Οι αναντικατάστατοι συνταξιούχοι και οι απελπισμένοι νέοι

Οι αναντικατάστατοι συνταξιούχοι και οι απελπισμένοι νέοι

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/12/2013

Καλά πρέπει να χρυσοπληρώνουμε τους συνταξιούχους, για να μην πάθουν κατάθλιψη, μονολογούσε απελπισμένος άνεργος νέος, ακούγοντας την είδηση ότι η Βουλή κατά πλειοψηφία, απέρριψε πρόνοια για να απαγορεύονται οι διορισμοί ατόμων πέραν των 65 ετών στα Συμβούλια των Ημικρατικών Οργανισμών. Έπρεπε να ήταν αυτονόητο, ότι θα διορίζονταν μόνο νέοι και ικανοί. Αλλά στην Κύπρο τα αυτονόητα, δεν είναι καθόλου αυτονόητα.

 Άραγε πως μπορεί ένας συνταξιούχος, να ανταποκρίνεται στα δύσκολα καθήκοντα μιας επιχείρησης, όπως είναι οι Ημικρατικοί Οργανισμοί; Άραγε οι παππούδες, μπορούν να διαβάζουν και να κατανοούν, τις στοίβες δυσνόητων εγγράφων; Άραγε μπορούν να προωθήσουν σύγχρονα συστήματα διοίκησης; Άραγε μπορούν να αποτρέψουν απάτες; Άραγε μπορούν να εκσυγχρονίσουν τις «γερασμένες» επιχειρήσεις κοινής ωφελείας; Οι απαντήσεις από νέους ανθρώπους που λαμβάνουν μέρος στις συνεδριάσεις είναι ιλαροτραγικές.

Η πλάκα, είναι ότι όλοι αυτοί οι «αναντικατάστατοι», ήδη δίνουν μάχες σε υπουργικά και κομματικά γραφεία και εκβιάζουν «ελέω ψήφων», για μια θεσούλα στα Συμβούλια των Ημικρατικών. Φυσικά δεν έχουν και άδικο, αφού μέχρι σήμερα, πολλοί καταλάμβαναν τις ζηλευτές θέσεις, για να έχουν ένα «μισθό» από τα έξοδα παραστάσεως και κυρίως για να απολαμβάνουν την εξουσία διορισμών και προαγωγών. Το χειρότερο είναι ότι μερικοί αετονύχηδες, γίνονταν είτε με άμεσο, είτε με έμμεσο τρόπο, εκατομμυριούχοι.

Τα μέλη των Συμβουλίων δεν έχουν καμία ευθύνη, ούτε για κακοδιαχείριση, ούτε για σπατάλες, ούτε και για λανθασμένες αποφάσεις, οι οποίες διαλύουν ψυχές και σώματα εκατοντάδων ανθρώπων και διασπαθίζουν το δημόσιο χρήμα, το χρήμα των φορολογουμένων. Σήμερα γίνεται λόγος για θεσμοθέτηση ποινικών ευθυνών για τις αποφάσεις των Συμβουλίων των Ημικρατικών Οργανισμών. Όμως η επίμαχη συζήτηση αναβλήθηκε για την νέα χρονιά.  

Οι αναντικατάστατοι βρίσκονται μόνο στα νεκροταφεία και όμως οι ταγοί αυτού του τόπου, νομίζουν ότι θα παραμείνουν αθάνατοι. Είναι τραγικό να διατίθενται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για την εκπαίδευση και όμως μόλις οι νέοι πάρουν το πτυχίο τους, το επόμενο βήμα, είναι τα γραφεία εξευρέσεως εργασίας. Στην Αμερική και σε άλλες προηγμένες χώρες, οι επιχειρήσεις τρέχουν στα πανεπιστήμια, αναζητώντας δυνατά μυαλά. Επίσης κατά κανόνας, ο μέσος όρος ηλικίας, των ηγετών είναι τα 40 με 50 χρόνια.

Στην Κύπρο με τους μισούς νέους να βρίσκονται στην ανεργίας, αυξήθηκε το όριο συνταξιοδότησης, ενώ οι συντάξεις είναι πολλαπλάσιες από τον μέσο μισθό των νέων. Με απλά λόγια, οι σημερινές γενιές, καταδικάζουν τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα τους, να πληρώνουν τα δικά τους δυσβάστακτα χρέη και επιπλέον τους κόβουν τα φτερά, για να μπορέσουν να προσφέρουν και να δημιουργήσουν. Πιο άκαρδη γενιά από την σημερινή, ίσως δεν πέρασε από το νησί.

Από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, καταγράφεται ότι η ζωή του ανθρώπου, είναι τα 70 χρόνια. Ο σοφός Σολωμόντας έλεγε ότι «αι ημέραι των ετών ημών εν αυτοίς εβδομήκοντα έτη, εάν δε εν δυναστείαις, ογδοήκοντα έτη και το πλείον αυτών κόπος και πόνος». Μιλώντας και σήμερα με σοβαρούς γιατρούς, παραδέχονται ότι η ζωή ενός φυσιολογικού ανθρώπου, είναι γύρω στα 70 χρόνια. Η επέκταση των χρόνων ζωής, γίνεται με τις εγχειρήσεις και τα φάρμακα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι βελτιώνεται η ποιότητα ζωής.

Σε λίγα χρόνια, ίσως αλλάξουν τα δεδομένα με την νανοϊατρική, δηλαδή με μικρά ρομπότ, τα οποία θα βρίσκονται στο σώμα του ανθρώπου και θα διορθώνουν τα λάθη. Αλλά και πάλι οι εκτιμήσεις είναι ότι η ζωή μπορεί να επεκταθεί, για τους πολύ πλούσιους μέχρι τα 120 χρόνια. Υπάρχουν και οι πρακτικές με τα βλαστοκύτταρα αλλά και πάλι όλα βρίσκονται σε πειραματικό στάδιο. Ωστόσο κανένας δεν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι οι αιωνόβιοι άνθρωποι, θα έχουν τα λογικά και την μνήμη τους. Πάντως ότι και να κάνει ο άνθρωπος, το σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να νικήσει την φύση και την μοίρα του.