ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25.1.2026
«Ένας πελλός, ο Φειδία Παναγιώτου, είπε πελλούς τους ασθενείς με νοητική αναπηρία»… αυτά έλεγαν στους καφενέδες και γελούσαν, με το γλωσσικό ατόπημα, με την έλλειψη ενσυναίσθησης, την «αφελή» απορία και την «χωρκατοσύνη» του ανεξάρτητου Ευρωβουλευτή. Η αντίδραση ήταν καταιγιστική από κόμματα και οργανώσεις, γιατί πρόκειται για πολιτικό αξιωματούχο και ο λόγος του έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα, από τις κουβέντες του καφενέ. Ο νεαρός Ευρωβουλευτής, σίγουρα «καβάλησε το καλάμι» και είναι πολύ φυσικό, αφού είναι τόσο νεαρός, απολαμβάνει δόξα και λεφτά και έχεις δίπλα του, μια «αιθέρια ύπαρξη», την μελλοντική γυναίκα του. Από την άλλη, αν οι δημοσκοπήσεις δεν κατέγραφαν τόσα ψηλά ποσοστά στην «Άμεση Δημοκρατία», σίγουρα όλοι θα γελούσαν με την «αυθάδεια» του Φειδία Παναγιώτου, ο οποίος έτρωγε την σαλάτα του, μπροστά τις κάμερες, λες και ήταν σε «μαειρκό της Χώρας». Η βιωτή του Φειδία Παναγιώτου, παραπέμπει σε αμέτρητες ιστορίες κυρίως νεαρών, οι οποίοι για κάποιους παράξενους λόγους, μέθυσαν από την δόξα και το χρήμα και άρχισαν τις «πελλάρες» και «πέλλαναν». Τα τραγικότερα παραδείγματα, εντοπίζονται σε όσους κέρδισαν αμύθητα ποσά σε τυχερά παιγνίδια. Εδώ έρχονται οι εφτά σοφές υποδείξεις του Μαχάτμα Γκάντι, τις οποίες ΔΕΝ πρέπει να έχεις: «Πλούτο χωρίς μόχθο, Γνώση χωρίς χαρακτήρα, Πολιτική χωρίς αρχές, Απόλαυση χωρίς συναίσθημα, Εμπόριο χωρίς ήθος, Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά, Αγάπη χωρίς θυσία…» Πέραν από όλα αυτά, έρχεται πάντα το πλήρωμα του χρόνου, ο πνευματικός νόμος και «ό,τι κάνεις βρίσκεις…»
Μια κυπριακή παροιμία λέει: «Από μωρό και από πελλόν να μάθεις την αλήθεια…» και ο Φειδίας Παναγιώτου, από την πρώτη μέρα, που υπέβαλε υποψηφιότητα για ευρωβουλευτής, λέει πικρές αλήθειες, με ένα άτσαλο και «αφιλτράριστο» τρόπο, προκαλώντας και σαγηνεύοντας τα πλήθη, τα οποία υποφέρουν από τις οικονομικές στερήσεις και οργίζονται από την υποκρισία, όσο αν δεν το παραδέχονται οι άνθρωποι της πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Οι απελπισμένοι στέλνουν μηνύματα, με την ψήφο τους, το μόνο όπλο το οποίο έχουν, αλλά φαίνεται ότι «πετούν αυγά στους τοίχους». Ο Φειδίας, μπορεί να λέει ανθρώπινες αλήθειες, αλλά μόνο Θεό, είναι η Μία και Μοναδική Αλήθεια στον Κόσμο. Όλες οι ανθρώπινες αλήθειες, έχουν δύο τρόπους ανάγνωσης και συχνά πυκνά δεν εξυπηρετούν τον υψηλό στόχο. Άλλο το είναι και άλλο το φαίνεστε και όλα τα γεγονότα έχουν πίσω τους, πολλές σκοτεινές πλευρές, τις οποίες ο άνθρωπος, δεν θέλει, ή δεν μπορεί πάντα να ξέρει. Πόσοι πολιτικοί και πόσοι δημοσιογράφοι, αλλά και πόσοι ποιητές και πόσοι διανοούμενοι, θυσίασαν ολόκληρη την ζωή τους, για τη δική τους αλήθεια, για τα δικά τους πιστεύω, μόνο που στο τέλος της ημέρας, κατάλαβαν ότι κυνηγούσαν «ανεμόμυλους», όπως τον Δον Κιχώτη.
Η επίμαχη λέξη «πελλός», αντί ψυχικά άρρωστος, την οποία χρησιμοποίησε ο Φειδίας Παναγιώτου, για ένα «αθώο» τελικά πρωταθλητή και για την οποία ο ευρωβουλευτής απολογήθηκε, χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένως, ηθελημένα ή άθελα, όλες αυτές τις μέρες από πολλούς παρουσιαστές. Δεν είναι και τόσο εύκολο, να ξεριζώσεις από την παράδοση και το λεξιλόγιο μια λέξη η οποία χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες. Ακόμη και ο πρωτοπόρος στην ψυχιατρική, ο άνθρωπος ο οποίος έσωσε χιλιάδες ανθρώπους, ο αείμνηστος Γιάγκος Μικελλίδης, χρησιμοποιούσε την επανειλημμένως στις τηλεοράσεις την λέξη «πελλός». Εδώ και δεκαετίες, το τρελοκομείο, έγινε ψυχιατρείο και σήμερα νοσοκομείο ψυχικής υγείας. Τραγική ειρωνεία, είναι ότι άλλαξαν οι λέξεις, αλλά οι ασθενείς παραμένουν εδώ και δεκαετίες, σε άθλια και επικίνδυνα κτίρια, όπως παρουσιάζονται στις τηλεοράσεις. Το βαθύ κράτος, εργάζεται σε πολυτελέστατα γραφεία, αλλά οι άνθρωποι οι οποίοι υποφέρουν, για χίλιους δύο λόγους, παραμένουν σε άθλιες συνθήκες. Μέχρι να έλθουν τα πάνω κάτω και να εφαρμοστεί ο πνευματικός νόμος, ο οποίος δεν ξεχωρίζει επώνυμους και ανώνυμους.
Στο προσκήνιο έρχονται, ο «διαφημιστικός» ραδιομαραθώνιος, έρχονται τα «αμαρτωλά» φιλανθρωπικά γκαλά, έρχονται τα «παράξενα» ταμεία κοινωνικής στήριξης, έρχονται οι «πονηρές» προσφορές «κοινωνικής ευθύνης». Το «πλούσιο» στα χαρτιά κράτος, η ευθύνη του οποίου είναι θεωρητικά η ανακατανομή του εθνικού πλούτου, «παίζει» με τις «αμαρτωλές» φιλανθρωπίες. Και όλος ο καυγάς, της «διαφημιστικής» φιλανθρωπίας, είναι για μερικές χιλιάδες και ελάχιστα εκατομμύρια ευρώ, όταν ο προϋπολογισμός του κράτους ανέρχεται σε πολλά δισεκατομμύρια και οι σπατάλες είναι ανυπολόγιστες, αν διαβάσουμε αυτά που γράφει ο Γενικός Ελεγκτής. Αλλά όπως λεν οι διαφημιστές και τα γραφεία δημοσίων σχέσεων, ο πιο εύκολη και η πιο συμφέρουσα διαφήμιση, είναι με τα «ψίχουλα» της φιλανθρωπίας, τα οποία συνοδεύονται και φορολογικές απαλλαγές. Και τελικά πάντα επίκαιρη είναι η ρήση του Ευαγγελίου: «Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί…»
Παναγιώτης Καπαρής
Σχόλια