Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, ναι στο φόβο του αύριο

Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, ναι στο φόβο του αύριο

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/3/2014

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 «Αλλού τους τρώει και αλλού κνήθονται» ήταν το σχόλιο λαϊκού φιλόσοφου, μεταξύ πιλότας και καφέ. «Φωνάζουν όλοι για τις αποκρατικοποιήσεις, αλλά ξέχασαν ότι πριν μερικούς μήνες, όλοι αυτοί έγλυφαν και εκλιπαρούσαν. Οι άνθρωποι της εξουσίας για μερικούς ψήφους και ο κοσμάκης για μια ξεχωριστή θεσούλα στο δημόσιο». Σήμερα το σύστημα της διαπλοκής καταρρέει υπό το βάρος της διαφθοράς και της χρεοκοπίας του κράτους και όλοι φωνάζουν για να κατοχυρώσουν τα «αμαρτωλά» κεκτημένα τους. Από την άλλη ο φτωχόκοσμος παρακολουθεί απηυδισμένος, εκλιπαρώντας για ένα κομμάτι ψωμί στα κοινωνικά παντοπωλεία και μια οποιαδήποτε θεσούλα, για το μεροκάματο.

Το «μαχαίρι» των δανειστών, έφερε στην ανεργία ένας στους πέντε εργαζόμενους, με θύματα κυρίως τους εργάτες, τους νέους επιστήμονες και τους άλλους «μικρούς». Σήμερα για πρώτη φορά η «ππάλα» των τροϊκανών, αγγίζει τους «προνομιούχους» εργαζόμενους στους ημικρατικούς οργανισμούς. Οι ιδιωτικοποιήσεις σημαίνουν απλά, χαμηλότερους μισθούς, σημαίνουν σκληρότερη εργασία και το κυριότερο σημαίνουν καθημερινή αγωνία, αν θα υπάρχει και αύριο δουλειά. Τώρα που το ταμείο είναι μείον, τώρα που το φαύλο σύστημα αδυνατεί την θρέψει με το ρουσφέτι την γραφειοκρατία, επιχειρεί να απαλλαγεί από το βάρος, θυσιάζοντας τα «παιδιά» του.

Η Βουλή σε μια απρόσμενη εξέλιξη, απέρριψε την νομοθεσία για τις ιδιωτικοποιήσεις. Είναι η δεύτερη «επανάσταση» μετά την καταψήφιση της πρώτης απόφασης του Γιούρογκρουπ, για οριζόντιες αποκοπές καταθέσεων από όλες τις Τράπεζες. Λίγες μέρες αργότερα, ήρθε ο «πέλεκυς» με την διάλυση της Λαϊκής, το κουτσούρεμα της Τράπεζας Κύπρου και το ξεπούλημα των παραρτημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα. Το ερώτημα είναι τι θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα και πόσο «ακριβά» θα πληρώσει η Κύπρος, την απόρριψη του μνημονιακού νομοσχεδίου για τις ιδιωτικοποιήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανένας δεν πανηγυρίζει για το αποτέλεσμα, αφού ο φόβος πνίγει και τις ισχυρότερες φωνές διαμαρτυρίας.

Η Κύπρος μπορεί να είναι «ο πιο καλός ο μαθητής» της τρόικας, στο πείραμα των Γερμαναράδων και των άλλων συνοδοιπόρων τους, με τα «κουρέματα» και το ξεπούλημα των τραπεζών. Αλλά φαίνεται ότι το πειραματόζωο, άρχισε να «κλωτσά» και να διαμαρτύρεται, γιατί φοβάται ότι μετά το πείραμα, το πειραματόζωο θα  θανατωθεί. Τα δυνατά νέα μυαλά, άρχισαν να αναζητούν την μοίρα τους στο εξωτερικό. Οι νοικοκυραίοι βλέπουν να γκρεμίζονται τα όνειρα τους, αφού αδυνατούν προσφέρουν την καλή μόρφωση που επιθυμούν τα παιδιά τους, ενώ σε πολλές περιπτώσεις και οι ίδιοι βυθίζονται στο βάραθρο της ανεργίας και της αδυναμίας να αποπληρώσουν τα δάνεια τους. Και το χειρότερο, είναι η αγανάκτηση, για την αδυναμία του συστήματος εξουσίας, να τιμωρήσει τους ενόχους της καταστροφής, τους οποίους όλοι οι νουνεχείς τους γνωρίζουν παρά πολύ καλά. 

Αλλά πόσοι είναι νουνεχείς σε αυτό τον τόπο; Ειρωνεία της τύχης ή πληρωμή αμαρτιών του παρελθόντος. Ακόμη στάζουν αίμα τα δολάρια των Λιβανέζων, των Ιρακινών, των Γιουγκοσλάβων και των Ρώσων, άλλων πολλών εξαπατημένων, τα οποία μεταφέρθηκαν από μεγαλοαπατεώνες, στους καλούς κλεπταποδόχους της Κύπρου. Κατά τα άλλα το πάμπλουτο νησί της Μεσογείου, με το φυσικό αέριο, με τις ζηλευτές υποδομές, αλλά με τους αδύνατους ηγέτες, βγαίνει σήμερα στο σφυρί, ξεπουλιέται, όσο όσο για ένα κομμάτι ψωμί. «Μωραίνει κύριος όν βούλεται απωλέσαι…» και όλα εδώ πληρώνονται, όπως λέει και ο λαός.

Η νέα ταπείνωση της Κύπρου και του λαού της, μπορεί να είναι επώδυνη, αλλά αποτελεί και ισχυρή δύναμη ελπίδας, για ένα καλύτερο μέλλον. Η αλαζονεία του «μαύρου» χρήματος και οι μεγαλοϊδεατισμοί των εθνικών συνθημάτων, σήμερα καταρρέουν με ένα ηχηρό παφλασμό. Και πάνω από τα ερείπια, σίγουρα θα αναγεννηθεί μια καλύτερη κοινωνία και σίγουρα μια αδιάφθορη γενιά θα αναλάβει σύντομα τα ηνία. Οι νέοι άνθρωποι χωρίς τις ενοχές και τα πάθη του παρελθόντος, σίγουρα αποτελούν ισχυρή δύναμη ελπίδα για το αύριο.