Έρωτας στο Ταζ Μαχάλ

Έρωτας στο Ταζ Μαχάλ

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8.2.2026

«Ο έρωτας είναι ισχυρός ως ο θάνατος…» αναφέρεται στο πιο ερωτικό ποίημα όλων των εποχών, στο «Άσμα Ασμάτων», το οποίο αποτελεί βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Ο έρωτας και η αγάπη, όχι μόνο διώχνουν τον φόβο, αλλά μπορούν να αλλάξουν και να αγιάσουν όλο τον κόσμο. «Σ’ αγαπώ, γιατί είσαι ωραία, σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ… και αγαπώ τον κόσμο όλο, γιατί ζεις και εσύ μαζί…» τραγουδούσαν οι Μικρασιάτες και τραγουδούμε και εμείς οι περιλειπόμενοι αναζητητές της χαράς. «Ουαί σ’ αυτούς που δεν ηγάπησαν πολύ, γιατί δεν θα τους αφεθούν οι αμαρτίες. Ουαί σ' αυτούς που δεν ηγαπήθησαν υφ' ουδενός πολύ, γιατί δεν αφέθηκαν ποτέ να είναι όμορφοι...» Αλίμονο, λοιπόν, σ’ όλους που απέτυχαν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, που δεν πέτυχαν να ανοίξουν την καρδιά τους, να αφήσουν τη λογική, να παλέψουν για τα μεγάλα και τα ωραία, να θυσιαστούν για τον άλλο και να θυσιάσουν τον εαυτό τους. Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν έκαναν όμορφο τον εαυτό τους, δεν τον στόλισαν με χάρες και ομορφιές, με αρετές και χαρίσματα, σ’ αυτούς που δεν τόλμησαν να εκτεθούν και να ταπεινωθούν, για χάρη της ομορφιάς, του έρωτα και της αγάπης.

Στην απέραντη Ινδία, ξεχωρίζει ένα μνημείο, το Ταζ Μαχάλ (Taj Mahal), το οποίο χαρακτηρίστηκε ως το όγδοο θαύμα του κόσμου. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Γιούμα και κατασκευάστηκε από τον Μογγόλο αυτοκράτορα Σαχ Γιαχάν Α', τον 17ο αιώνα, στη μνήμη της συζύγου του Αριουμάντ Μπάνο Μπέγκουμ, Μουμτάζ Μαχάλ (Κορόνα του Παλατιού), όπως την αποκαλούσε. Το μνημείο εντυπωσιακό, αλλά όχι συγκλονιστικό, για τα δικά μας δεδομένα. Ωστόσο το «απογειώνει» η ιστορία του έρωτα του Γιαχάν, για την επίσημη σύζυγο του, έστω και αν είχε στην διάθεση του, άλλες 500 παλλακίδες. Η Αριουμάντ, στη διάρκεια μιας εκστρατείας στην Κεντρικής Ινδίας, πέθανε λίγα λεπτά αφότου έφερε στον κόσμο το 14ο παιδί τους. Σύμφωνα με τον μύθο, η τελευταία της επιθυμία, ήταν να φτιαχτεί ένα μνημείο στη μνήμη της, τόσο λαμπρό, που όμοιό του ο κόσμος δεν θα 'χε ξαναδεί… Το Ταζ Μαχάλ κτιζόταν για 22 χρόνια και για την ανέγερση του δούλεψαν 20 χιλιάδες εργάτες. Γύρω από τον τάφο της αγαπημένης του, ο αυτοκράτορας τοποθέτησε ένα χρυσό φράχτη, με πέρλες και διαμάντια. Ανέθεσε και σε δύο χιλιάδες φρουρούς να φυλάνε το μνημείο. Ο Αυτοκράτορας, ύστερα από πολλές περιπέτειες, πέθανε και ετάφη δίπλα από την αγαπημένη του. Το συγκρότημα του Τάζ Μαχάλ, θυμίζει ένα τεράστιο μοναστήρι, για να δικά μας δεδομένα. Στον περίγυρο του τεράστιου πάρκου του μνημείου, δεκάδες ή και εκατοντάδες μικρά σπιτάκια, φιλοξενούν πιστούς. Έξω από τον περιφραγμένο χώρο, πανάκριβα αλλά και ταπεινά ξενοδοχεία, χιλιάδες μικρομάγαζα και όλα όσα συνθέτουν ένα σπουδαίο τουριστικό προορισμό. Όλα τα χρώματα, όλες οι μυρωδιές και όλες οι μουσικές της Ινδίας, στριμώχνονταν σε ένα τεράστιο δρόμο, ο οποίος οδηγεί στο ιστορικό μνημείο.

Πρόσφατα η Πρόεδρος της Βουλής Αννίτα Δημητρίου και κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία -Νίκος Τορναρίτης, Άριστος Δαμιανού και Χριστιάνα Ερωτοκρίτου- στο περιθώριο της ιστορικής επίσημης επίσκεψης στο Νέο Δελχί, μετέβησαν και στο Ταζ Μαχάλ, γεγονός το οποίο κάλυψε για όλα Μέσα Ενημέρωσης το ΡΙΚ. Η επίσκεψη στο χώρο, παραπέμπει στον «εφιάλτη της Περσεφόνης» το περίφημο μελοποιημένο ποίημα του Νίκου Γκάτσου. «Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες, ευλαβικά πριν μπουν στο τελεστήριο, τώρα πετάνε τ’ αποτσίγαρα οι τουρίστες…». Χιλιάδες τουρίστες όχι μόνο από την Ινδία, αλλά και από όλο τον κόσμο, σε ατέλειωτες ουρές, περιδιαβάζουν τους τεράστιους κήπους, με τους ελεύθερους πίθηκους, τους σκίουρος και άλλα μικρότερα εξωτικά ζώα. Bγάζουν «ερωτικές και αγαπητικές» φωτογραφίες, τρώνε και καπνίζουν, σχολιάζουν και γελούν, χωρίς ποτέ να σκεφτούν ότι βρίσκονται σε ένα νεκροταφείο. Και όταν ο ήλιος αρχίσει να δύει, όταν αρχίζει να ησυχάζει η βαβούρα, τότε προσεγγίζουν οι πιστοί το χώρο του τεμένους, για να απευθύνουν προσευχές, προς το δικό τους Θεό. Όλα σε μια ατέρμονη άτακτη αρμονία, όπως ακριβώς είναι και η ζωή στην Ινδία, με τους μυθικούς παθιασμένους έρωτες, με τους μυθικούς γάμους, με τους πάμπλουτους μαχαραγιάδες, με τους άστεγους και τους πεινασμένους, με την ασύλληπτη βρωμιά, με την μολυσμένη ατμόσφαιρα, αλλά και την μοναδική και παράξενη ηρεμία στις ψυχές των ανθρώπων, ηγετών και πολιτών, η οποία ανατρέπει τα πάντα και καθιστά «ερωτικό» προορισμό την χώρα. Όλα αλλάζουμε και όλα τα ίδια μένουν και όπως τραγουδά ο Σωκράτης Μάλαμας: «Αλλάζει ο κόσμος όταν φιλιούνται δύο. Μεταμορφώνεται, όλα αγιάζουν…»

Παναγιώτης Καπαρής