Χριστός Ανέστη χαρά μου

Χριστός Ανέστη χαρά μου

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12.4.2026

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ο χείμαρρος του θεϊκού φωτός πλημμύρισε σήμερα τον ουρανό, τη γη και τα καταχθόνια. Το σκότος της κόλασης εξαφανίζεται και λάμπει το παραδείσιο φως. Τα επίγεια ενώνονται με τα επουράνια. Η ασυγκράτητος χαρά της Αναστάσεως βασιλεύει σ' όλη την οικουμένη. Ο πόνος και ο φόβος, κονιορτοποιούνται μπροστά στο μυστήριο του θανάτου, του θανάτου. Η χαμερπής ταπεινότητα της καθημερινής κουτοπονηριάς, μεταβάλλεται σε πλησμονή σοφίας. Το μίσος μεταβάλλεται σε αγάπη. Ο άνθρωπος οδηγείται από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν και γίνεται κατά χάριν Θεός.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και «ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθεν διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών.» Ο Χριστός θυσιάστηκε για τον άνθρωπο. Κατέστησε το πλάσμα του συμμέτοχο της αιώνιας βασιλείας. Ο θεάνθρωπος Χριστός, κατέβηκε στην γη, ανέβηκε στον Γολγοθά, κατέβηκε στον Άδη και διάλυσε τα σκότη του θανάτου. Χωρίς τον σταυρό της αγάπης και χωρίς το θάνατο της ζωής, είναι αδύνατη η αναστάσιμη χαρά. Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία χωρίς αγάπη και δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς ελευθερία. Η Ανάσταση αποτελεί τον θρίαμβο της ελευθερίας και της αγάπης του Θεού.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ χαρά μου, έλεγε ο παππούλης της Ρωσίας, ο μέγας άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Σε τέσσερεις λεξούλες όλο το μυστήριο της ζωής και όλοι οι λόγοι για τους οποίους αξίζει να ζει κανείς. Ζωή χωρίς χαρά, είναι ζωή κολασμένη, αλλά και ζωή χωρίς Χριστό, είναι ζωή που οδηγεί στο θάνατο. Η Ανάσταση του Χριστού και η νίκη επί του θανάτου, φέρνει την αληθινή χαρά. Ο άλλος, ο διπλανός, ο συνάνθρωπος, ο αδελφός, ακόμη και ο εχθρός αποτελούν την αληθινή πηγή της χαράς. Οι άγιοι ζώντας εν Χριστώ, βλέπουν παντού τη χάρη και τα θαύματα του Θεού, ευφραίνονται βιωματικά και όχι χαζοχαρούμενα. Ο παράδεισος αρχίζει από αυτή τη ζωή και συνεχίζεται στην αιώνια.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και οι δυσνόητες φιλοσοφίες, διαλύονται μπροστά στην καθημερινή πράξη αγάπης. Οι συναισθηματισμοί και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, κονιορτοποιούνται μέσα από την κίνηση του εγώ προς το εσύ. Το αντίδοτου του φόβου είναι η αγάπη και το συνώνυμο της ευτυχίας είναι η ταπείνωση.  Η ύψιστη μορφή φανέρωσης του θαύματος, αποτελεί η αγάπη προς τους εχθρούς. Ο άλλος, ο συγγενής, ο φίλος, ο συνάδελφος, ο διπλανός ακόμη και οι εχθροί, καθίστανται είτε η κόλαση, είτε ο παράδεισος μας. Η Ανάσταση του Χριστού, έσπασε τους δεσμά του μίσους και έφερε την παραδείσια χαρά.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στον περίφημο κατηχητικό του Λόγο, δεν παύει να φωνάζει και να καλεί: «Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος». Απόλαυση η οποία δεν έχει σχέση με τις «εγωπαθείς» ηδονές, αλλά με την ειλικρινή αποδοχή του άλλου. Οι θεατρινισμοί και οι υποκρισίες τίθενται στο περιθώριο και η έξοδος από το «καβούκι» του εγωισμού οδηγεί στον παράδεισο. Το πλάσμα του Θεού, από άτομο μεταπλάθεται σε πρόσωπο. Από μοναξιασμένη μονάδα, μεταποιείται σε αγαπητική κοινωνία και η κολασμένη ύπαρξη μεταμορφώνεται σε παραδείσια φωτοφόρα μορφή. Με το άγγιγμα της ψυχής και του σώματος, με την ένωση με μυστικό και μυστηριακό τρόπο, του ανθρώπου με τον Θεό. Όλα είναι δυνατά στην υπέρλογη και ανείπωτη αγάπη του Θεού  προς τον άνθρωπο.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες… πάντες απολαύσετε του συμποσίου της πίστεως... Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ηλευθέρωσε γάρ ημάς του Σωτήρος ο θάνατος». Ο θάνατος έχει πεθάνει και σήμερα - τώρα όχι αύριο - μπορούμε να απολαύσουμε την Αναστάσιμη χαρά. Ο Χριστός γίνεται η πορεία, η μέριμνα, η ανάγκη, το νόημα, η ελπίδα, η βεβαιότητα, η παρηγοριά, η γνώση, το θεμέλιο, ο στόχος, ο πόνος, ο έρωτας, η αγάπη, η χαρά του ανθρώπου.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ στην πανήγυρι των πανηγύρεων, όπου «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιωτής της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον». Νικητές του θανάτου και νικητές στη ζωή, οι άνθρωποι συσταυρώνονται και συνανασταίνονται στην καινή κτίση, στην άνω Ιερουσαλήμ, στην παραδείσια βιωτή, υμνούντες και δοξολογούντες, το νικητή του Θανάτου, τον Αναστάντα Χριστό. Πλήρως ανακαινισμένοι οι άνθρωποι, ολόλαμπροι εν ειρήνη, ανακράζουν το Χριστός Ανέστη. Διαχρονικά και καθεχρονικά, αιώνια και παντοτινά, στην αέναη παραδείσια μυστηριακή κίνηση και αναβοούν: Αναστάσεως ημέρα και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν, αδελφοί, και τοίς μισούσιν ημάς συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοίς εν τοίς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.

 

 

 

Παναγιώτης Καπαρής