Σχέδιο Β΄, σχέδιο ραχάτι

Σχέδιο Β΄, σχέδιο ραχάτι

  

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28/7/2013

 

Οι ηγήτορες πριν λάβουν αποφάσεις, θα πρέπει να έ-

χουν και σχέδιο Α΄ και σχέδιο Β΄. Ο κανόνας αυτός

μαθαίνεται σε όλες τις πανεπιστημιακές σχολές διοί-

κησης. Οι καθηγητές υποδεικνύουν στους φοιτητές

ότι ένα από τα σενάριο στο σχέδιο Β΄ είναι και η α-

πραξία, δηλαδή να αφεθεί το πρόβλημα να λυθεί στο

διάβα του χρόνου, να λυθεί από μόνο του. Στην Κύ-

προ φαίνεται ότι το μόνο που ξέρουμε καλά είναι να

αφήνουμε τον χρόνο να λύνει όλα τα προβλήματα.

Με πιο απλά λόγια, «ραχάτι και όποιον πάρει ο χά-

ρος». Η πλάκα είναι ότι στην ουσία, δεν ετοιμάζονται

ούτε σχέδια Α΄, ούτε και σχέδια Β΄, αλλά όλες οι α-

ποφάσεις λαμβάνονται από τη σοφία ή την «παλαβο-

μάρα» του ενός. Εάν ο «εις και μόνος» είναι τυχερός,

τότε τα πράγματα πάνε τέλεια και κανένας δεν έχει

πρόβλημα, αφού κανείς δεν ρωτά και κανένας δεν

κρίνει τις αποφάσεις του «ενός». Εάν ο «ένας» είναι

άτυχος, τότε τα πράγματα είναι τραγικά για όλους, α-

φού τα αποτελέσματα μεταφράζονται συνήθως σε

θάνατο και καταστροφή. Το εξωφρενικό είναι ότι η ι-

στορία επαναλαμβάνεται σε όλα τα επίπεδα και στον

δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

 

 

Á Το καλύτερο ή καλύτερα, το χειρότερο παράδειγμα,

αποτελεί το κυπριακό πρόβλημα. Πήρε αποφάσεις το

1977 ο Μακάριος, καθόρισε την επιδιωκόμενη λύση,

έδωσε μάλιστα και τον χάρτη για τις εδαφικές ανα-

προσαρμογές. Από τότε και για 36 χρόνια, συζητούμε

τις τεχνικές λεπτομέρειες, για να επιβεβαιώσουμε

τον κανόνα ότι ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρει-

ες. Ο μόνος που στην ουσία είχε σχέδιο Β΄ –απρα-

ξίας– σε αυτή την ιστορία ήταν ο μακαρίτης ο Ντεν-

κτάς, οποίος ζήτησε χρόνο, δύο γενεών, για να λυθεί

το Κυπριακό. Και φαίνεται ότι είναι ο μόνος που επι-

βεβαιώνεται στο τέλος της ημέρας. Εμείς περιορι-

στήκαμε στους συναισθηματισμούς, στα συνθήματα

και σε ένα Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο χαρακτηρίστη-

κε από τους συνδαιτυμόνες μέχρι και «γουμάς».

 

 

Á Τραγικά είναι τα παραδείγματα και στον τομέα της οι-

κονομίας. Το «καμάρι μας» οι τράπεζες μας, επεκτά-

θηκαν σε όλο τον κόσμο, χωρίς να υπάρχει βάση, πά-

νω στην οποία θα μπορούσαν να σταθούν σε περί-

πτωση κραδασμών. Τα golden boys απολάμβαναν τα

χρυσά μπόνους, ενώ οι ακριβοπληρωμένοι επόπτες

της Κεντρικής Τράπεζας, περί άλλων τύρβαζαν, όπως

αποδεικνύεται στο τέλος της ημέρας. Ούτε σχέδιο Α΄

υπήρχε ούτε και σχέδιο Β΄ και αυτό φάνηκε από την

«εισβολή» της Τρόικας, των δανειστών, οι οποίοι σά-

ρωσαν τα πάντα και ακόμη «έλα αφέντη Θεέ». Αυτές

τις μέρες βλέπουμε το σίριαλ, με τον διαχωρισμό της

Τράπεζας Κύπρου, σε εμπορική και κτηματική. Εξορ-

γίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, έτρεξε στον

Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για να πάρει διαβεβαιώ-

σεις ότι αποφάσεις θα ληφθούν τους επόμενους μή-

νες, από τους νέους ιδιοκτήτες της Τράπεζας. Εξοργι-

σμένα εμφανίστηκαν τα μεγάλα κόμματα ΔΗΣΥ και Α-

ΚΕΛ, για να βάλουν νερό στο κρασί τους, την επομέ-

νη, αφού κατάλαβαν ότι πίσω από την ανάγκη διαχω-

ρισμού, βρίσκονται «μεγαλο-ντιβέλοπερς» οι οποίοι

δανείστηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια, για τα οποία

ούτε τους τόκους δεν πληρώνουν. Δηλαδή όλα στο

«κουτουρού».

 

 

Á Όλα βεβαίως ξεκινούν και τελειώνουν, στην αναξιο-

κρατία, στο ρουσφέτι και στις μετριότητες, οι οποίοι

διορίστηκαν πριν από αρκετές δεκαετίες με κομματι-

κές ταυτότητες και τώρα αυτοί οι άνθρωποι κατέχουν

τις διευθυντικές θέσεις στο Δημόσιο. Τυχαίο δεν εί-

ναι το γεγονός ότι η μηχανογράφηση κινείται με ρυθ-

μούς χελώνας και ενώ αντί να μειώνει τη γραφειο-

κρατία, αντιθέτως την αυξάνει σε πολλές περιπτώ-

σεις. Αυτό ίσως αποτελεί και παγκόσμια πρωτοτυπία.

 

 

Á Σημασία βεβαίως έχει το μέλλον, τι γίνεται από εδώ

και πέρα. Το πιο εύκολο είναι να συσταθούν μικρές ο-

μάδες ειδικών, με νέους και καλά μορφωμένους αν-

θρώπους, τόσο στο Προεδρικό όσο και στα Υπουρ-

γεία. Η δουλειά αυτών των ομάδων, θα είναι μόνο η

ετοιμασία σχεδίων, σεναρίων και εναλλακτικών λύ-

σεων για όλα τα προβλήματα, στη βάση της λογικής,

τεχνοκρατικών θέσεων και σίγουρα όχι συναισθημα-

τικών και πολιτικών παραμέτρων. Και με βάση τα σε-

νάρια αυτά, οι πολιτικοί να λαμβάνουν αποφάσεις, οι

οποίες να έχουν και το τεκμήριο της λογικής. Σιγά-σι-

γά θα αλλάξει και το μουντό και ψυχοπλακωτικό κλί-

μα, το οποίο σκοτώνει χειρότερα και από αυτούς τους

τροϊκανούς.__