Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά δεν θέλω τους ξένους
Εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά δεν θέλω τους αλλο-
δαπούς στη γειτονιά μου, λένε συχνά πυκνά οικογε-
νειάρχες και καθωσπρέπει κύριοι και κυρίες. Εγώ α-
γαπώ όλο τον κόσμο, αλλά δεν θέλω να βρίσκεται το
παιδί μου σε σχολείο όπου υπάρχουν παιδιά μετανα-
στών. Τελικά τι είναι αυτός ο ρατσισμός τον οποίον ό-
λοι εξορκίζουν και μέμφονται, αλλά κανένας δεν πα-
ραδέχεται ότι υποφέρει από αυτό το κακό; Η απάντη-
ση μπορεί να φαίνεται πολύ σύνθετη, αλλά στην ου-
σία είναι πολύ απλή. Θυμίζει το παιχνίδι με τους μα-
κρινούς εχθρούς και τους άσπονδους φίλους.
➧ Όλοι σκίζουν τα ιμάτιά τους για τους βάρβαρους
Τούρκους, αλλά στην πραγματικότητα ελάχιστοι ενο-
χλούνται και ακόμη πιο λίγοι δεν μπορούν να κοιμη-
θούν τα βράδια, γιατί καταπατούν τα ιερά και όσιά
μας. Όλοι λένε ότι αγαπούν τους συγγενείς και τους
συναδέλφους τους, στη δουλειά. Αλλά όταν κάτι πάει
στραβά, χάνουν και τον ύπνο τους, κόβουν την καλη-
μέρα και τρέχουν στα δικαστήρια. Πρώτο και καλύτε-
ρο παράδειγμα οι κληρονομικές διαφορές για μερι-
κά μέτρα γης. Σήμερα μπορεί οι διαφορές να λύνο-
νται στα δικαστήρια, ενώ παλαιότερα δεν ήταν σπάνι-
οι και οι φόνοι. Τα ίδια συμβαίνουν και σε επαγγελ-
ματικό επίπεδο, κυρίως στη Δημόσια Υπηρεσία. Φίλοι
για χρόνια, κουμπάροι για δεκαετίες, οδηγούνται στη
Δικαιοσύνη για μια προαγωγή. Και όλα αυτά για να
διασώσουν τη λεγόμενη αξιοπρέπειά τους.
➧ Οι στατιστικές λένε ότι η εγκληματικότητα στους ξέ-
νους είναι ελάχιστη, σε σχέση με την εγκληματικότη-
τα στους ντόπιους. Ωστόσο, για ό,τι κακό γίνει, όλοι
δακτυλοδείχνουν τους αλλοδαπούς. Όλοι ξέρουν ότι
οι ξένοι δουλεύουν πολύ περισσότερο από τους ντό-
πιους και μάλιστα με πολύ χαμηλότερους μισθούς. Οι
περισσότεροι δεν θέλουν τους αλλοδαπούς και ζη-
τούν να επιστρέψουν στη χώρα τους, αλλά σχεδόν
κανένας δεν διανοείται ότι θα πρέπει να ζήσει χωρίς
οικιακές βοηθούς, χωρίς να έχουν οι γονείς τους κο-
πέλα να τους βοηθά και χωρίς εργάτες στις βιοτε-
χνίες.
➧ Η Επιτροπή Εσωτερικών της Βουλής συζητά πρόταση
νόμου του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, η οποία
προνοεί την παραχώρηση κουπονιών, τροφίμων και
άλλων ειδών στους πολιτικούς πρόσφυγες και όχι ε-
πιδομάτων. Και αυτό για να μειωθεί το κύμα μετανα-
στών και κυρίως να διαλυθεί η υποψία ότι ένα σημα-
ντικό ποσό από τα επιδόματα καταλήγει σε τσέπες α-
τόμων που υποθάλπουν την παράνομη μετανάστευ-
ση. Οι υπέρμαχοι της πρότασης, με πρώτο και καλύ-
τερο τον Ζαχαρία Κουλία, αναφέρονται, μεταξύ άλ-
λων, στην περίπτωση πολιτικού πρόσφυγα με έντεκα
παιδιά, ο οποίος σε πέντε χρόνια εξασφάλισε 300 χι-
λιάδες ευρώ. Από την άλλη, οι διαφωνούντες υπο-
δεικνύουν ότι τα επιδόματα είναι στο ήμισυ του ορί-
ου της φτώχειας.
➧ Εκλογές έρχονται και φαίνεται ότι οι ταγοί του τόπου
δικαιούνται να λένε και καμιά κουβέντα παραπάνω.
Σχεδόν όλοι ξεχνούν ότι οι άνθρωποι αυτοί – αν λένε
την αλήθεια – κινδυνεύουν από τις ηγεσίες των χω-
ρών τους, γι’ αυτό και φεύγουν από τον τόπο τους.
Ξεχνούν ότι οι αιτητές πολιτικού ασύλου, για διάστη-
μα έξι μηνών δεν μπορούν να εργαστούν. Ξεχνούν ό-
τι οι άνθρωποι αυτοί, αν δεν βρουν ένα κομμάτι ψω-
μί, θα αναγκαστούν να κλέψουν και να εγκληματή-
σουν, για να φάνε. Ξεχνούν και τις διεθνείς υποχρε-
ώσεις της Κύπρου, δηλαδή αυτό που λέμε ότι αποτε-
λεί προμετωπίδα του αγώνα μας, με άλλα λόγια τα
ανθρώπινα δικαιώματα.
➧ Το πρόβλημα των μεταναστών, νομίμων ή παρανό-
μων, δεν είναι μόνο κυπριακό, αλλά είναι πρόβλημα
όλων των λεγόμενων πλούσιων χωρών. Όταν οι με-
τανάστες είναι πλούσιοι, τότε όχι μόνο είναι καλοδε-
χούμενοι, αλλά μπορούν και εξασφαλίζουν και υπη-
κοότητα σε χρόνο μηδέν. Το πρόβλημα ξεκινά από
την ώρα που οι μετανάστες είναι κυνηγημένοι και
πεινασμένοι. Τότε είναι που καθίστανται ανεπιθύμη-
τοι. Το σοφότερο είναι να στηρίζονται οι άνθρωποι,
για να παραμείνουν στην πατρίδα τους.
➧ Ωστόσο, όταν αναγκάζονται να μεταναστεύσουν για
ένα κομμάτι ψωμί – όπως δεκάδες χιλιάδες Κύπριοι
πριν από μερικά χρόνια – καλό είναι να καθιερωθούν
δομές για την υποδοχή τους, όχι μόνο από το κράτος,
αλλά και από την κοινωνία. Πιο απλά, να δοθούν τα
μέσα στους αλλοδαπούς να μάθουν τη γλώσσα, να ε-
ξασφαλίσουν μια δουλειά και κυρίως να διδαχθούν
τους θεσμούς αυτού του τόπου. Οι αλλοδαποί είναι
άνθρωποι και παράγουν πλούτο. Και ενώ όλοι το ξέ-
ρουν, ελάχιστοι το παραδέχονται. Από υποκρισία εί-
μαστε πρώτοι
δαπούς στη γειτονιά μου, λένε συχνά πυκνά οικογε-
νειάρχες και καθωσπρέπει κύριοι και κυρίες. Εγώ α-
γαπώ όλο τον κόσμο, αλλά δεν θέλω να βρίσκεται το
παιδί μου σε σχολείο όπου υπάρχουν παιδιά μετανα-
στών. Τελικά τι είναι αυτός ο ρατσισμός τον οποίον ό-
λοι εξορκίζουν και μέμφονται, αλλά κανένας δεν πα-
ραδέχεται ότι υποφέρει από αυτό το κακό; Η απάντη-
ση μπορεί να φαίνεται πολύ σύνθετη, αλλά στην ου-
σία είναι πολύ απλή. Θυμίζει το παιχνίδι με τους μα-
κρινούς εχθρούς και τους άσπονδους φίλους.
➧ Όλοι σκίζουν τα ιμάτιά τους για τους βάρβαρους
Τούρκους, αλλά στην πραγματικότητα ελάχιστοι ενο-
χλούνται και ακόμη πιο λίγοι δεν μπορούν να κοιμη-
θούν τα βράδια, γιατί καταπατούν τα ιερά και όσιά
μας. Όλοι λένε ότι αγαπούν τους συγγενείς και τους
συναδέλφους τους, στη δουλειά. Αλλά όταν κάτι πάει
στραβά, χάνουν και τον ύπνο τους, κόβουν την καλη-
μέρα και τρέχουν στα δικαστήρια. Πρώτο και καλύτε-
ρο παράδειγμα οι κληρονομικές διαφορές για μερι-
κά μέτρα γης. Σήμερα μπορεί οι διαφορές να λύνο-
νται στα δικαστήρια, ενώ παλαιότερα δεν ήταν σπάνι-
οι και οι φόνοι. Τα ίδια συμβαίνουν και σε επαγγελ-
ματικό επίπεδο, κυρίως στη Δημόσια Υπηρεσία. Φίλοι
για χρόνια, κουμπάροι για δεκαετίες, οδηγούνται στη
Δικαιοσύνη για μια προαγωγή. Και όλα αυτά για να
διασώσουν τη λεγόμενη αξιοπρέπειά τους.
➧ Οι στατιστικές λένε ότι η εγκληματικότητα στους ξέ-
νους είναι ελάχιστη, σε σχέση με την εγκληματικότη-
τα στους ντόπιους. Ωστόσο, για ό,τι κακό γίνει, όλοι
δακτυλοδείχνουν τους αλλοδαπούς. Όλοι ξέρουν ότι
οι ξένοι δουλεύουν πολύ περισσότερο από τους ντό-
πιους και μάλιστα με πολύ χαμηλότερους μισθούς. Οι
περισσότεροι δεν θέλουν τους αλλοδαπούς και ζη-
τούν να επιστρέψουν στη χώρα τους, αλλά σχεδόν
κανένας δεν διανοείται ότι θα πρέπει να ζήσει χωρίς
οικιακές βοηθούς, χωρίς να έχουν οι γονείς τους κο-
πέλα να τους βοηθά και χωρίς εργάτες στις βιοτε-
χνίες.
➧ Η Επιτροπή Εσωτερικών της Βουλής συζητά πρόταση
νόμου του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, η οποία
προνοεί την παραχώρηση κουπονιών, τροφίμων και
άλλων ειδών στους πολιτικούς πρόσφυγες και όχι ε-
πιδομάτων. Και αυτό για να μειωθεί το κύμα μετανα-
στών και κυρίως να διαλυθεί η υποψία ότι ένα σημα-
ντικό ποσό από τα επιδόματα καταλήγει σε τσέπες α-
τόμων που υποθάλπουν την παράνομη μετανάστευ-
ση. Οι υπέρμαχοι της πρότασης, με πρώτο και καλύ-
τερο τον Ζαχαρία Κουλία, αναφέρονται, μεταξύ άλ-
λων, στην περίπτωση πολιτικού πρόσφυγα με έντεκα
παιδιά, ο οποίος σε πέντε χρόνια εξασφάλισε 300 χι-
λιάδες ευρώ. Από την άλλη, οι διαφωνούντες υπο-
δεικνύουν ότι τα επιδόματα είναι στο ήμισυ του ορί-
ου της φτώχειας.
➧ Εκλογές έρχονται και φαίνεται ότι οι ταγοί του τόπου
δικαιούνται να λένε και καμιά κουβέντα παραπάνω.
Σχεδόν όλοι ξεχνούν ότι οι άνθρωποι αυτοί – αν λένε
την αλήθεια – κινδυνεύουν από τις ηγεσίες των χω-
ρών τους, γι’ αυτό και φεύγουν από τον τόπο τους.
Ξεχνούν ότι οι αιτητές πολιτικού ασύλου, για διάστη-
μα έξι μηνών δεν μπορούν να εργαστούν. Ξεχνούν ό-
τι οι άνθρωποι αυτοί, αν δεν βρουν ένα κομμάτι ψω-
μί, θα αναγκαστούν να κλέψουν και να εγκληματή-
σουν, για να φάνε. Ξεχνούν και τις διεθνείς υποχρε-
ώσεις της Κύπρου, δηλαδή αυτό που λέμε ότι αποτε-
λεί προμετωπίδα του αγώνα μας, με άλλα λόγια τα
ανθρώπινα δικαιώματα.
➧ Το πρόβλημα των μεταναστών, νομίμων ή παρανό-
μων, δεν είναι μόνο κυπριακό, αλλά είναι πρόβλημα
όλων των λεγόμενων πλούσιων χωρών. Όταν οι με-
τανάστες είναι πλούσιοι, τότε όχι μόνο είναι καλοδε-
χούμενοι, αλλά μπορούν και εξασφαλίζουν και υπη-
κοότητα σε χρόνο μηδέν. Το πρόβλημα ξεκινά από
την ώρα που οι μετανάστες είναι κυνηγημένοι και
πεινασμένοι. Τότε είναι που καθίστανται ανεπιθύμη-
τοι. Το σοφότερο είναι να στηρίζονται οι άνθρωποι,
για να παραμείνουν στην πατρίδα τους.
➧ Ωστόσο, όταν αναγκάζονται να μεταναστεύσουν για
ένα κομμάτι ψωμί – όπως δεκάδες χιλιάδες Κύπριοι
πριν από μερικά χρόνια – καλό είναι να καθιερωθούν
δομές για την υποδοχή τους, όχι μόνο από το κράτος,
αλλά και από την κοινωνία. Πιο απλά, να δοθούν τα
μέσα στους αλλοδαπούς να μάθουν τη γλώσσα, να ε-
ξασφαλίσουν μια δουλειά και κυρίως να διδαχθούν
τους θεσμούς αυτού του τόπου. Οι αλλοδαποί είναι
άνθρωποι και παράγουν πλούτο. Και ενώ όλοι το ξέ-
ρουν, ελάχιστοι το παραδέχονται. Από υποκρισία εί-
μαστε πρώτοι
Σχόλια