Τα «τραπεζώματα» και οι χαμένες ψήφοι

➧ «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω», έγραψε

κάποτε η Γαλάτεια Καζαντζάκη και το αποτέλεσμα

των εκλογών, όσες γκρίνιες και αν διατυπώνονται από

τους «προφήτες μετά Χριστό» αποτελεί την αληθινή

εικόνα της κυπριακής κοινωνίας. Οι κουβέντες στους

καφενέδες είναι χαρακτηριστικές, όσο και αν οι άν-

θρωποι της εξουσίας κάνουν πως δεν ακούν. Ιδιαιτέ-

ρως τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τις εκλογές.

«Μας δουλεύουν και μας κλέβουν τόσα χρόνια οι πο-

λιτικοί, να τους δουλέψουμε και εμείς μια φορά. Από

τα χαράματα μέχρι και τα μεσάνυκτα μιλούν ακατά-

παυστα –χωρίς να λένε τίποτα– στα ραδιόφωνα και τις

τηλεοράσεις. Πληρώνονται μέχρι να πεθάνουν σαν

βασιλιάδες και απολαμβάνουν πρώτες θέσεις και στα

νοσοκομεία και στα πανηγύρια. Άραγε απόψε ποιος

τραπεζώνει, για να πάμε να φάμε μούχτιν.»

➧ Η πλάκα είναι ότι τα ίδια άτομα έτρεχαν σε υποψηφί-

ους διαφόρων κομμάτων και υπόσχονταν σε όλους

μονοσταυρίες. Άσε που κάποιοι ψήφιζαν σε άλλες ε-

παρχίες. Το καλύτερο όμως ήταν η «πονηριά» κάποι-

ων ψηφοφόρων. Τηλεφωνούσαν και ενημέρωναν

κάποιους υποψήφιους, ότι θα πήγαιναν στο τραπέζι

του άλλου –του αντίπαλου– μόνο για να φάνε και

διαβεβαίωναν τον εκλεκτό τους, ότι δεν θα τον ψή-

φιζαν. Στο τέλος της ημέρας ήταν όλοι κερδισμένοι.

Οι ψηφοφόροι έτρωγαν δωρεάν, οι «ματσωμένοι»

χαίρονταν γιατί είχαν κόσμο στις συγκεντρώσεις τους

και οι σίγουροι υποψήφιοι, γιατί δεν έχασαν τους ο-

παδούς τους. Πάντως η «τενέκα» έβγαλε πράγματα

και θαύματα και φανέρωσε την αλήθεια για την κυ-

πριακή κοινωνία.

➧ Το φαινόμενο των τραπεζωμάτων αποδεικνύει την

αποτυχία του συστήματος και επιβεβαιώνει την ευ-

θύνη των εθνοπατέρων, πολλοί από τους οποίους

πληρώνουν, το τίμημα της διατήρησης του πελατεια-

κού κράτους. Τα αποτελέσματα των εκλογών, επιβε-

βαίωσαν με τον καλύτερο τρόπο την κρίση του πολι-

τειακού συστήματος. Ένας στους τέσσερεις δεν πήγε

να ψηφίσουν, ενώ οι ψηφοφόροι επέλεξαν ανθρώ-

πους που μιλούσαν λίγο ή και καθόλου και βρίσκο-

νταν δίπλα στους πολίτες, στη δύσκολή τους ώρα.

➧ Αν υπήρχαν νοσοκομεία της προκοπής, θα αναγκά-

ζονταν άραγε οι άρρωστοι και οι συγγενείς τους, να

τρέχουν στους βουλευτές, να βάλουν μέσο, για μία

εξέταση και μία εγχείρηση. Ακούς συχνά πυκνά ότι

«αν δεν ήταν ο τάδε καλός βουλευτής, εγώ θα έβλε-

πα ανάποδα τα ραδίκια. Μου όρισαν ραντεβού για ε-

ξέταση σε πέντε μήνες και εγώ θα πέθαινα σε τρεις

βδομάδες. Μου έδωσαν ραντεβού για εγχείρηση σε

ένα χρόνο και εγώ έπρεπε να χειρουργηθώ σε μια

βδομάδα».

➧ Το αρρωστημένο σύστημα, επεκτείνεται στις προ-

σλήψεις στο δημόσιο. «Το παιδί μου έχει ένα σωρό

πτυχία, πλήρωσαν τις οικονομίες μιας ζωής –χαλάλι

του– για να σπουδάσει και τώρα δεν μπορεί να βρει

δουλειά. Την ίδια ώρα ο φίλος του, ο οποίος πήρε έ-

να δίπλωμα με το ζόρι, έχει γραφείο πολυτελείας

στο καλό Υπουργείο, πληρώνεται βρέξει χιονίσει,

λαμβάνει αυξήσεις χωρίς να ιδρώσει και το μόνο που

κάνει είναι να περιμένει τις προαγωγές και φυσικά

να μην κάνει τίποτα, ώστε να μην κάνει λάθος και χά-

σει τα πάντα».

➧ Τα πράγματα είναι τραγικά και στο στράτευμα. «Το

παιδί μου είναι ευσυνείδητο και δεν κατέφυγε στους

γιατρούς για να πάρει αναστολή και να αποφύγει τη

θητεία. Έστειλαν το παιδί μου, σε ένα φυλάκιο, όπου

οι άλλοι στρατιώτες λαμβάνουν ναρκωτικά. Να είναι

καλά ο βουλευτής που μεσολάβησε και μετακινήθη-

κε αλλού. Θα έχανα το παιδί μου, λόγω του συστήμα-

τος, που άφησε ανοχύρωτη την κοινωνία από τους ε-

μπόρους των ναρκωτικών». Τα ίδια κάνουν και τα λε-

γόμενα οργανωμένα σύνολα. Παίζουν πουρούδες έ-

ξω από τη Βουλή και το Προεδρικό και περιμένουν

τις εκλογές για να εξασφαλίσουν το αίτημα, για το ο-

ποίο στο μεσοδιάστημα των εκλογών, άκουγαν ότι εί-

ναι αντισυνταγματικό και παράνομο το αίτημα.

➧ Το ερώτημα σήμερα είναι αν οι πολιτειακοί ταγοί,

αυτοί οι πολύ λίγοι που λαμβάνουν πραγματικές απο-

φάσεις, κατάλαβαν που πηγαίνει η κοινωνία. Η γρα-

φειοκρατία αποτελεί τη δύναμη κάθε εξουσίας, αλλά

όταν η εξουσία αδυνατεί να θρέψει τους γραφειο-

κράτες, τότε βουλιάζουν όλοι στη διάλυση. Η ουσία

δεν είναι να μειωθούν οι μισθοί στο δημόσιο –γιατί

θα πολλαπλασιαστεί η διαφθορά και το φακελάκι–

αλλά να μειωθεί η γραφειοκρατία. Να συνενωθούν

υπηρεσίες και να παύσουν επιτέλους οι διορισμοί να

αποτελούν το μέτρο για τις εκλογικές νίκες. Το παρά-

δειγμα της Ελλάδας είναι το τελευταίο και το πιο χα-

ρακτηριστικό. «Μαζί τα φάγαμε» λέει ο Πάγκαλος

στην Ελλάδα. Τα ίδια λένε, με άλλα λόγια και στην

Κύπρο, οι χαμένοι των εκλογών. Και το τραγικό είναι

ότι δεν μπορούν να αντιληφθούν την έννοια της πο-

λιτικής ευθιξίας και την έννοια της υποκρισίας. Ευτυ-

χώς όμως όλα εδώ πληρώνονται.