Στοχεύοντας μαζί στην χαρά

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΟΝΑΔΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Στοχεύοντας μαζί στην χαρά

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΑΛΗΘΕΙΑ 4/1/2014

Ένα σφίξιμο στο στομάχι, ένα δέσιμο στην ψυχή, σε πιάνει κάθε φορά, που λαμβάνεις μια πρόσκληση, για μια εκδήλωση από ομάδες, που ασχολούνται με τα άτομα με ψυχικά προβλήματα. Θα πάω και θα ψυχοπλακωθώ, άσε που κινδυνεύω να με χαρακτηρίσουν και «πελλό» μονολογείς και ψάχνεις δικαιολογίες, για να αποφύγεις την πρόσκληση. Και όμως, όταν κάνεις την υπέρβαση, αρκούν λίγα δευτερόλεπτα για να ανατραπούν όλα, για να βιώσεις μια αλλόκοτη χαρά, μια πανάκριβη στιγμούλα ευτυχίας. Πριν μερικές μέρες διοργανώθηκε στην Πλατεία Ελευθερίας, στο πλαίσιο της βδομάδας ψυχικής υγείας, εκδήλωση της Μονάδας Εργασιακής Αποκατάστασης Λευκωσίας, με τίτλο «Στοχεύοντας Μαζί». Στην εκδήλωση και γιαγιάδες του κέντρου ηλικιωμένων του Πολυδύναμου Δημοτικού Κέντρου Λευκωσίας.

Όλα ήταν πολύ απλά και όμως όλα ήταν πάρα πολύ σπουδαία. Πρώτα και κύρια οι χαιρετισμοί των επισήμων ήταν σύντομοι, καθόλου βαρετοί και το κυριότερο ενέπνεαν αισιοδοξία και καθόλου μιζέρια. Από εκεί και πέρα, πήραν την σκυτάλη, τα παιδιά της χορωδίας του Κέντρου Ημέρας των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, τα οποία έπαιζαν μουσική, ξεσηκώνοντας μικρούς και μεγάλους. Οι «κορούδες» του κέντρου ηλικιωμένων, με τα φουλάρια στο λαιμό, ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση των μουσικών, τραγούδησαν, χόρεψαν και σκόρπισαν την χαρά, τόσο στους προσκεκλημένους, όσο και στους διερχόμενους. Πολλοί από τους «ξένους» ήταν πολύ μουτρωμένοι και έβλεπαν παράξενα τους ανθρώπους που χαμογελούσαν και χαίροντας πράγματα, τα οποία λογικά δεν προσφέρουν χαρά. Παραδίπλα τα μέλη της Μονάδας Εργασιακής Αποκατάσταση και του Συνδέσμου Προστασίας Ψυχικής Υγείας, τα οποία πωλούσαν καφέδες, μαρμελάδες, γλυκά και καλαμπόκι στα κάρβουνα. Υπήρχε και το κάτι παραπάνω. Μια κυρία έφερε ένα γλυκό, το οποίο πρόσφερε στους παρευρισκόμενους. Από την άλλη οι κοπέλες του κέντρου ηλικιωμένων έκοβαν φιδέ (χειροποίητα μακαρόνια). Όλα δηλαδή προς τέρψην ψυχής και σώματος.

Η σύναξη ανθρώπων, στο συμπόσιο της χαράς, στην αρχή της Λήδρας, αποτέλεσε σίγουρα ένα δυνατό χαστούκι στον φόβο, την προκατάληψη, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον στιγματισμό των ανθρώπων, που υποφέρουν με ψυχικά προβλήματα, αλλά και των ανθρώπων που κουβαλούν πολλά χρόνια στην πλάτη τους. «Εκεί που είσαι ήμουν και εδώ που βρίσκομαι θα έλθεις», λέει η ρήση και σίγουρα όλα στην ζωή είναι κύκλος. Όπως τραγούδησε και ο Στέλιος Καζαντίδης με τους στοίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου: «Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα, σεργιάνισα ένα πρωινό και ώσπου να ΄ρθεί το δειλινό, από την άλλη βγήκα». Σε αυτή την γλυκιά πορεία της ζωής, δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν δοκίμασε ψυχοπλακώματα, που δεν βίωσε απογοητεύσεις και δεν άγγιξε τα ψυχικά αδιέξοδα. Και όμως η μνήμη ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι πολύ κοντή.

 

Η εκδήλωση στόχο είχε να διευκολυνθεί το έργο της Μονάδας Εργασιακής Αποκατάστασης Λευκωσίας, δηλαδή του σώματος το οποίο βοηθά ανθρώπους από 18 έως 60 ετών να βρουν απασχόληση, να βρουν δουλειά και να ενταχθούν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, σε αυτό που καλείται κοινωνικό σύνολο. Όσοι είχαν την ευκαιρία να εργαστούν δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους, έχουν να λένε, για το χαμόγελο, την αισιοδοξία αλλά και την χαρά που προσφέρουν στο εργασιακό περιβάλλον, πάντα με τον δικό τους τρόπο. Επιβεβαιώνεται η δύσκολη αλήθεια, ότι η χαρά βρίσκεται στο δώσε και όχι στο πάρε. Και το μυαλό μοιραία πάει και σε όλους αυτούς, που κλαίνε σήμερα για τα «κουρέματα», για την ανεργία και τα άλλα προβλήματα, τα οποία ανατρέπουν σχεδιασμούς ζωής και εκμηδενίζουν το άγριο κυνήγι του πλούτου και της εξουσίας. Τελικά το μυστικό της ευτυχίας, βρίσκεται κάπου αλλού, στα απλά και τα ταπεινά.