Σατανικός κορωνοϊός

 Σατανικός κορωνοϊός

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12/4/2020

Νεαρή κοπέλα, ορφανή από πατέρα, είχε την ατυχία να αρρωστήσει η μητέρα της σοβαρά και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Την βδομάδα πριν την επιβολή μέτρων, για τον κορωνοϊό, καθημερινώς βρισκόταν δίπλα στην μάνα της, κουβέντιαζαν, αναπολούσαν οικογενειακές ιστορίες και σχεδίαζαν τις επόμενες οικογενειακές συνάξεις, μετά την έξοδο από το νοσοκομείο. Η ψυχολογία της ηλικιωμένης γυναίκας ήταν πολύ καλή και αυτό φαινόταν και στην πορεία της υγείας της. Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι, ήταν πολύ καλοί, αλλά η μάνα ήθελε την κόρη στο πλάι της. Εισέβαλε ο σατανικός κορωνοϊός, έκλεισαν οι πόρτες των νοσοκομείων και η γυναίκα «μαράθηκε» αφού δεν μπορούσε να βλέπει το σπλάχνο της. Τα τηλεφωνήματα στην αρχή ήταν συχνά και πυκνά, αλλά με την πάροδο του χρόνου, αραίωναν, αφού η κατάσταση της γυναίκας, δεν επέτρεπε τις πολλές κουβέντες. Η κόρη συνομιλούσε με τους γιατρούς, οι οποίοι έλεγαν την πικρή αλήθεια, ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, σιγά – σιγά κρίσιμη και τελικά η γυναίκα έφυγε από την ζωή. Ακολούθησε ακόμη ένα μαρτύριο μέχρι να τελεστεί η κηδεία, με την παρουσία λίγων συγγενών. Ο οργή της νεαρής ήταν απερίγραπτη και ο πόνος ανείπωτος, αφού δεν μπόρεσε τουλάχιστον να κλείσει τα μάτια της μάνας της.

Ο σατανικός κορωνοϊός, κατάφερε να χωρίσει τους ανθρώπους και να φέρει την καταραμένη μοναξιά, το άγχος, την θλίψη, τον πόνο, την αγωνία, ακόμη και τον πανικό στις ψυχές. Με ένα σατανικό τρόπο, κατάφερε να αφήσει τους αρρώστους μόνους στα σπίτια και στα νοσοκομεία, να βιώνουν μόνοι και απαρηγόρητοι, την αγωνία της ασθένειας και τον φόβο του θανάτου. Με ένα σατανικό τρόπο, οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, οι ιστοσελίδες, επί εικοσιτετραώρου βάσεως μεταδίδουν τον τρόμο και τον φόβο, σε ένα ανταγωνισμό τρομολαγνείας. Κατάφερε να κλείσει τις εκκλησίες και να αφήσει τους πιστούς χωρίς εξομολόγηση και χωρίς Θεία Κοινωνία, τις άγιες αυτές μέρες. Ο αόρατος αυτός εχθρός, κατάφερε να ανατρέψει τις ζωές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο και να προκαλέσει κατάρρευση της οικονομικής δραστηριότητας παγκοσμίως. Ίσως είναι και η πρώτη φορά στην ιστορία, όπου όλος ο πλανήτης ταυτόχρονα υποφέρει από μια επιδημία. Κατάφερε ο σατανικός αυτός κορωνοϊός, να ανατρέψει πανίσχυρες φαρμακευτικές εταιρίες και χρυσοπληρωμένους γιατρούς, οι οποίοι στέκονται αδύναμοι να βοηθήσουν και να θεραπεύσουν ακόμη και βασιλιάδες.

«Εδώ είναι ο παράδεισος, κι η κόλαση εδώ…» λέει το λαϊκό άσμα και σίγουρα δεν απέχει και πολύ από την εκκλησιαστική διδασκαλία, ότι από αυτή την πρόσκαιρη ζωή, ο άνθρωπος προγεύεται, είτε τον παράδεισο, είτε την κόλαση. Κύριο χαρακτηριστικό της παραδείσιας χαράς, η επικοινωνία με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους και κύρια παγίδα της κολασμένης βιωτής, η απομάκρυνση από τον Θεό και η καταραμένη μοναξιά. Η διήγηση του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, είναι ίσως η πιο αποκαλυπτική, για την άλλη, την αληθινή ζωή. Βρήκε στην έρημο ένα κρανίο, το σκούντησε με το ραβδί του και το ρώτησε που βρίσκεται. Αυτό με θαυμαστό τρόπο, απάντησε ότι ήταν αρχιερέας των ειδωλολατρών και βρίσκεται στην κόλαση. Είμαστε, του είπε, δεμένοι στην πλάτη ο ένας του άλλου, χωρίς να μπορούμε να δούμε το πρόσωπο του άλλου κολασμένου. Στην απέναντι όχθη είναι ο παράδεισος και οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι, βλέπουν τον Θεό και συνομιλούν με τους άλλους αγιασμένους. Αλλά δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους δίκαιους.

Παπάς, παππούλης, με πολύχρονη υπηρεσία στην Εκκλησία, μονολογούσε και έλεγε το παράπονο του, αφού για πρώτη φορά στην εκκλησιαστική του διακονία, τελεί Λειτουργίες και Ακολουθίες χωρίς πιστούς. Είμαστε και εμείς σταυρωμένοι αυτή την περίοδο, έλεγε και αναμένουμε και εμείς την ανάσταση και τον θάνατο του σατανικού κορωνοϊού. Ο πατήρ Αντρέας Αγαθοκλέους, κατέγραψε πολύ γλαφυρά αυτή την κατάσταση: «Δεν ξέρω αν μπορώ να μεταφέρω τον πόνο, το καρδιακό σφίξιμο, που προέρχεται από την απουσία του λαού του Θεού.  Να κάνεις το έργον του λαού, τη Θεία Λειτουργία, και ο λαός να μην μπορεί να είναι εκεί. (…) Τι να πούμε για τη Μ. Εβδομάδα που έρχεται;  Πώς θα ψάλλουμε το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» ή το «η ζωή εν τάφω» χωρίς συμμετοχή του λαού;  Πώς να φωνάξουμε «Ανάστα ο Θεός» στην απουσία του κόσμου;  Κι ακόμα, πώς θα διαλαλήσουμε στα πέρατα του κόσμου «Χριστός Ανέστη!» χωρίς τη διαβεβαίωση των εκκλησιαζομένων; Δεν ξέρω τι τελικά θα γίνει.  Αυτό που ξέρω, είναι ότι κάθε ακολουθία που γίνεται στο ναό τώρα, την εποχή του κορωνοϊού, συνοδεύεται με πόνο «υπέρ όλου του κόσμου».  Μακάρι αυτή η δυσκολία, ο σταυρός που σηκώνουμε όλοι, να γίνει προάγγελος ανάστασης «εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών».