Δεν ξεχνά η Βασιλική Αναστασιάδου
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
Μαθητριούλα του Γυμνασίου, η Βασιλική Αναστασιάδου, έγραψε ιστορία το 1977,
πρωτοτραγουδώντας το κλασικό πλέον «Δεν Ξεχνώ» σε στοίχους του μεγάλου μας
ποιητή Μιχάλη Πασιαρδή και μουσική του Νάσου Παναγιώτου.
Από τον προμαχώνα της Πλατεία Ελευθερίας, συνέπαιρνε τα πλήθη, τα οποία
παραληρούσαν αναζητώντας, ελπίδα για το «μαύρο» τότε αύριο.
Ο δρόμος για την Ιθάκη της Βασιλικής, ήταν και είναι γεμάτος από
Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, γεμάτος χαρές και λύπες, χωρίς ποτέ να αποκόπτεται η
αγάπη και το πάθος για την αγαπημένη πατρίδα, την γλυκιά χώρα Κύπρο.
Η Βασιλική συνεχίζει να παλεύει από πολλά μετερίζια και πολλά αξιώματα,
χωρίς ποτέ να ξεχνά ότι το «Δεν Ξεχνώ» σημαίνει ήθος και τιμιότητα, σημαίνει
πείσμα για ένα καλύτερο αύριο, σημαίνει αγάπη για όλες η οποία φθάνει και στα
όρια της αυτοθυσίας.
Πριν μερικές μέρες, η Βασιλική η οποία υπηρετεί ως μέλος του Συμβουλίου του
Πανεπιστημίου Κύπρου, βρέθηκε μαζί με τον Μιχάλη Πασιαρδή στο πολιτιστικό
κέντρο του Πανεπιστημίου «Αξιοθέα» σε μια αξέχαστη βραδιά, γεμάτη αναμνήσεις
και μελοποιημένους στοίχους του σπουδαίου ποιητή.
Παραμονή της επετείου των 60 χρόνων από την ίδρυση της Κυπριακής
Δημοκρατίας, η Βασιλική, κατέθεσε τον πλούτο των γνώσεων και των μοναδικών
εμπειριών της, από το βήμα του Ομίλου Διαλόγου Όμιλος-Βήμα Ευθύνης.
Κατέθεσε το απόσταγμα της σοφίας, την οποία απέκτησε για δεκαετίες στον Ναό
της Δημοκρατίας, στην Βουλή των Αντιπροσώπων, έχοντας την τύχη να υπηρετήσει
και από το αξίωμα της Γενικής Διευθύντριας. Ακόμη εμπειρίες τις οποίες απέκτησε
από το αξίωμα της Υπουργού Μεταφορών.
Πίσω όμως από τα αξιώματα, υπάρχει η «αγαθή ψυχή» (με την αρχαιοελληνική
έννοια του όρου) της Βασιλικής, η οποία κτίστηκε από τα νάματα των ηρωικών
γιατρών γονιών της.
Από την ομιλία της Βασιλικής Αναστασιάδου, ξεχωρίζουν οι προσωπικές
αναφορές:
· Θυμάμαι με συγκίνηση τις
διηγήσεις για την ΕΟΚΑ από τους γονείς μου που έκρυβαν στην κλινική του πατέρα
μου αγωνιστές της ΕΟΚΑ.
· Από τα γεγονότα του 1964 ζωντανή
είναι η ανάμνηση της Τουρκάλας διπλανής μου Λεϊλά στο αγγλικό νηπιαγωγείο της
κας Nichols που με αποχαιρέτησε ένα μεσημέρι και έκτοτε δεν την ξανάδα ποτέ,
όπως δεν ξανασυνάντησα Τουρκοκυπρίους για πολλά χρόνια.
· Τον Απρίλη του 1967 ήμουν
απαρηγόρητη, όταν οι γονείς μου χλωμοί και καταστεναχωρημένοι μου ανακοίνωσαν
ότι δεν έχει πάρτι γενεθλίων λόγω του πραξικοπήματος της χούντας στην Ελλάδα,
που δεν πολυκαταλάβαινα τότε τι σήμαινε και γιατί τόση στενοχώρια.
· Το 1974 το κατάλαβα
καλά! Θυμάμαι τον φόβο, τον πανικό στην αρχή, αλλά και τον ηρωισμό
που ξεπετάχτηκε μέσα από τον κάθε ένα μας στη συνέχεια.
· Τον καημό που δεν ξαναπερπάτησα
στα βράχια του Βαβυλά, στα δροσερά από το αεράκι του Πενταδαχτύλου
καλοκαίρια.
· Θυμάμαι την περηφάνια μου για την
ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, για την οποία ένιωθα ότι συνέβαλα και
εγώ με το μικρό μου λιθαράκι.
· Θυμάμαι με ανατριχίλα την
οικονομική κρίση του 2013 και τις ατέλειωτες ώρες στη Βουλή, για να βρούμε
διεξόδους.
· Την απελπισία του κόσμου και τον
φόβο για το μέλλον του.
· Τους κατόχους αξιογράφων που
απελπισμένοι μπήκαν ένα πρωί στη Βουλή και όρμησαν με το πάθος του αδικημένου
και κατά πάνω μου χωρίς να το αντιλαμβάνονται.
· Και άλλα πολλά που δεν μας
φτάνουν εξήντα χρόνια για να τα εξιστορήσουμε.
Σχόλια