Θέλει καρδιά Χριστιανού

Θέλει καρδιά Χριστιανού

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/4/2020

Οι άγιοι παππούδες της Λύσης, ο Παναής, ο Βασίλης και Τρυφωνού, συνήθιζαν να λένε ότι «θέλει καρκιά Γριστιανού» (θέλει καρδιά Χριστιανού) για να αντιμετωπίσεις τα μεγάλα βάσανα του βίου και τις ξαφνικές δοκιμασίες. Η Παναγία της Λύσης, πολλές φορές έκανε το θαύμα της, ανταποκρίθηκε στις προσευχές των παππούδων, αλλά και των πονεμένων ανθρώπων, χαρίζοντας υγεία σε ασθενείς, ειρήνη και παρηγοριά σε ταλαιπωρημένους, αλλά και ζωή σε ανθρώπους οι οποίοι κινδύνευαν. Στην Λύση, αλλά και σε πολλά χώρια και πόλεις της Κύπρου, τοποθετούσαν γύρω από τις στέγες εκκλησιών, «νήματα» δηλαδή χοντρές δέσμες κλωστών, οι οποίες φτιάχνονταν, από το μαλλί προβάτων. Αποτελούσαν τάματα, αφιερώματα, προς την Παναγία και τους Αγίους, για την προστασία από επιδημίες, αλλά και άλλες φυσικές καταστροφές, όπως οι επιδρομές ακρίδων.

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, πριν μερικούς μήνες, μίλησε για την δύναμη των πρώτων Χριστιανών, οι οποίοι ήταν οι μόνοι, οι οποίοι αψηφούσαν με την δύναμη του Χριστού, τις επιδημίες, -την χολέρα όπως την αποκαλούσαν- οι οποίες ήταν τότε συχνό φαινόμενο. Οι Χριστιανοί περιέθαλπαν και θεράπευαν όλους τους ασθενείς, ακόμη και σε βασιλικές οικογένειες, οι οποίες δεν έβρισκαν θεραπεία, στους χρυσοπληρωμένους γιατρούς της εποχής. Με την δύναμη του θαύματος, κατάφεραν να κηρύξουν τον Χριστό και να εδραιώσουν τον Χριστιανισμό, σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Δεν ήταν μόνο τα λόγια, αλλά ήταν οι πράξεις αυτοθυσίας και αληθινής αγάπης.

Ο Μητροπολίτης Νεόφυτος μίλησε και για τρεις, πνευματικά συνδεδεμένους, αγίους της εποχής μας, οι οποίοι είχαν σχέση με την φοβερή λέπρα, η οποία συνοδευόταν και από αβάστακτους πόνους. Τον πνευματικό του πατέρα, τον Άγιο Ευμένιο, τον χαρούμενο, τον κρυφό άγιο των Αθηνών, ο οποίος εξομολογούσε λεπρούς, στο νοσοκομείο Λοιμωδών. Ακόμη και όταν βρέθηκε το φάρμακο της λέπρας και αποθεραπεύτηκε, παρέμεινε στο λεπροκομείο και υπηρετούσε τους ανθρώπους, οι οποίοι διατηρούσαν τα σημάδια της ασθένειας και δεν τους δέχονταν ή καλύτερα τους έδιωχναν οι συγγενείς τους.

Τον Άγιο Άνθιμο της Χίου, ο οποίος συνέτρωγε, συνομιλούσε, κοινωνούσε τους λεπρούς καταλύοντας την Θεία Κοινωνία, χωρίς ποτέ να τον αγγίξει η φοβερή λέπρα. Και τον Άγιο Νικηφόρο τον Λεπρό, ο οποίος κουβαλώντας τον σταυρό της λέπρας από τα 13 του χρόνια, έγινε μοναχός στην Χίο. Στην συνέχεια διακονούσε στην Αγία Βαρβάρα του Αιγάλεω στην Αθήνα, όπου επιτελούσε πολλά θαύματα και παρηγορούσε πολλούς βασανισμένους.

Συγκλονιστική είναι και η μαρτυρία του Μόρφου Νεόφυτου, για τις πέντε λεπρές μοναχές, με την γερόντισσα Φιλοθέη, οι οποίες έκαναν τάμα να μην φάνε ποτέ λάδι, μέχρι να βρεθεί το φάρμακο. Έβλεπαν και βίωναν τα φρικτά βάσανα των λεπρών, μερικοί από τους οποίους δεν άντεχαν και αυτοκτονούσαν. Ο Χριστός έκανε το θαύμα του και οι μοναχές δεν έφαγαν ποτέ λάδι. Μόνο κάθε Πάσχα, λάμβαναν λάδι από το καντήλι του ναού και άλειβαν τα χείλια τους. Στην συνέχεια έτρωσαν άλαδα φαγητά, όπως κάθε μέρα. Οι αγίες, οι άγνωστες μοναχές, καταξιώθηκαν να ευωδιάζουν τα λείψανα τους.

Ανάλογο ήταν το παράδειγμα της Γερόντισσας Γαβριηλίας, η οποία περιέθαλπε λεπρούς στην Ινδία, έκανε μασάζ, έκοβε με ψαλίδι τα νεκρά μέλη τους και έπλενε τα ρούχα τους, χωρίς ποτέ να προσβληθεί από την ασθένεια. Στο Άγιο Όρος, φυλάσσεται στην Μονή Βατοπεδίου, η θαυματουργή Αγία ζώνη της Παναγίας, η οποία μέσα στους αιώνες, μεταφερόταν σε διάφορες χώρες, για να σταματά τα «θανατικά» δηλαδή τις επιδημίες. Τα θαύματα της Αγίας Ζώνης είναι αναρίθμητα.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης, πριν 30 χρόνια, έλεγε: «Κινδυνεύουμε από επιδημίες… ωχ, ωχ, ωχ, ωχ, έρχεται, έρχεται, έρχεται, έρχεται …επιδημία, όχι σαν την γριπούλα που πέφτουμε στο κρεβάτι κλπ κλπ, αλλά, σύμφωνα με την Αποκάλυψη έρχεται επιδημία με ένα περίεργο όνομα ασθενείας, που θα εκμηδενίσει, θα εξευτελίσει τους γιατρούς, τα φαρμακεία, τα πάντα, σκούπα ηλεκτρική...Κύριε  Ελέησον, στα άρματα, στα γόνατα, στην προσευχή…»

Η πορεία των Χριστιανών ανά τους αιώνες, δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα και χαζοχαρούμενες χαρούλες, αλλά αντιθέτως ήταν «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν» δηλαδή στον παράδεισο, στην πραγματική χαρά. Στην μάχη κατά του κορωνοϊού, πατέρες της Εκκλησίας και πιστοί, παλεύουν σιωπηλά, στηρίζοντας πνευματικά, υλικά και ψυχολογικά τους απελπισμένους και προσεύχονται ακατάπαυστα στην Παναγία και τους Αγίους. Το θαύμα σίγουρα δεν θα αργήσει, γιατί οι προσευχές των πιστών, είναι πολύ ισχυρότερες, από τις φωνές των ταγών.