Στη φόρα οι κλέφτες των κοινωνικών ασφαλίσεων

➧ Το πιο ωραίο τραγούδι για κάθε άνθρωπο είναι η εκ-
φώνηση του ονόματός του, όπως συνηθίζουν να λέ-
νε οι ειδικοί του μάρκετινγκ και ο λαός ξέρει ότι εί-
ναι καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Για
ένα όνομα και ένα καθαρό κούτελο ζούμε, τονίζουν
οι λεβέντες της ζωής, που δεν ξέρουν τους «λεβε-
ντομαλάκες». Στην Επιτροπή Ελέγχου της Βουλής α-
ποκαλύφθηκαν τα ονόματα των εγκληματιών του
«λευκού κολάρου» οι οποίοι κλέβουν τις εισφορές
στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Ζουν σαν μαχαραγιάδες,
εμφανίζονται στις τηλεοράσεις, λένε ότι υπερασπί-
ζονται τα δίκαια των αδυνάτων και την ίδια ώρα κλέ-
βουν τα χρήματα, τα οποία δίνουν οι εργαζόμενοι,
για να λαμβάνουν συντάξεις στα γερατειά τους.
➧ Οι πολύβουοι και λαλίστατοι βουλευτές, ελέω και ε-
κλογών, έμαθαν τα ονόματα των απατεώνων, από το
Υπουργείο Δικαιοσύνης, αλλά ποίησαν την νήσσαν,
δηλαδή δεν είπαν λέξη για τους «επωνύμους» οι ο-
ποίοι περιέχονται στον κατάλογο. Κατήγγειλαν το γε-
γονός, εξοργίστηκαν δικαίως, αλλά δεν τόλμησαν να
πουν δημοσίως ούτε ένα όνομα. Για το γράμμα του
νόμου, καλά κάνουν, γιατί όλοι οι ύποπτοι είναι αθώ-
οι μέχρι να αποφανθεί η δικαιοσύνη. Με την ίδια λο-
γική ενεργούν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, α-
φού οι νόμοι περί λιβέλλου είναι φοβεροί και οι δι-
καστικές αποφάσεις δεν είναι πάντα συμβατές με
την ηθική τάξη.
➧ Ο νόμος είναι ξεκάθαρος και προστάζει να οδηγού-
νται ενώπιον της δικαιοσύνης όσοι εργοδότες δεν
καταβάλλουν τις κοινωνικές ασφαλίσεις. Ωστόσο, για
να οδηγηθεί κάποιος στο εδώλιο του κατηγορουμέ-
νου, θα πρέπει πρώτα να λάβει ένταλμα, δηλαδή ει-
δοποίηση. Επίσης και όταν καταδικαστεί και επιβλη-
θεί το ανάλογο πρόστιμο από τον δικαστή, θα πρέπει
και πάλι να εντοπιστεί, για να του επιδοθεί το ένταλ-
μα, ώστε να πληρώσει.
➧ Εδώ ξεκινά το «μεγάλο κόλπο», αφού είναι αδύνατον
να εντοπιστούν οι μεγαλόσχημοι που εμφανίζονται
στις τηλεοράσεις, που παρουσιάζονται στις κοσμικές
στήλες των περιοδικών και κυκλοφορούν κομπάζο-
ντας με πανάκριβα αυτοκίνητα. Οι αστυνομικοί, οι ο-
ποίοι έχουν την ευθύνη να επιδώσουν τα εντάλματα,
δηλαδή δικαστικές αποφάσεις, είναι ελάχιστοι και με-
τριούνται στα δάκτυλα των δύο χεριών. Και όλα αυτά
όταν η Κύπρος, όπως λέγεται, κατέχει την πρωτιά σε
αριθμό αστυνομικών, σε σχέση με τον πληθυσμό της.
Τα εντάλματα ξεπερνούν τις 150 χιλιάδες, ενώ τα
χρωστούμενα φθάνουν στα 123 εκατ. ευρώ, από τα ο-
ποία πέραν των 90 εκατ. είναι οφειλές στο κράτος.
➧ Η κοινή λογική, που δεν είναι καθόλου κοινή, προ-
βάλλει το απλό ερώτημα. Αν κάποιος είχε να λαμβά-
νει τόσα πολλά εκατομμύρια ευρώ, δεν θα έστηνε έ-
ναν μηχανισμό, δεν θα ανέθετε σε έναν ικανό αριθ-
μό ανθρώπων να τρέξουν για να μαζέψουν τα χρή-
ματα; Και το πιο απλό, να πληρώνει αυτούς που θα α-
ναλάβουν να συλλέξουν τα εντάλματα, με ένα ποσο-
στό από αυτά που θα εισπράττουν; Υπάρχει και μια
άλλη απλή απορία. Τα άτομα που καταδικάστηκαν και
δεν πληρώνουν, συναλλάσσονται με εκατοντάδες άλ-
λους τρόπους με το Δημόσιο. Γιατί δεν αναστέλλο-
νται οι άλλες συναλλαγές, ώστε να αναγκαστούν τα
άτομα αυτά να παύσουν να παίζουν με τις συντάξεις
και τα γερατειά χιλιάδων αδύναμων ανθρώπων;
➧ Η μεγαλύτερη τιμωρία δεν είναι η φυλακή, αλλά η κοι-
νωνική διαπόμπευση, συνηθίζουν να λένε οι κοινωνικοί
επιστήμονες. Όπως βεβαίως και το ισχυρότερο αφρο-
δισιακό είναι η δόξα, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο πα-
ρά η μαζική και καλή αναφορά στο όνομα ενός ανθρώ-
που. Οι νόμοι περί προστασίας των προσωπικών δεδο-
μένων, με τα όσα συμβαίνουν με τους απατεώνες του
«λευκού κολάρου» φαίνονται στα μάτια των πολλών
σαν νόμοι για κουκούλωμα και όχι για τιμωρία ενόχων.