Πονηρές αδελφότητες

Πονηρές αδελφότητες

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26.4.2026

Κάθε μύθος και μια αλήθεια. Οι καλές, οι κακές, αλλά και οι πονηρές αδελφότητες, ξεκινούν από τα βάθη των αιώνων και πορεύονται μεταξύ αγάπης και μίσους, μεταξύ προσφοράς και εκμετάλλευσης, μεταξύ πονηριάς και αλήθειας και τελικά μεταξύ ζωής και θανάτου. Αδελφότητες έχουμε από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων, του Χριστού με τους Αποστόλους, αργότερα τις Μοναστικές Αδελφότητες, μέχρι και σήμερα με τις «δύσκολες» αδελφότητες των μασόνων, των τεκτόνων, των ροδοσταυριτών και άλλων πολλών αδελφοτήτων, οι οποίες είτε εδραιώθηκαν, είτε χάθηκαν, στην πορεία του χρόνου. Ένα είδος «αδελφοτήτων», είναι οι κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια, τα συμβούλια εταιριών, οι συντεχνίες, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, σωματεία, οργανώσεις και άλλες πολλές ομάδες. Η σοφία των πολλών σίγουρα είναι καλύτερη από την σοφία του ενός. Ωστόσο πάντα υπάρχει ο πειρασμός, η συλλογική προσπάθεια για το «καλό», να μεταπίπτει σε συλλογική επιχείρηση για το «κακό».

 

Κομβικό σημείο στις αδελφότητες, από την μια η μυστικότητα και από την άλλη η διαφάνεια. Από εδώ ξεκινούν τα «δύσκολα», με τους σκοπούς των ανθρώπων, οι οποίοι εντάσσονται σε αυτές τις αδελφότητες. Από την μια η «αγαθή» επιλογή, για προσφορά προς τους άλλους ανθρώπους και η «καλή» αλλαγή του κόσμου. Από άλλη, η «πονηρή» επιλογή, για επιβολή και η εκμετάλλευση των άλλων ανθρώπων. Σε οργανωμένες πολιτείες υπάρχουν οι νόμοι, οι οποίοι επιχειρούν να αποτρέψουν την «κακία» των ανθρώπων και να αναδιανέμουν τον πλούτο μιας πολιτείας. Ωστόσο τους νόμους συντάσσουν άνθρωποι, γι’ αυτό και πάντα υπάρχουν «παραθυράκια». Έτσι από τους Αρχαίους Έλληνες, έχουμε την έννοια της «θείας δίκης» και από τους Χριστιανούς τον πνευματικό νόμο, ως ένα αόρατο πνευματικό «εφετείο», το οποίο δεν κάνει λάθος και πάντα εφαρμόζεται στην κατάλληλη ώρα και πάντα με θαυμαστό τρόπο.

 

Οι «επίμαχες» και επίκαιρες αδελφότητες των μασόνων, των ροδόσταυρων και άλλων, αποτελούνται από άντρες, συνήθως μορφωμένους και με ειδικές ικανότητες, οι οποίοι συνεργάζονται, μυστικά και φανερά μεταξύ τους και ουσιαστικά ασκούν εξουσία, δίπλα στην εκάστοτε βασιλική ή εκλεγμένη εξουσία και αποτελούν ένα είδος «εφεδρικής» εξουσίας. Λέγεται ότι είναι γεννήματα της βιομηχανικής επανάστασης, όταν άρχισε να δημιουργείται η αστική τάξη και εμπνευστές και καθοδηγητές είναι οι Εβραίοι -οι κοσμοκράτορες κατά πολλούς- οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους, ως τον εκλεκτό λαό του θεού. Οι αδελφότητες απέκτησαν βαθμούς και τελετουργίες, αλλά χωρίς να απορρίπτουν τις υπόλοιπες, πάντα μονοθεϊστικές θρησκείες. Έτσι μασόνοι και τέκτονες, μπορεί να είναι ταυτόχρονα και Χριστιανοί, ακόμη και Δεσποτάδες. Οι στολές των μασόνων, των τεκτόνων και άλλων αδελφοτήτων, ακολουθώντας παλαιά πρότυπα, κυρίως βυζαντινά, περιλαμβάνουν και ποδιές. Στους υψηλούς βαθμούς, βρίσκονταν συνήθως μεγάλοι άντρες στην ηλικία, οι οποίοι λόγω προστάτη –παλαιότερα δεν υπήρχαν φάρμακα- ήταν συνήθως κατουρημένοι. Και επειδή οι αδελφότητες ασκούσαν πραγματική εξουσία, κυρίως περιόδους φτώχιας, όσοι προσέγγιζαν για ρουσφέτι και βοήθεια, κατά την αρχαία συνήθεια να φιλάς πόδια των αρχόντων, φιλούσαν κατά κανόνα κατουρημένες ποδιές, ή φιλούσαν «κ@λ@υς» όπως λέει ο λαός.

 

Μασόνος σε ύψιστο βαθμό, μακαρίτης σήμερα, έλεγε σε νεαρό συγγενή του, ο οποίος είχε μεγάλη επιθυμία να ασχοληθεί με την πολιτική, ότι δεν χρειάζεται να ενταχθεί στους μασόνους, γιατί θα δεσμευτεί για μια ζωή. Στην Κύπρο, έλεγε, είναι καλύτερα να ενταχθείς σε μεγάλο κόμμα, ή να προσεταιριστείς την Εκκλησία και ευκολότερα θα ανέβεις τα δώματα της εξουσίας. Τότε ήταν η εποχή Μακαρίου και η δύναμη της εθναρχούσας εξουσίας, ήταν ουσιαστικά βασιλική. Πολλές είναι οι περιπτώσεις «μέτριων σε ικανότητες» ανθρώπων, οι οποίοι εντασσόμενοι σε αδελφότητες, ανέβηκαν και οικονομικά και κοινωνικά. Αλλά και πολλές είναι ιστορίες, ανθρώπων οι οποίοι δεν άντεξαν τους κανόνες και την «αλαζονεία» της μυστικής εξουσίας και εγκατέλειψαν τις αδελφότητες, με πολλές θλιβερές συνέπειες.

 

Πέραν από όλα αυτά, όταν ένας άνθρωπος χωρίς αντικειμενικές δυνατότητες, επιχειρεί να ανέβει οικονομικά και κοινωνικά, φιλώντας «κατουρημένες ποδιές», τότε αυτόματα καθίσταται απλά «θύμα», τόσο του εαυτού του, όσο και των διπλανών του. Τα χειρότερα ξεκινούν, από την στιγμή κατά την οποία «το θύμα» αποκτήσει εξουσία, γιατί τότε, όπως λέει η εμπειρία, τα χειρότερα αφεντικά είναι αυτά τα οποία «βασανίστηκαν», είτε ως υπάλληλοι ή είτε ως δούλοι, τα παλαιότερα χρόνια. Και τότε «γαία πυρί μειχθήτω…» Η μόνη θεραπεία, όταν το «κακό» ξεπεράσει τα όρια, είναι ο «πατήρ πάντων πόλεμος» κατά τον Ηράκλειτο, ο οποίος με χίλιους δύο τρόπους ξέρει να «καίει» και να διορθώνει. Και το μαγκανοπήγαδο της ζωής κάνει τους δικούς του κύκλους, πάντα χωρίς νόμους και αστυνόμους, αλλά με την δύναμη της θείας δίκης, του πνευματικού νόμου.

Παναγιώτης Καπαρής