Και μια φορά ο «πάγκος» και όχι μόνο τα θύματα

Και μια φορά ο «πάγκος» και όχι μόνο τα θύματα

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 4/8/2013

 

Επιτέλους και μια φορά να χάσει ο «πάγκος» του τζόγου της κυπριακής καθεστηκυίας τάξης. Επιτέλους και μια φορά χάσει, το κατεστημένο της κυπριακής νομενκλατούρας. Επιτέλους και μια φορά να γλυτώσουν τα αιώνια θύματα των απατεώνων του λευκού κολάρου. Κουρεύτηκαν όλες οι ανασφάλιστες καταθέσεις στην «αμαρτωλή» Λαϊκή Τράπεζα και τώρα κατά 47.5% της «λιγότερο αμαρτωλής» Τράπεζας Κύπρου. Με άλλα λόγια, με ένα μαγικό τρόπο, το κράτος με τον «βούρδουλα» της τρόικας, έβαλε το χέρι του στις τσέπες χιλιάδων πλουσίων -ντόπιων και ξένων- και άρπαξε το περίσσευμα τους, το «παντεσπάνι» τους. Στα μάτια των νομομαθών, αυτό αποτελεί λεηλασία, αλλά στα μάτια των φτωχών και καταφρονεμένων, αυτό αποτελεί θεία δίκη. Επιτέλους και μια φορά να πληρώσουν τα σπασμένα οι έχοντες και κατέχοντες και όλοι αυτοί που ήξεραν και χώνονταν από τα δόντια του «ξεδοντιασμένου» φόρου εισοδήματος.

 

 

Πριν δέκα και βάλε χρόνια, το οικονομικό-πολιτικό κατεστημένο, έβαλε τα χέρια του, στις τσέπες εκατοντάδων χιλιάδων μεροκαματιάρηδων και άρπαξε τις οικονομίες μιας ζωής, προσφέροντας τους για αντάλλαγμα χαρτιά, που ονομάζονταν μετοχές. Η ούτω καλούμενη ελίτ, προχώρησε με την λεγόμενη φορολογική αμνηστία, όπου νομιμοποιήθηκαν τα κλεμμένα και φανερώθηκαν τα «χωσμένα» δισεκατομμύρια. Ακολούθησε η φούσκα των ακινήτων, η οποία αποκαλύφθηκε με τις ακριβοπληρωμένες έρευνες και τις προβλέψεις της «Αλβαρες και Μαρσιάλ». Ο λογαριασμός ανέρχεται σε δισεκατομμύρια ευρώ και με βάση την έρευνα ξεπουλήθηκαν οι κυπριακές τράπεζες στην Ελλάδα. Μέσα σε όλα και η απάτη με τα αξιόγραφα, αλλά και τον περίφημο «ΕΛΑ», που νόμιζαν οι κυβερνώντες ότι είναι απλά λογιστικά νούμερα. Μέχρι που έγινε γνωστό το εξωφρενικό επιτόκιο, αλλά και οι υποθήκες που υπέγραφε η κυβέρνηση με την βούλα της Βουλής. Και όλα αυτά να εισπράττει ανεξέλεγκτα η Λαϊκή δισεκατομμύρια από τους «πονηρούς τοκογλύφους» της Φρανκφούρτης και να «ξεφορτώνουν» δις, οι λίγοι που ήξεραν το «απάτη».

 

Με τα ξερά ξύλα κρούζουν και χλωρά. Από αυτή την θλιβερή ιστορία, έχασαν τις οικονομίες τους μεροκαματιάρηδες, οι οποίοι φύλαγαν μια ζωή τα χρήματα τους, στα σίγουρα ταμεία των τραπεζών, ώστε να έχουν ένα αποκούμπι στα υστερινά τους. Έχασαν τις οικονομίες τους και πολλοί νοικοκυραίοι, οποίοι μισούσαν τον τζόγο του χρηματιστηρίου και των άλλων ύποπτων επενδύσεων, στα δήθεν αξιόγραφα. Αρκετοί είναι και οι απόδημοι οι οποίοι πούλησαν ότι είχαν και δεν είχαν στην ξενιτιά και ήλθαν στον τόπο τους, για πεθάνουν ήσυχα. Αλλά τώρα ζουν με άγχος και την αγωνία, για το αν θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Οι τραγωδίες είναι πολλές, αλλά τουλάχιστον όλοι έμειναν με ένα κομπόδεμα 100 χιλιάδων ευρώ, ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν προσωρινά και να μην αναγκαστούν να καταφύγουν στην ζητιανιά.

 

Μπορεί οι «πονηροί» της Φρανκφούρτης, να άφησαν τα κυπριακά πειραματόζωα να ζήσουν, με τις 100 χιλιάδες ευρώ, αλλά έχει ο τροχός γυρίσματα. Η Γερμανία η οποία ήδη διαθέτει αποθέματα τρισεκατομμυρίων ευρώ, λεηλατώντας νόμιμα την νότια Ευρώπη, δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορέσει να συνεχίσει να στοιβάζει ευρώ. Τα μεσογειακά «κωθώνια» του ήλιου και της θάλασσας, έφθασαν στα όρια τους και τώρα, είτε θα πρέπει να πάρουν ανάσες ζωής, είτε θα πρέπει να επιλέξουν την ηρωική έξοδο, όποιο και αν είναι το τίμημα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και οι γερμαναράδες δεν φαίνεται να αφήνουν στο περιθώριο τους μεγαλοϊδεατισμούς, που αιματοκύλισαν δύο φορές τον κόσμο όλο.  

εφτάσαμεν εις το αμήν, εν σας ακούμε πιόν κανείΤζι’εννά γυρίσουν οι τροσιοί τζι’έννα γελάσουν τζι’οι φτωσιοί

εφτάσαμεν εις το αμήν, εν σας ακούμε πιόν κανεί

Ο δημοσιογράφος και λαογράφος Γιώργος Σοφοκλέους, έγραψε πρόσφατα για το τραγούδι «το σύστημαν» όπου ένας στοίχος το αναφέρει «τζιαι εννά γυρίσουν οι τροσιοί, τζιαι εννά γελάσουν τζι’ οι φτωσιοί…» Το τραγούδι αναφέρεται στην εξέγερση του 1833 στην Κύπρο, του «Γκιαούρ Ιμάμ» όπου ξεσηκώθηκαν οι χωρικοί και οι αγρότες, στην επιβολή νέων φορολογιών. Ο κυπραίος είναι όπως το γαϊδούρι και αντέχει πολλά βάρη. Αλλά όταν τα βάρη ξεπεράσουν τις δυνάμεις του, αλίμονο σε όποιον βρεθεί πίσω του, γιατί οι κλωτσιές του σκοτώνουν. Καλό είναι όλοι αυτοί που απολαμβάνουν σήμερα τα αξιώματα, να προβληματιστούν και κλείσουν τα αυτιά στις φωνές της καταστροφικής «ελίτ» και να δώσουν αληθινή ανάσα στους φτωχούς, στους άνεργους και στους καταφρονεμένους, γιατί έχει ο τροχός γυρίσματα και υπάρχει και η θεία δίκη και ο νοών νοείτω.  Η εξέγερση του ”Γκιαούρ Ιμάμ” έλαβε χώρα το 1833 και στην πραγματικότητα ήταν η μία από τρεις εξεγέρσεις που συνέβησαν την ίδια περίοδο στο νησί σε τρεις πόλεις. Αφορμή ήταν η επιβολή νέας φορολογίας και η απαίτηση για συλλογή καθυστερημένων φόρων την 1η Μαρτίου από τον κυβερνήτη (Πασσιά) Σαίντ Μεχμέτ και τον Αρχιεπίσκοπο Πανάρετο που είχε σαν αποτέλεσμα των ξεσηκωμό κυρίως της κατώτερης τάξης των χωρικών και αγροτών. Τρεις άντρες από ανώτερες τάξεις τέθηκαν επικεφαλής σε κάθε μια από τις εξεγέρσεις, έτσι αυτές πήραν το όνομα τους: Η πρώτη ήταν στην Λάρνακα υπό τον Νικόλαο Θησέα, η δεύτερη στην Καρπασία υπό τον μοναχό Ιωαννίκιο και η τρίτη στην Πάφο υπό τον Γκιαούρ Ιμάμ. Είχε προηγήθει σειρά εξεγέρσεων τις προηγούμενες δεκαετίες με μεγαλύτερες αυτή του 1804 και του 1831 όταν πλήθος χριστιανών και μουσουλμάνων ξεσηκώθηκε εναντίον του Χατζηγιωργάκη Κορνέσιου και του Αρχιεπισκόπου.

Η εξέγερση του ”Γκιαούρ Ιμάμ” έλαβε χώρα το 1833 και στην πραγματικότητα ήταν η μία από τρεις εξεγέρσεις που συνέβησαν την ίδια περίοδο στο νησί σε τρεις πόλεις. Αφορμή ήταν η επιβολή νέας φορολογίας και η απαίτηση για συλλογή καθυστερημένων φόρων την 1η Μαρτίου από τον κυβερνήτη (Πασσιά) Σαίντ Μεχμέτ και τον Αρχιεπίσκοπο Πανάρετο που είχε σαν αποτέλεσμα των ξεσηκωμό κυρίως της κατώτερης τάξης των χωρικών και αγροτών. Τρεις άντρες από ανώτερες τάξεις τέθηκαν επικεφαλής σε κάθε μια από τις εξεγέρσεις, έτσι αυτές πήραν το όνομα τους: Η πρώτη ήταν στην Λάρνακα υπό τον Νικόλαο Θησέα, η δεύτερη στην Καρπασία υπό τον μοναχό Ιωαννίκιο και η τρίτη στην Πάφο υπό τον Γκιαούρ Ιμάμ.

Η εξέγερση του ”Γκιαούρ Ιμάμ” έλαβε χώρα το 1833 και στην πραγματικότητα ήταν η μία από τρεις εξεγέρσεις που συνέβησαν την ίδια περίοδο στο νησί σε τρεις πόλεις. Αφορμή ήταν η επιβολή νέας φορολογίας και η απαίτηση για συλλογή καθυστερημένων φόρων την 1η Μαρτίου από τον κυβερνήτη (Πασσιά) Σαίντ Μεχμέτ και τον Αρχιεπίσκοπο Πανάρετο που είχε σαν αποτέλεσμα των ξεσηκωμό κυρίως της κατώτερης τάξης των χωρικών και αγροτών. Τρεις άντρες από ανώτερες τάξεις τέθηκαν επικεφαλής σε κάθε μια από τις εξεγέρσεις, έτσι αυτές πήραν το όνομα τους: Η πρώτη ήταν στην Λάρνακα υπό τον Νικόλαο Θησέα, η δεύτερη στην Καρπασία υπό τον μοναχό Ιωαννίκιο και η τρίτη στην Πάφο υπό τον Γκιαούρ Ιμάμ. Είχε προηγήθει σειρά εξεγέρσεων τις προηγούμενες δεκαετίες με μεγαλύτερες αυτή του 1804 και του 1831 όταν πλήθος χριστιανών και μουσουλμάνων ξεσηκώθηκε εναντίον του Χατζηγιωργάκη Κορνέσιου και του Αρχιεπισκόπου.