Δώστε χαρά στους δημοσίους υπαλλήλους

Δώστε χαρά στους δημοσίους υπαλλήλους

 

 

Η πιο ευτυχισμένη περίοδος της επαγγελματικής μου

καριέρας ήταν όταν δούλευα για «ψίχουλα», σε μια ι-

διωτική επιχείρηση, μονολογούσε καλοπληρωμένος

σήμερα δημόσιος υπάλληλος. Ήμασταν όλοι οι συνά-

δελφοι φίλοι, οι διευθυντές ήταν συνεργάτες και όχι α-

φεντικά, αναλαμβάναμε πρωτοβουλίες, είχαμε μετρή-

σιμα κριτήρια παραγωγικότητας, βγαίναμε όλοι έξω τα

βράδια και, το κυριότερο, πηγαίναμε όλοι σπίτι χαρού-

μενοι, αφού απολαμβάναμε τους κόπους της δημιουρ-

γίας μας. Το καλύτερο ήταν το γεγονός ότι καθόμασταν

όλοι μαζί, σε ένα τεράστιο γραφείο. Ο διευθυντής είχε

δικό του μικρό γραφείο –εντός του μεγάλου γραφείου–

αλλά γύρω-γύρω υπήρχαν γυαλιά και βλέπαμε τι ακρι-

βώς έκανε. Δεν μπορούσε κανένας να κρυφτεί από τον

άλλο και όλοι αναγκαστικά συνεργαζόμασταν. Ακόμη

και οι μικροδιαφορές μας, κρατούσαν μερικές ώρες και

σίγουρα όχι μέρες.

 

 

Ο επαγγελματικός δρόμος είχε τη δική του ιστορία. Σε

συνειδησιακή κρίση, δημόσιος υπάλληλος συνέχισε τον

πονεμένο μονόλογο. Έλα που γκρίνιαζε η γυναίκα, έλα

που έκλαιγαν τα παιδιά που δεν με έβλεπαν, έλα που τα

δάνεια μάς έπνιγαν, έλα που ο κουμπάρος πίεζε για ψή-

φους και έλα που όλοι μιλούσαν για το όνειρο του δημο-

σίου υπαλλήλου. Τελικά εισήλθα στον «παράδεισο» του

Δημοσίου, μόνο που για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν

μια «κόλαση». Στον «παράδεισο» πρέπει να δουλεύεις

αργά και σταθερά, για να μη χαλάσεις την «πιάτσα». Πο-

τέ δεν θα σου πουν ευχαριστώ, ούτε και μπράβο για τη

δουλειά που κάνεις. Και μόλις κάνεις ένα λάθος, για το

οποίο την ευθύνη έχει ο προϊστάμενος, μόνο εσύ θα την

«φας» και ποτέ ο διευθυντής. Το μότο της δημοσιοϋπαλ-

ληλικής φιλοσοφίας λέει: Δουλεύεις, κάνεις λάθος. Δεν

δουλεύεις, δεν κάνεις λάθη και προάγεσαι.

 

 

Ο καλός δημόσιος υπάλληλος, σε στιγμές συνειδησια-

κής κρίσης, συνέχιζε να μονολογεί, διερωτώμενος αν ο

μισθός και τα προνόμια του Δημοσίου αξίζουν τη μιζέ-

ρια του γραφείου, το σπάσιμο των νεύρων μέχρι να πε-

ράσει η ώρα και τον εξευτελισμό από άσχετους διευθυ-

ντές, οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να βάζουν τρι-

κλοποδιές για να καλύψουν τις αδυναμίες τους. Τόσες

σπουδές, τόσες στερήσεις για τα πτυχία και το μόνο

που «κερδίζεις» είναι ένα γραφείο. Το χειρότερο είναι

ότι για να προαχθείς ο δρόμος απαιτεί να «έρπεις και να

γλείφεις» το πολιτικό κατεστημένο. Και όλα αυτά για να

διαιωνίζεται το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο και να

διατηρούνται οι στρατοί των αξιωματούχων της εξου-

σίας. Βεβαίως όλα εδώ πληρώνονται, αφού δεν είναι

λίγοι οι διευθυντές του Δημοσίου οι οποίοι, λόγω αδυ-

ναμίας, καταντούν περίγελα για τους υφισταμένους

τους, ενώ δεν είναι σπάνιες και οι ψυχοσωματικές α-

σθένειες που κουβαλούν αυτοί που απολαμβάνουν πα-

χυλούς μισθούς.

 

 

Τελικά ο «κουμπάρος ο ξεφτίλας» ήταν πολύ σωστός

και δικαιώθηκε πλήρως. Με την οικονομική κρίση, θα

τρώγαμε «πέτρες», μονολογούσε ο δημόσιος υπάλλη-

λος. Έχω το γραφείο μου, έχω την ιδιαιτέρα μου, έχω

όσες διακοπές θέλω, δεν έχω καμία ευθύνη και το κυ-

ριότερο είμαι μόνιμος και κανείς δεν μπορεί να με διώ-

ξει από τη δουλειά μου.

 

 

Οι πρώην συνάδελφοι –καλύτεροι και εξυπνότεροι από

εμένα– ξέχασαν πότε πληρώθηκαν τέλος του μήνα, ό-

σοι βεβαίως εξακολουθούν να δουλεύουν. Οι περικο-

πές μισθών κατάντησαν το «χόμπι» του αφεντικού. Άσε

που ανακάλυψαν τώρα και την ιστορία των κουπονιών,

δηλαδή σε πληρώνουν σε είδος, αντί σε μετρητά. Τα

εργασιακά δικαιώματα στον ιδιωτικό τομέα επέστρε-

ψαν 50 χρόνια πίσω, ενώ η πλειοψηφία των εργοδοτών

συμπεριφέρονται πλέον όπως οι πάλαι ποτέ «τοκογλύ-

φοι». Κάνουν ό,τι σκεφτούν, αφού απόλυση υπαλλήλου

σημαίνει ανεργία, χωρίς προοπτική νέας δουλειάς.

Η κρίση αποτελεί ευκαιρία για αλλαγές. Σήμερα είναι

καιρός να προσφερθεί, εκτός από χρήμα, και λίγη χαρά

στους καλούς και εργατικούς δημοσίους υπαλλήλους. Ο

τρόπος είναι απλός και απαιτεί τον απογαλακτισμό της

δημόσιας υπηρεσίας από το κομματικό κατεστημένο. Ε-

πιτέλους πρέπει να βγουν από τα συρτάρια οι πανάκρι-

βες μελέτες για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλή-

λων και να εφαρμοστούν στην πράξη. Ελπίζουμε να υι-

οθετηθεί και το νομοσχέδιο με το οποίο θα καταστούν

«υπεύθυνοι» οι διευθυντές του Δημοσίου. Δηλαδή αν

κάνουν λάθη να πληρώνουν.

 

 

Δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν αποφάσεις οι οποίες

να ζημιώνουν εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια τα

δημόσια ταμεία, και να μην έχουν καμία ευθύνη. Προ-

σωρινά, λόγω της κρίσης, θα μπορούσε να τεθεί και

πλαφόν στους μισθούς των διευθυντών του Δημοσίου,

ώστε να καταστεί αντικίνητρο η διεκδίκηση διευθυντι-

κών θέσεων από ανάξιους για τη θέση. Τόλμη χρειάζε-

ται και όλα μπορούν να γίνουν.

 

 

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12/5/2013