Σύγχρονο μαρτύριο ο καρκίνος
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/3/2020
Κατευθείαν στον παράδεισο, πάνε όσοι Χριστιανοί πέρασαν από το σύγχρονο μαρτύριο του καρκίνου και καθίστανται σύγχρονοι μάρτυρες της Εκκλησίας, λένε σύγχρονοι άγιοι της Εκκλησίας. Ιστορικά, έχουμε τα σωματικά μαρτύρια τα οποία συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας. Έχουμε το ισόβιο μαρτύριο των ασκητών και των οσίων. Και τις τελευταίες δεκαετίες, ίσως λόγω ιατρικών εξελίξεων, έχουμε και το μαρτύριο των καρκινοπαθών, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στις δύο πρώτες μαρτυρικές πορείες. Απόδειξη της αγιότητας των σύγχρονων μαρτύρων, αποτελούν ενίοτε, οι θαυμαστές εμφανίσεις τους, για στήριξη και ενίσχυση των ζώντων.
Εν ζωή, άγιος παππούλης, λέει ότι η φοβερή αυτή ασθένεια, δίνει την ευκαιρία στον ετοιμοθάνατο να μετανοήσει, έστω και την υστάτη, την εντεκάτη σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Δίδει επίσης την ευκαιρία στα αγαπημένα του πρόσωπα, να προετοιμαστούν για την μεγάλη απώλεια, αποδεχόμενοι ακόμη και την φοβερή αλήθεια, ότι ο θάνατος είναι δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο, «ίνα μη το κακό αθάνατο γένοιτο...». Έχουμε και το φαινόμενο άνθρωποι να παρακαλούν τον Θεό, να φύγει ο αγαπημένος τους, ώστε να λυτρωθεί από τα βάσανα. Ακόμη, οι φοβεροί πόνοι και το σωματικό μαρτύριο του καρκινοπαθούς, καθίστανται μαθήματα ζωής για τα αγαπημένα του πρόσωπα και κατά κανόνα, αποτελούν αιτία για αλλαγή πορείας ζωής.
Στην Ελλάδα υπάρχει η συνήθεια, όταν πεθαίνει κάποιος μεγάλος σε ηλικία, να ρωτούν αν έχασε παιδί. Όταν η απάντηση είναι αρνητική, συνηθίζουν να λένε ότι φεύγει ευτυχισμένος. Ακόμη και οι πατέρες της Εκκλησίας, σηκώνουν τα χέρια μπροστά στον πόνο των ανθρώπων που έχασαν παιδί και λένε ότι μόνο η Παναγία, μπορεί να παρηγορήσει τους πενθούντες.
Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε: «Έχω κάνει κι εγώ έρευνα για τον καρκίνο και έχω βρει αρκετά στοιχεία. Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους. Όταν πάθεις κάτι και σου πουν ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού. Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν' αγαπήσεις τον κόσμο, να τ' αγαπήσεις όλα. Να είσαι όλο αγάπη και δοξολογία στο Θεό και να αγιάσει η ψυχή σου. Κι όταν αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν, και τότε ο καρκίνος, αν δεν θεραπευθεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται...»
Η μοναχή Γαβριηλία, σε μια συγκλονιστική ομιλία της πριν μερικά χρόνια στην Λάρνακα, ανέφερε: «Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, στον άνθρωπο που έχει καρκίνο και είναι ετοιμοθάνατος, είναι να μην του κάνουμε «μάθημα». Αυτός, πλησιάζοντας τον θάνατό του, αποκτά μία σοφία που σε αφήνει άλαλο. Αυτό που επαναστατεί μπροστά στην πραγματικότητα, είναι ο εξωτερικός άνθρωπος. Η ψυχή του όμως ξέρει ότι θα φύγει. Να μην κάνετε δασκάλεμμα. Το μόνο που «δασκαλεύει» είναι η αγάπη και δεν θέλει πολλά λόγια. Όχι παραμύθια ότι «θα περάσει». Γιατί έτσι τον αναγκάζουμε να παίζει και αυτός θέατρο και του στερούμε αυτό το μεγαλείο της μετάβασης στην άλλη ζωή. Σιωπηλή συμπαράσταση και άγγιγμα και ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα. Εμείς, έτσι κι αλλιώς, δεν κάνουμε τίποτα».
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος πρόσφατα σε μια ομιλία του και επικαλούμενος τον πνευματικό του πατέρα, τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη, λέει ότι: «για κάθε θάνατο υπάρχει ένας τελείως διαφορετικός λόγος, τον οποίο επιτρέπει ο Χριστός. Ο Θεός, ο οποίος έχει την εξουσία επί νεκρών και ζώντων, είναι αυτός οποίος παραχωρεί ή ευδοκεί, για τον θάνατο κάθε ανθρώπου. Πόσο λάθος είναι να παρηγορούμε ανθρώπους που έχασαν παιδιά, που έχασαν συγγενείς, ιδιαιτέρως νέους και τους λέμε, άμα ξέρετε δεν είναι του Θεού τούτο το οποίο συνέβη. Ο Θεός θέλει, άλλος να φύγει στα τέσσερα, άλλος στα 14, άλλος στα 54 και άλλος στα 104. Ο Θεός έχει πολύ ειδικούς λόγους, τους οποίους μόνο θεοφόροι άνθρωποι μπορούν να ξέρουν».
Η γερόντισσα Γαβριηλία, η γερόντισσα της Ασκητικής της Αγάπης, έλεγε: «Ποτέ να μην λες, γιατί περνώ αυτό; Ή όταν βλέπεις τον άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λες γιατί το περνά αυτό; Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης... Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι. Όλα στο σχέδιο του Θεού. Όλα».
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/3/2020
Κατευθείαν στον παράδεισο, πάνε όσοι Χριστιανοί πέρασαν από το σύγχρονο μαρτύριο του καρκίνου και καθίστανται σύγχρονοι μάρτυρες της Εκκλησίας, λένε σύγχρονοι άγιοι της Εκκλησίας. Ιστορικά, έχουμε τα σωματικά μαρτύρια τα οποία συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας. Έχουμε το ισόβιο μαρτύριο των ασκητών και των οσίων. Και τις τελευταίες δεκαετίες, ίσως λόγω ιατρικών εξελίξεων, έχουμε και το μαρτύριο των καρκινοπαθών, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στις δύο πρώτες μαρτυρικές πορείες. Απόδειξη της αγιότητας των σύγχρονων μαρτύρων, αποτελούν ενίοτε, οι θαυμαστές εμφανίσεις τους, για στήριξη και ενίσχυση των ζώντων.Εν ζωή, άγιος παππούλης, λέει ότι η φοβερή αυτή ασθένεια, δίνει την ευκαιρία στον ετοιμοθάνατο να μετανοήσει, έστω και την υστάτη, την εντεκάτη σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Δίδει επίσης την ευκαιρία στα αγαπημένα του πρόσωπα, να προετοιμαστούν για την μεγάλη απώλεια, αποδεχόμενοι ακόμη και την φοβερή αλήθεια, ότι ο θάνατος είναι δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο, «ίνα μη το κακό αθάνατο γένοιτο...». Έχουμε και το φαινόμενο άνθρωποι να παρακαλούν τον Θεό, να φύγει ο αγαπημένος τους, ώστε να λυτρωθεί από τα βάσανα. Ακόμη, οι φοβεροί πόνοι και το σωματικό μαρτύριο του καρκινοπαθούς, καθίστανται μαθήματα ζωής για τα αγαπημένα του πρόσωπα και κατά κανόνα, αποτελούν αιτία για αλλαγή πορείας ζωής.
Στην Ελλάδα υπάρχει η συνήθεια, όταν πεθαίνει κάποιος μεγάλος σε ηλικία, να ρωτούν αν έχασε παιδί. Όταν η απάντηση είναι αρνητική, συνηθίζουν να λένε ότι φεύγει ευτυχισμένος. Ακόμη και οι πατέρες της Εκκλησίας, σηκώνουν τα χέρια μπροστά στον πόνο των ανθρώπων που έχασαν παιδί και λένε ότι μόνο η Παναγία, μπορεί να παρηγορήσει τους πενθούντες.
Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε: «Έχω κάνει κι εγώ έρευνα για τον καρκίνο και έχω βρει αρκετά στοιχεία. Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους. Όταν πάθεις κάτι και σου πουν ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού. Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν' αγαπήσεις τον κόσμο, να τ' αγαπήσεις όλα. Να είσαι όλο αγάπη και δοξολογία στο Θεό και να αγιάσει η ψυχή σου. Κι όταν αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν, και τότε ο καρκίνος, αν δεν θεραπευθεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται...»
Η μοναχή Γαβριηλία, σε μια συγκλονιστική ομιλία της πριν μερικά χρόνια στην Λάρνακα, ανέφερε: «Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, στον άνθρωπο που έχει καρκίνο και είναι ετοιμοθάνατος, είναι να μην του κάνουμε «μάθημα». Αυτός, πλησιάζοντας τον θάνατό του, αποκτά μία σοφία που σε αφήνει άλαλο. Αυτό που επαναστατεί μπροστά στην πραγματικότητα, είναι ο εξωτερικός άνθρωπος. Η ψυχή του όμως ξέρει ότι θα φύγει. Να μην κάνετε δασκάλεμμα. Το μόνο που «δασκαλεύει» είναι η αγάπη και δεν θέλει πολλά λόγια. Όχι παραμύθια ότι «θα περάσει». Γιατί έτσι τον αναγκάζουμε να παίζει και αυτός θέατρο και του στερούμε αυτό το μεγαλείο της μετάβασης στην άλλη ζωή. Σιωπηλή συμπαράσταση και άγγιγμα και ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα. Εμείς, έτσι κι αλλιώς, δεν κάνουμε τίποτα».
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος πρόσφατα σε μια ομιλία του και επικαλούμενος τον πνευματικό του πατέρα, τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη, λέει ότι: «για κάθε θάνατο υπάρχει ένας τελείως διαφορετικός λόγος, τον οποίο επιτρέπει ο Χριστός. Ο Θεός, ο οποίος έχει την εξουσία επί νεκρών και ζώντων, είναι αυτός οποίος παραχωρεί ή ευδοκεί, για τον θάνατο κάθε ανθρώπου. Πόσο λάθος είναι να παρηγορούμε ανθρώπους που έχασαν παιδιά, που έχασαν συγγενείς, ιδιαιτέρως νέους και τους λέμε, άμα ξέρετε δεν είναι του Θεού τούτο το οποίο συνέβη. Ο Θεός θέλει, άλλος να φύγει στα τέσσερα, άλλος στα 14, άλλος στα 54 και άλλος στα 104. Ο Θεός έχει πολύ ειδικούς λόγους, τους οποίους μόνο θεοφόροι άνθρωποι μπορούν να ξέρουν».
Η γερόντισσα Γαβριηλία, η γερόντισσα της Ασκητικής της Αγάπης, έλεγε: «Ποτέ να μην λες, γιατί περνώ αυτό; Ή όταν βλέπεις τον άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λες γιατί το περνά αυτό; Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης... Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι. Όλα στο σχέδιο του Θεού. Όλα».
Σχόλια