Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα πενταευρω του μουχτάρη και οι ηλεκτρονικές υπογραφές

Τα πενταευρω του μουχτάρη και οι ηλεκτρονικές υπογραφές

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9/3/2014


«Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος από τους πολιτικάντηδες» έλεγε ο κουμπάρος στον καφενέ, παραφράζοντας την ρήση του Νίκου Καζαντζάκη. Ακούγοντας την είδηση στο ραδιόφωνο ότι σε οκτώ μόνο υπηρεσίες του δημοσίου, το κόστος της γραφειοκρατίας είναι ένα δις ευρώ, δεν άντεξε ο άνθρωπος και άρχισε τα μπινελάκια. «Εμείς δεν έχουμε να φάμε, τρέχουμε στα κοινωνικά παντοπωλεία και τα παιδιά μας -με ένα σωρό διπλώματα- δεν βρίσκουν δουλειά. Αυτοί οι καλοπερασάκηδες, αυτοί που λένε ότι παίρνουν αποφάσεις, αυτοί με τις γραφειάρες, αυτοί με τις λιμουζίνες και με τους παχυλούς μισθούς, αυτοί οι λεγόμενοι επώνυμοι, επιμένουν να δουλεύουν με νοοτροπίες και ρυθμούς του 1980. Τόσος καυγάς για την επίτροπο μεταρρύθμισης, τόσα εκατομμύρια σε μελέτες για την αξιολόγηση και την παραγωγικότητα στην δημόσια υπηρεσία και το αποτέλεσμα, μια τρύπα στο νερό. Γιατί πετάσουν τόσο εκατομμύρια στον αέρα και  δεν ρωτούν τους τελευταίους των υπαλλήλων, τα παιδαρέλια, για να μάθουν την αλήθεια;»

Η αλήθεια είναι απλή. Διευθυντάδες χωρίς προσόντα και πτυχία διοίκησης, οι οποίοι αναρριχήθηκαν έρποντας και λείχοντας, με τις ευλογίες κομμάτων και άλλων παραγόντων, αλλά χωρίς να ξέρουν ούτε και ένα ηλεκτρονικό μήνυμα να στείλουν. Αποτέλεσμα είναι να υπονομεύουν τους «μικρούς» για να επιβεβαιώνουν την εξουσία τους και φυσικά ούτε λόγος για παραγωγικότητα και συστήματα ελέγχου. Από την άλλη, το ίδιο το σύστημα δημόσιας διοίκησης, οι εκάστοτε εξουσίες, αναγκάζονται να πολλαπλασιάζουν τις θέσεις των διευθυντών και των υπαλλήλων, ώστε κάτι να κινείται και να μην παραλύσει η δημόσια υπηρεσία. Ταυτόχρονα οι εξουσιαστές τρίβουν και τα χέρια τους, αφού κάθε διορισμός ή προαγωγή, συνοδεύεται από δεκάδες σίγουρους ψήφους. Ενός κακού μύρια έπονται, αφού δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, δημιουργείται μια φοβερή γραφειοκρατία, η οποία στοιχίζει δισεκατομμύρια, επιβραδύνει την ανάπτυξη και στο τέλος της ημέρας φορτώνει το κράτος με χρέη πολλών δισεκατομμυρίων.

Απλούστερη είναι και η κοινή λογική, η οποία δεν είναι καθόλου κοινή. Σήμερα μπορεί να αγοράσεις τα πάντα μέσα από το διαδίκτυο και η ηλεκτρονική υπογραφή είναι θεσμοθετημένη. Ωστόσο για να λάβεις ένα χαρτί από το δημόσιο, θα πρέπει να πάρεις υπογραφή από ένα μουχτάρη ή ένα πιστοποιών υπάλληλο, ο οποίος συνήθως δεν γνωρίζει το άτομο, για το οποίο υπογράφει. Το μεγάλο κόστος δεν είναι το πεντάευρω που πρέπει να πληρώσεις. Είναι ο χρόνος για εντοπισμό του μουχτάρη, είναι και το χαρτομάνη το οποίο στοιχίζει πανάκριβα. Η μηχανογράφηση στο δημόσιο ξεκίνησε πριν δύο και πλέον δεκαετίες, με σχεδιασμό να εφαρμοστεί σε μερικά χρόνια. Ωστόσο σε λίγες μέρες θα εφαρμοστεί, για πρώτη φορά και σε δοκιμαστική φάση, η ηλεκτρονική διασύνδεση 36 υπηρεσιών του δημοσίου. Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση από σύνθημα και στόχος, κατάντησε ανέκδοτο, αφού έπρεπε να αφυπηρετήσουν δεκάδες διευθυντές, για να αρχίσουν να γίνονται τα πρώτα βήματα.  Η συνένωση υπηρεσιών, η λογική της οικονομίας κλίμακας, αποτελεί ακόμη όνειρο απατηλό για το δημόσιο.  

Κούφια λόγια και αναβολές ήταν και είναι το σκηνικό της πολιτικής ηγεσίας της Κύπρου εδώ και δεκαετίες. Από το κυπριακό, για το οποίο τάχα αποφασίσαμε το 1976 την λύση που θέλουμε, μέχρι και την οικονομία, που τάχα ξέραμε και ξέρουμε τι κάνουμε. Ο ένας πρόεδρος δέχθηκε το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, φορτώνοντας δισεκατομμύρια στην ράχη του λαού και ο άλλος δέχθηκε το κούρεμα των καταθέσεων διαλύοντας τους πολίτες. Κατά τα άλλα, οι τάχα φίλοι και εταίροι μας στην Ευρώπη, μας έκαναν παγκόσμιο πειραματόζωο, διαλύοντας σε μια νύκτα και με βίαιο τρόπο, το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, δηλαδή την οικονομική βάση του τόπου. Και επιπλέον μας επέβαλαν και ένα σκληρότατο μνημόνιο, για το οποίο κλαίνε μάνες και παιδιά, έστω και αν ο κοσμάκης σιωπά και δεν αντιδρά. Όμως το κυπριακό «γαϊδούρι του Χότζα» όταν συνηθίσει να μην τρώει, δεν θα ψοφήσει, αλλά θα αρχίσει να κλωτσά και αλίμονο σε όσους βρεθούν πίσω από αυτό, όποιοι και αν είναι αυτοί.

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα εγγόνια του «διαβόλου»

Τα εγγόνια του «διαβόλου» . «Παπά παιδί, διαβόλου εγγόνι», συνηθίζει να λέει ο λαός, περιγελώντας και κοροϊδεύοντας τα καμώματα των ανθρώπων, που ζουν δίπλα στο ιερατείο. Είναι γεγονός και συχνό φαινόμενο, τα παπαδοπαίδια μη αντέχοντας την καταπίεση από την αναγκαστική συμμετοχή στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι, να οδηγούνται σε μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις. Η βίωση της καθημερινότητας με τα προβλήματα και τις παραξενιές της, οδηγεί σε απομυθοποίηση του ιερατείου. Το παιδί ξέρει πρώτα τον πατέρα του, που μπορεί να παίζει και να γελά και μετά τον παπά, που διδάσκει. Ακόμη οι άνθρωποι που ζουν δίπλα στο ιερατείο, αναγκαστικά δακτυλοδείχνονται ως κομμάτι του «εκλεκτού» και περικλείονται σε τείχη καθωσπρεπισμού. Τα δεδομένα γίνονται τραγικά όταν η απομυθοποίηση του ιερατείου, συνοδεύεται και από αμφισβήτηση της αξίας του. Ωστόσο, το κριτήριο αυτό είναι πολύ σχετικό αφού ακόμη και αποδεδειγμένα άγιες οικογένειες, όπως του Μεγάλου Βασιλείου, είχαν στους κόλπους τους παιδιά που κάθε άλλο π...

Ο «γουμάς» της Λύσης

. "Νάτουν η Σκάλα μάλι σου, τζαι να μου τη χαρίσης, εν την αλλάσω φίλε μου με ένα γουμάν της Λύσης", τραγουδά ο λαικός ποιητής Παύλος Λιασίδης, και οι αλλόθρησκοι αττίλες βάλθηκαν να κάνουν το "καμάρι της μεσαρκάς" κατά τον άλλο λαϊκό ποιητή της Λύσης Γιακουμή Ατσίκκο, από χώρο μεγαλοπρέπειας, ομορφιάς και λαμπρότητας σε πραγματικό χώρο κατοικίας άλογων ζώων.... Τα χρόνια πέρασαν και η εξιδανίκευση του χαμένου τόπου ήλθε και ο μύθος κάλυψε την πραγματικότητα. Η Λύση 25 χρόνια μετά, έγινε διεθνώς γνωστή για τις κλεμμένες τοιχογραφίες του Αγίου Ευφημιανού, ενώ και οι άνθρωποι της, διασκορπισμένοι σΆ όλη την Κύπρο, παινεύονται για την καταγωγή και τα χαμένα μεγαλεία της Λύσης? Η προσπάθεια να αγγίξω το φαινόμενο «Λυσιώτες» είναι σίγουρα υποκειμενική, αλλά ίσως θα πρέπει κάποτε να περάσουμε από τον «όμορφο μύθο της τελειότητας», στην κοινωνική ανάλυση και τη αντικειμενική μελέτη? αν βεβαίως θέλουμε να μην χαθούμε από την κούραση των αντικατοχικών και μά...

«Αν ήταν η αζούλα πούζα» θα είχαμε και ουράνιο

➧ «Αν ήταν η αζούλα πούζα, ήταν να πουζιάσει ούλος ο κόσμος» δηλαδή αν η ζήλια ήταν κήλη, θα ήταν άρρω- στος όλος ο κόσμος. Η κυπριακή παροιμία ακολουθεί και τους σημερινούς Κύπριους και η κακή ζήλια φαί- νεται ότι κατατρύχει κάθε προσπάθεια, για να γίνει κάτι καλό σε αυτό τον τόπο. Αποσβολωμένοι οι τηλε- θεατές είδαν τον πρόεδρος του ΕΤΕΚ, τον σοβαρό Στέλιο Αχνιώτη, να ζητά εξηγήσεις από τον Νεοκλή Συλικιώτη, για δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία το αμερικανικό ωκεανογραφικό σκάφος Ναυτίλος, α- ναζητά ουράνιο στην περιοχή της υποθαλάσσιας ορο- σειράς Ερατοσθένης, εξήντα ναυτικά μίλια δυτικά της Πάφου. Ο υπουργός Εμπορίου χαμογελώντας εξέ- φρασε άγνοια, ενώ πιο παραστατικός και με πλατύτε- ρο χαμόγελο ήταν και την επομένη ο υπουργός Συ- γκοινωνιών, Ευθύμιος Φλουρέντζου. Καλά εκεί στο ΕΤΕΚ δεν ρωτούν –σε επιστημονικό επίπεδο– πριν να εκτεθούν δημοσίως; Είναι δικαιολογία ότι ρωτούσε ο πρόεδρος του ΕΤΕΚ ως απλός πολίτης αυτού του τό- που. Δεν θα ήταν καλύτερα το ΕΤΕΚ να ζητήσει από τους ε...