρώπινου πόνου.

Η νέα προσπάθεια, η οποία ξεκίνησε για λύση του κυπριακού, δεν είναι απλά ακόμη μια διαπραγμάτευση. Είναι η τελευταία ελπίδα των ανθρώπων που γεννήθηκαν και έζησαν τα πρώτα τους χρόνια, στην κατεχόμενη Κύπρο. Το προηγούμενο απατηλό όνειρο, ήταν πριν 10 χρόνια, με το σχέδιο Ανάν. Είναι η τελευταία ελπίδα των ανθρώπων, οι οποίοι υπέφεραν τα πάνδεινα στην προσφυγιά και προδόθηκαν επανειλημμένως από απατεώνες, που τους έκλεψαν το όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Για αυτό εύκολες κουβέντες του καφενέ και τα παιγνίδια των πολιτικάντηδων, πληρώνονται πλέον με κατάρες, που είναι χειρότερες από τις εξεγέρσεις.