Τα πάντα ρει....

Αγνωστες ανεκπλήρωτες επιθυμίες του Μακαρίου Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΜΙΛΑ ΣΤΗ «ΜΑΡΤΥΡΙΑ» Κυριάκος Παναγιώτου Παναγιώτης Καπαρής  Εφημερίδα Πολίτης  . ? Πρώτα Αρχιεπίσκοπος και μετά πρόεδρος ο Μακάριος ? Πότε και πού δάκρυσε ο αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος ? Οι περιπέτειες και τα θαύματα στη ζωή του ? Η τελευταία πράξη στο Θρονί Για τον Εθνάρχη Μακάριο έχουν γραφεί και έχουν ειπωθεί τόσα πολλά, σχεδόν τα πάντα. Ισως μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να σκιαγραφήσει ολοκληρωτικά την προσωπικότητά του, μετά από ανάλογη έρευνα. Θα μπορέσει να παρουσιάσει τον πρόεδρο Μακάριο, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον πολιτικό Μακάριο. Για μας, στόχος και σκοπός με αυτό το ρεπορτάζ είναι να γράψουμε για τον Άνθρωπο Μακάριο. Για τον άνθρωπο που σε μεγάλο βαθμό, το όνομά του ταυτίζεται με την ίδια την Κύπρο. Οδηγός σ’ αυτή μας την απόπειρα ο ανιψιός και ο εκ των στενότερων συνεργατών του Ανδρέας Νεοφύτου, ο άνθρωπος που έζησε μαζί και δίπλα του γι...

Το πουκάμισο των βασάνων ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.1.2025 Του Παναγιώτη Καπαρή Eνα πουκάμισο γεμάτο, όχι αδειανό, γεμάτο πόνο και αναμνήσεις. Οι αιχμάλωτοι του 1974, στην Κερύνεια, στα Άδανα, στη Μερσίνα και στην Αμάσεια του Πόντου, βρήκαν τον τρόπο για να απασχολούν το μυαλό και να ελέγχουν την υπομονή τους, στα μπουντρούμια του Αττίλα. Στο πλαίσιο της έκθεσης: «Κύπρος, 1974. Η μνήμη είναι η μόνη πατρίδα των ανθρώπων», αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά ένα συγκλονιστικό αντικείμενο. Στη μικρή πινακίδα του εκθέματος σημειώνεται: «Σκακιέρα από ύφασμα στρατιωτικού πουκαμίσου. Το έφτιαξε ο Σπύρος Γαβριήλ από την κατεχόμενη Βατυλή, κατά τη διάρκεια της κράτησής του, στις τουρκικές φυλακές. Τα πιόνια φτιαγμένα από τα περιτυλίγματα των τσιγάρων και φυλαγμένα σε ένα τουρκικό σπιρτόκουτο». Την έκθεση συνδιοργάνωσαν η Βουλή των Αντιπροσώπων και η Βουλή των Ελλήνων και παρουσιάζεται στη Λευκωσία και την Αθήνα. Στο ιστορικό αντικείμενο, στο στρατιωτικό πουκάμισο, μπορεί να διαβάσει κανείς στις άκρες, γρ...

Βουράτε γειτόνοι να γλιτώσουμε... ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19.7.2026 «Βουράτε γειτόνοι να γλιτώσουμε...» ήταν η δραματική κραυγή του καλού γείτονα, όταν έφθαναν οι πρώτες πληροφορίες από στόμα σε στόμα, ότι οι Τούρκοι πλησίαζαν στην Λύση, τον μαύρο Αύγουστο του 1974. Κουρνιασμένοι κάτω από τα πλινθόκτιστα, πλην δροσερά σπίτια, στην μέση του καυτού καλοκαιριού, μικροί και μεγάλοι, απελπισμένοι αναμέναμε μόνο την βοήθεια της Παναγίας, αφού οι αρχές και οι εξουσίες εκείνης της εποχής περί αλλού τύρβαζαν. Ξαφνικά ως από μηχανής θεός, ως εξ ουρανού βοήθεια, ο γείτονας με το τρακτέρ και την καρότσα, μας καλούσε να ανέβουμε στο «όχημα της σωτηρίας», έστω και αν αυτό έκαιγε από τον καλοκαιρινό ήλιο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δεύτερα ρούχα και με την «πλάνη» ότι θα επιστρέφαμε πίσω το βράδυ, ξεκινήσαμε το ταξίδι χωρίς επιστροφή, εδώ και 52 χρόνια. Πρώτα κάτω από πορτοκαλιές, έξω από το χωριό. Λίγο πριν νυχτώσει μετακίνηση λίγο πιο μακριά, έξω από το χωριό Άχνα, για διανυκτέρ...

Κρατά μούτρα… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26.7.2026 Αξιωματούχος του κράτους, προερχόμενος από την δημόσια υπηρεσία, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί του «κρατούν μούτρα». Οι δημόσιοι υπάλληλοι ανταποκρίνονταν στις εντολές του, αλλά κρατούσαν αποστάσεις από τον ίδιο, γεγονός το οποίο τον ενοχλούσε πολύ, αφού έμαθε στην προηγούμενη διευθυντική του θέση, όλοι να τρέχουν και να τρέχουν από πίσω του. Στην παρέα του καφενέ, Διευθύνων Σύμβουλος, μεγάλης ιδιωτικής εταιρίας, ρώτησε τον αξιωματούχο, γιατί δεν πάει να μιλήσει με αυτούς τους ανθρώπους. Εξεπλάγη ο αξιωματούχος, λέγοντας με οργή ότι δεν πρόκειται να πέσει τόσο χαμηλά. Εκεί άλλαξαν όλοι κουβέντα, καταλαβαίνοντας το λάθος στην υπόθεση. Πάντως η παλιοπαρέα συνέχισε να συναντάται, χωρίς να γνοιάζεται και πολύ από τον αξιωματούχο, ο οποίος παρέμενε φίλος από τα παλιά. Στην παρέα του καφενέ, όταν απουσίαζε ο αξιωματούχος, ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, άνοιξε το στόμα του και είπε πικρές αλήθειες για το προνόμιο, αλλά ...

Κλέφτες του χρόνου ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13.6.2026 Το αεράκι στην καλοκαιρινή Λευκωσία δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Δροσερό και απαλό χαϊδεύει όλο το σώμα. Τα όνειρα ταξιδεύουν, στη μαγεία της ξελογιάστρας νύκτας. Σε ενώνουν μυστηριακά με το χθες, με το αύριο και με το αιώνιο παρόν. Στο κέντρο της ταπεινής και όμορφης παλιάς Λευκωσίας, δίπλα στο παλιό Δημαρχείο, την πλατεία του Λέλλου Δημητριάδη, μακριά από τα «φαραωνικά» έργα, από την εξαλλοσύνη της πλατείας Ελευθερίας και την μοναξιά της πλατείας του παλιού ΓΣΠ, ο σπουδαίος ζωγράφος, με διεθνή καριέρα, ο Ανδρέας Χαραλάμπους, παρουσίασε τα εκπληκτικά έργα του, σε ένα αχούρι, σε μια παλιά βιοτεχνία, η οποία ακόμη στάζει νερό και μυρίζει μούχλα, σε μια προσωρινή γκαλερί. Και όμως μέσα από αυτό τον ταπεινό χώρο, γεννιούνται μεγαλειώδη έργα, άξια για θαυμασμό. Όλα «ατάκτως ερριμμένα», θησαυροί σε μια αλλιώτικη τάξη. Όλα σε καθηλώνουν με την ομορφιά της απλότητας και την πολυπλοκότητα της λεπτομέρειας. Ένα μικρό θ...

Κάπου υπάρχει Θεός… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21.6.2026 «Ο Θεός εν τζι έν καμηλάρης…» λέει μια κυπριακή παροιμία, για την οποία σίγουρα οι παππούδες μας νήστευαν 40 μέρες, για να την πουν. Οι καμήλες, τα καραβάνια της ερήμου, ήταν το κυριότερο μέσω μεταφοράς μεγάλων φορτίων.  Κινούνταν με αργούς και νωχελικούς ρυθμούς, αλλά πολλές φορές έχαναν την πορεία του, αφού δεν υπήρχαν δρόμοι. Ταλαιπωρούσαν και τους καμηλάρηδες, αλλά και όλους όσοι ανέμεναν τα προϊόντα τους. Ο Θεός αντιθέτως, δεν είναι καμηλάρης και αποδίδει δικαιοσύνη στην κατάλληλη στιγμή και με τον ανάλογο τρόπο. Η θεία δίκη έρχεται πάντα στην κατάλληλη ώρα.   Ο μέγιστος Νίκος Γκάτσος, έγραψε ένα σπουδαίο φιλοσοφικό και αλληγορικό τραγούδι, για τους πέντε σκύλους, το οποίο το μελοποίησε ο Μάνος Χατζηδάκις και τραγούδησε με περισσή μαεστρία η Αλίκη Καγιαλόγλου. Η θεία δίκη, σε μια αλλιώτικη έμπνευση. «Πέντε πεινασμένοι σκύλοι, στου παράδεισου την πύλη περιμέναν απ’ τους πρώτους, για να στήσουν ...

Αναπολώντας Αλέκο Μαρκίδη ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28.6.2026 Ουδείς αναντικατάστατος, αλλά και όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Οι εξουσίες έρχονται και παρέρχονται, τα πλούτη στοιβάζονται και διασκορπίζονται, η δόξα ανακτάται και ανατρέπεται, οι έρωτες θεριεύουν και σβήνουν και απλά η ζωή συνεχίζεται. Με τα ανθρώπινα κριτήρια, οι άνθρωποι τιμώνται, αλλά και ατιμάζονται και εν ζωή και μετ’ θάνατον. Μόνο με τα κριτήρια του Θεού, οι άνθρωποι καταξιώνονται και απαξιώνονται και σε αυτή και στην άλλη και την αιώνια ζωή. Οι άνθρωποι της εξουσίας, κατά κανόνα, παλεύουν για την υστεροφημία του, λες και ένα άγαλμα ή μια πινακίδα στον δρόμο, θα τους οδηγήσει, είτε στον παράδεισο, είτε στην κόλαση.   Ένας ευπατρίδης της πολιτικής και της νομικής επιστήμης, ήταν ο αείμνηστος Αλέκος Μαρκίδης. Τώρα αν το κομματικό του κριτήριο και η ευγενής φιλοδοξία του για τον Προεδρικό θώκο, δεν ήταν τόσο ισχυρά, αυτό δεν μειώνει την αξία του ανθρώπου. Ακόμη και την ώρα της δικής του...