Με άδειο στομάχι δεν λειτουργεί η Δημοκρατία

Με άδειο στομάχι δεν λειτουργεί η Δημοκρατία

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6-10-2013

Με άδειο στομάχι, ούτε η δημοκρατία λειτουργεί, ούτε ο πολιτισμός δημιουργεί, ούτε ο καπιταλισμός δουλεύει, αλλά ούτε και ο κομμουνισμός εφαρμόζεται. Όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν, σε αυτό που λέγεται οικονομία, είτε στο επίπεδο των κρατών, είτε στο ατομικό επίπεδο του «καλαθιού της οικοκυράς». Ιστορικοί, κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι και πολιτικοί αναλυτές, συμφωνούν στην αρχή, ότι τα άδεια βαλάντια, οδηγούν στην εκτόξευση της εγκληματικότητας και στην ενίσχυση των ακραίων ιδεολογιών.  Ο Χίτλερ με τα σοσιαλιστικά ιδεώδη, «βασίλευσε» εκμεταλλευόμενος την πείνα των Γερμανών. Όλοι οι δικτάτορες του κόσμου, έστησαν τις εξουσίες τους, πάνω στα συντρίμμια της διαπλοκής και της διαφθοράς, που έθρεψαν κατά τα άλλα, δημοκρατικές εξουσίες.

Το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής και το πρωτοφανές ελληνικό δημοκρατικό «πείραμα», της σύλληψης αντιπροσώπων του λαού, δεν μπορεί να αντικριστεί, μόνο ως ένα εγκληματικό γεγονός. Πρέπει να αντιμετωπιστεί και ως επιφαινόμενο μια σειράς παραγόντων, της ελληνικής καθεστηκυίας τάξης. Πρώτα και κύρια αποτελεί αποτυχία του δημοκρατικού συστήματος, να αποτρέψει την εκλογή στο κοινοβούλιο, ανθρώπων του υπόκοσμου, αν βεβαίως επιβεβαιωθούν οι κατηγορίες. Επιπλέον καταδεικνύεται η αποτυχία των γερασμένων παραδοσιακών κομμάτων, να ανανεωθούν και να εμπνεύσουν την κοινωνία των πολιτών. Και το προφανές, είναι ότι αυτή όλη η ιλαροτραγική ιστορία, αποτελεί ουσιαστική τιμωρία των πολιτικών και του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, τα οποία οδήγησαν την χώρα σε πρωτοφανή επίπεδα ανεργίας, πείνας, αυτοκτονιών και κυρίως αδιεξόδων.

Πολιτικοί αναλυτές και οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι για να λειτουργήσει μια πολιτεία απαιτείται ανεργία γύρω στο 10%. Από την μια, για να μην παίρνουν αέρα τα μυαλά των συντεχνιακών και των εργαζομένων και να έχουν υπερβολικές απαιτήσεις. Από την άλλη για να συγκρατούνται οι αχόρταγοι εργοδότες, οι οποίοι με ψηλή ανεργία, μπορούν να απολύουν και να προσλαμβάνουν, χωρίς περιορισμούς και σε ότι τιμή θέλουν. Σήμερα που η ανεργία εκτοξεύτηκε σε δυσθεώρητα ύψη, βλέπουμε την διάλυση της μεσαίας τάξης και την διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Η ανεργία δεν είναι μόνο οικονομική παράμετρος, αλλά αποτελεί ένα συνονθύλευμα κοινωνικών προβλημάτων και ψυχολογικών ασθενειών, οι οποίες οδηγούν και σε σωματικές αρρώστιες. 

Υπάρχει ο τύπος, αλλά υπάρχει και η ουσία. Μπορεί διά του τύπου να οδηγούμαστε στην ουσία, αλλά χωρίς την ουσία, δεν μπορεί να έχει υπόσταση ούτε και ο τύπος. Με άλλα λόγια, η επικοινωνιακή πολιτική, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις πραγματικές πολιτικές αποφάσεις, οι οποίες έχουν και ρίσκο, έχουν και επιπτώσεις, αλλά έχουν και αποτελέσματα. Η Ελλάδα παραπαίει, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια, αλλάζοντας συνεχώς αποτυχημένες πολιτικές και ηγέτες. Οι δανειστές της χώρας πειραματίζονται, ομολογούν ανερυθρίαστα αποτυχίες και όμως συνεχίζουν το «παιγνίδι» τους αναμένοντας πότε θα ψοφήσουν τα πειραματόζωα. Τα ίδια και χειρότερα φαίνεται ότι συμβαίνουν και στην Κύπρο, με την παγκόσμια πρωτοτυπία του κουρέματος των καταθέσεων και του αναγκαστικού ξεπουλήματος των Τραπεζών στην Ελλάδα. 

Η δημοκρατία αποτελεί σήμερα παγκόσμιο σύνθημα και στο όνομα της έγιναν και γίνονται αιματηροί πόλεμοι. Ωστόσο ελάχιστοι φαίνεται να γνωρίζουν ότι στην αρχαία Αθήνα, όπου γεννήθηκε ο θεσμός, οι ελεύθεροι πολίτες με δικαίωμα ψήφου, ήταν μόνο μερικές χιλιάδες. Γύρω από τους ελεύθερους πολίτες υπάρχουν πάρα πολλές χιλιάδες δούλοι, οι οποίοι δούλευαν για να μπορούν να έχουν γεμάτα στομάχια και αγορεύουν οι λίγοι και καλοί. Μήπως τα ίδια δεν συμβαίνουν και σήμερα, όπου οι δημοκρατικές λεγόμενες χώρες, καταπατούν εκατομμύρια ανθρώπους σε φτωχές χώρες, για να απολαμβάνουν οι «λίγοι» δόξες και τιμές. Και μη χειρότερα γιατί όλα εδώ πληρώνονται.