Από την «μπανανία» στο «καφενείο» της Κύπρου
➧ Ο βασιλιάς είναι γυμνός και το θέαμα αποκρουστικό.
Τα θέλουν και τα λένε ή τους ξεφεύγουν και τα ξε-
φουρνίζουν δημοσίως. Να χαρεί κάποιος ή να αρχί-
σει να κλαίει, από την αφοπλιστική ειλικρίνεια, που
αγγίζει το όριο της αφέλειας, του πρώην Προέδρου
Γλαύκου Κληρίδη και του νυν Προέδρου Δημήτρη
Χριστόφια. Ο πρώτος στο αεροδρόμιο Λάρνακας, μί-
λησε για «μπανανία» και ο δεύτερος από το στούντιο
του ΜΕGΑ αναφέρθηκε σε «καφενέ» περιγράφοντας
την κατάσταση στην Κύπρο. Αλήθεια ποιος μπορεί να
φέρει την αλλαγή σε αυτόν τον τόπο και ποιος θα
τολμήσει να καθαρίσει τον «στάβλο του Αυγείου», ο
οποίος όζει διαφθορά, πολιτική απαξίωση και κυρίως
φόβο και τρόμο, για τα κακά που έπονται.
➧ Ο ιστορικός κανόνας λέει ότι οι αυτοκρατορίες, τα
κράτη και όλες οι εξουσίες, διαλύονται, όταν δεν
μπορούν να θρέψουν τη γραφειοκρατία, τον στρατό
και τους υπηκόους τους. Πιο απλά η διάλυση ξεκινά
από μέσα, ανοίγουν οι κερκόπορτες και ακολούθως
έρχονται οι «βάρβαροι» για να σαρώσουν τα πάντα.
Ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο συμβαίνουν τα ί-
δια. Έχεις χρήματα, έχεις εξουσία, τότε έχει χιλιάδες
άσπονδους φίλους, οι οποίοι έρπουν και λείχουν, για
ένα κομμάτι εξουσίας, για λίγα περισσότερα αργύρια.
Χάνει ο άνθρωπος την εξουσία και το χρήμα και τότε
βυθίζεται στη μοναξιά του και όχι σπάνια χάνει ακό-
μη και την ίδια τη ζωή του.
➧ Στην Κύπρο όλες οι κυβερνήσεις από την ανεξαρτη-
σία μέχρι σήμερα, εφαρμόζουν το ρητό «φάγομεν
πίομεν αύριο γαρ αποθνήσκομεν». Ασκούν μόνο με
διαχειριστικό τρόπο την εξουσία, χωρίς να τολμούν
να κάνουν τομές και να σχεδιάσουν για τις επόμενες
δεκαετίες. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έστησε μια
κυβέρνηση με «παιδαρέλια» πατώντας στην αποικιο-
κρατική διοίκηση, η οποία τελικά μας οδήγησε στο
πραξικόπημα και στην εισβολή. Ο Σπύρος Κυπριανού
μετέτρεψε την κυβέρνηση σε παράρτημα του ΔΗΚΟ,
αφού χωρίς ταυτότητα του κόμματος, δεν υπήρχε θέ-
ση στο Δημόσιο. Ο Γιώργος Βασιλείου, επιχείρησε
κάποιες τομές, αλλά δεν ξέφυγε από τον πειρασμό
της κομματοκρατίας, αφού διαμοίραζε τις θέσεις στο
Δημόσιο, ανάλογα με τη δύναμη των κομμάτων. Ο
Γλαύκος Κληρίδης έδωσε χρώμα συναγερμικό στη
δημόσια υπηρεσία, αφήνοντας τους παρατρεχάμε-
νους να αλωνίζουν. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν ξέ-
φυγε από τον πειρασμό της αναξιοκρατίας, παρά τις
διακηρύξεις του, αφού προσέβλεπε στην επανεκλο-
γή του. Και ο Δημήτρης Χριστόφιας όσο πρόλαβε, λό-
γω οικονομικής κρίσης, έβαψε με ακελικό χρώμα το
Δημόσιο.
➧ Τα περί αξιοκρατίας, τα περί αξιολόγησης των δημό-
σιων υπαλλήλων, τα περί πάταξης της γραφειοκρα-
τίας, παρέμειναν στα χαρτιά και σε πανάκριβες μελέ-
τες, στοιβαγμένες σε σκονισμένα συρτάρια. Η ευρύ-
τερη δημόσια υπηρεσία απορροφά τα πιο δυνατά
μυαλά του τόπου, λόγω μισθού και ωφελημάτων, τα
οποία όμως στραγγαλίζονται και ακινητοποιούνται
μέσα από τις μυλόπετρες του συστήματος. Σύστημα
το οποίο κινούν συνήθως ανίκανοι διευθυντές, οι ο-
ποίοι το μόνο που ξέρουν είναι να «έρπουν και να
λείχουν» και να μαζεύουν ψήφους. Και το χειρότερο
είναι ότι κάθε τρεις εργαζόμενους στο Δημόσιο, υ-
πάρχει και ένας διευθυντής. Το κόλπο είναι πονηρό.
Οι εκάστοτε κυβερνήσεις ικανοποιούν τους οπαδούς
τους, με διευθυντικές θέσεις, τις οποίες δημιουρ-
γούν, χωρίς μελέτες και χωρίς οικονομικούς υπολογι-
σμούς.
➧ Τους τελευταίους μήνες πρώτα ο Κίκης Καζαμίας και
σήμερα ο Βάσος Σιαρλής, με τις επευφημίες της α-
ντιπολίτευσης, προχώρησαν σε περικοπές μισθών,
παγώνοντας την κατανάλωση και στεγνώνοντας το
παζάρι. Σε πρώτο επίπεδο απέκοψαν το 10% των μι-
σθών, ενώ τώρα προϊδεάζουν τον κόσμο για νέες πε-
ρικοπές. Αντιγράφουν το τραγικό παράδειγμα της
Ελλάδας, ενώ την ίδια ώρα εξορκίζουν τις επιλογές
της Αθήνας. Το αποτέλεσμα είναι μάλλον απογοητευ-
τικό, αφού τα ελλείμματα δεν μειώνονται, η φτώχεια
αυξάνεται, ενώ η ανεργία άρχισε να διαλύει ψυχές
και σώματα. Την ίδια ώρα οι τοπικοί άρχοντες, με
πρώτο και καλύτερο τον Κωνσταντίνο Γιωρκάτζη, άρ-
χισαν να γκρινιάζουν, γιατί το κράτος δεν τους δίνει
χρήματα.
➧ Αλήθεια, γιατί κανείς δεν μιλά για τον όρο «οικονο-
μία κλίμακας», τον οποίο εφαρμόζει ο ιδιωτικός το-
μέας. Γιατί οι διευθυντές του Δημοσίου να κατευθύ-
νουν μόνο τρεις υπαλλήλους και να μην ελέγχουν 20
ή και 30 και γιατί όχι και 100 υπαλλήλους, όπως στον
ιδιωτικό τομέα. Γιατί να μη συνενωθούν δήμοι και
κοινότητες, ώστε να μειωθεί το προσωπικό και κυ-
ρίως να μειωθεί η ταλαιπωρία των πολιτών. Όμως για
να γίνουν όλα αυτά, τα οποία όλοι υιοθετούν κατ’ ι-
δίαν, απαιτείται πολιτικό κόστος. Και, δυστυχώς, δεν
βρέθηκε ακόμη ένας Πρόεδρος, ο οποίος ως άλλος
Θησέας, θα καθαρίσει την «μπανανία» και το «καφε-
νείο» που όζει διαφθοράς και να σκοτώσει τον Μινώ-
ταυρο, στο στόμα του οποίου βρίσκεται όλη η Κύ-
προς.
Τα θέλουν και τα λένε ή τους ξεφεύγουν και τα ξε-
φουρνίζουν δημοσίως. Να χαρεί κάποιος ή να αρχί-
σει να κλαίει, από την αφοπλιστική ειλικρίνεια, που
αγγίζει το όριο της αφέλειας, του πρώην Προέδρου
Γλαύκου Κληρίδη και του νυν Προέδρου Δημήτρη
Χριστόφια. Ο πρώτος στο αεροδρόμιο Λάρνακας, μί-
λησε για «μπανανία» και ο δεύτερος από το στούντιο
του ΜΕGΑ αναφέρθηκε σε «καφενέ» περιγράφοντας
την κατάσταση στην Κύπρο. Αλήθεια ποιος μπορεί να
φέρει την αλλαγή σε αυτόν τον τόπο και ποιος θα
τολμήσει να καθαρίσει τον «στάβλο του Αυγείου», ο
οποίος όζει διαφθορά, πολιτική απαξίωση και κυρίως
φόβο και τρόμο, για τα κακά που έπονται.
➧ Ο ιστορικός κανόνας λέει ότι οι αυτοκρατορίες, τα
κράτη και όλες οι εξουσίες, διαλύονται, όταν δεν
μπορούν να θρέψουν τη γραφειοκρατία, τον στρατό
και τους υπηκόους τους. Πιο απλά η διάλυση ξεκινά
από μέσα, ανοίγουν οι κερκόπορτες και ακολούθως
έρχονται οι «βάρβαροι» για να σαρώσουν τα πάντα.
Ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο συμβαίνουν τα ί-
δια. Έχεις χρήματα, έχεις εξουσία, τότε έχει χιλιάδες
άσπονδους φίλους, οι οποίοι έρπουν και λείχουν, για
ένα κομμάτι εξουσίας, για λίγα περισσότερα αργύρια.
Χάνει ο άνθρωπος την εξουσία και το χρήμα και τότε
βυθίζεται στη μοναξιά του και όχι σπάνια χάνει ακό-
μη και την ίδια τη ζωή του.
➧ Στην Κύπρο όλες οι κυβερνήσεις από την ανεξαρτη-
σία μέχρι σήμερα, εφαρμόζουν το ρητό «φάγομεν
πίομεν αύριο γαρ αποθνήσκομεν». Ασκούν μόνο με
διαχειριστικό τρόπο την εξουσία, χωρίς να τολμούν
να κάνουν τομές και να σχεδιάσουν για τις επόμενες
δεκαετίες. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έστησε μια
κυβέρνηση με «παιδαρέλια» πατώντας στην αποικιο-
κρατική διοίκηση, η οποία τελικά μας οδήγησε στο
πραξικόπημα και στην εισβολή. Ο Σπύρος Κυπριανού
μετέτρεψε την κυβέρνηση σε παράρτημα του ΔΗΚΟ,
αφού χωρίς ταυτότητα του κόμματος, δεν υπήρχε θέ-
ση στο Δημόσιο. Ο Γιώργος Βασιλείου, επιχείρησε
κάποιες τομές, αλλά δεν ξέφυγε από τον πειρασμό
της κομματοκρατίας, αφού διαμοίραζε τις θέσεις στο
Δημόσιο, ανάλογα με τη δύναμη των κομμάτων. Ο
Γλαύκος Κληρίδης έδωσε χρώμα συναγερμικό στη
δημόσια υπηρεσία, αφήνοντας τους παρατρεχάμε-
νους να αλωνίζουν. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν ξέ-
φυγε από τον πειρασμό της αναξιοκρατίας, παρά τις
διακηρύξεις του, αφού προσέβλεπε στην επανεκλο-
γή του. Και ο Δημήτρης Χριστόφιας όσο πρόλαβε, λό-
γω οικονομικής κρίσης, έβαψε με ακελικό χρώμα το
Δημόσιο.
➧ Τα περί αξιοκρατίας, τα περί αξιολόγησης των δημό-
σιων υπαλλήλων, τα περί πάταξης της γραφειοκρα-
τίας, παρέμειναν στα χαρτιά και σε πανάκριβες μελέ-
τες, στοιβαγμένες σε σκονισμένα συρτάρια. Η ευρύ-
τερη δημόσια υπηρεσία απορροφά τα πιο δυνατά
μυαλά του τόπου, λόγω μισθού και ωφελημάτων, τα
οποία όμως στραγγαλίζονται και ακινητοποιούνται
μέσα από τις μυλόπετρες του συστήματος. Σύστημα
το οποίο κινούν συνήθως ανίκανοι διευθυντές, οι ο-
ποίοι το μόνο που ξέρουν είναι να «έρπουν και να
λείχουν» και να μαζεύουν ψήφους. Και το χειρότερο
είναι ότι κάθε τρεις εργαζόμενους στο Δημόσιο, υ-
πάρχει και ένας διευθυντής. Το κόλπο είναι πονηρό.
Οι εκάστοτε κυβερνήσεις ικανοποιούν τους οπαδούς
τους, με διευθυντικές θέσεις, τις οποίες δημιουρ-
γούν, χωρίς μελέτες και χωρίς οικονομικούς υπολογι-
σμούς.
➧ Τους τελευταίους μήνες πρώτα ο Κίκης Καζαμίας και
σήμερα ο Βάσος Σιαρλής, με τις επευφημίες της α-
ντιπολίτευσης, προχώρησαν σε περικοπές μισθών,
παγώνοντας την κατανάλωση και στεγνώνοντας το
παζάρι. Σε πρώτο επίπεδο απέκοψαν το 10% των μι-
σθών, ενώ τώρα προϊδεάζουν τον κόσμο για νέες πε-
ρικοπές. Αντιγράφουν το τραγικό παράδειγμα της
Ελλάδας, ενώ την ίδια ώρα εξορκίζουν τις επιλογές
της Αθήνας. Το αποτέλεσμα είναι μάλλον απογοητευ-
τικό, αφού τα ελλείμματα δεν μειώνονται, η φτώχεια
αυξάνεται, ενώ η ανεργία άρχισε να διαλύει ψυχές
και σώματα. Την ίδια ώρα οι τοπικοί άρχοντες, με
πρώτο και καλύτερο τον Κωνσταντίνο Γιωρκάτζη, άρ-
χισαν να γκρινιάζουν, γιατί το κράτος δεν τους δίνει
χρήματα.
➧ Αλήθεια, γιατί κανείς δεν μιλά για τον όρο «οικονο-
μία κλίμακας», τον οποίο εφαρμόζει ο ιδιωτικός το-
μέας. Γιατί οι διευθυντές του Δημοσίου να κατευθύ-
νουν μόνο τρεις υπαλλήλους και να μην ελέγχουν 20
ή και 30 και γιατί όχι και 100 υπαλλήλους, όπως στον
ιδιωτικό τομέα. Γιατί να μη συνενωθούν δήμοι και
κοινότητες, ώστε να μειωθεί το προσωπικό και κυ-
ρίως να μειωθεί η ταλαιπωρία των πολιτών. Όμως για
να γίνουν όλα αυτά, τα οποία όλοι υιοθετούν κατ’ ι-
δίαν, απαιτείται πολιτικό κόστος. Και, δυστυχώς, δεν
βρέθηκε ακόμη ένας Πρόεδρος, ο οποίος ως άλλος
Θησέας, θα καθαρίσει την «μπανανία» και το «καφε-
νείο» που όζει διαφθοράς και να σκοτώσει τον Μινώ-
ταυρο, στο στόμα του οποίου βρίσκεται όλη η Κύ-
προς.
Σχόλια