Λιμουζίνες για 100 ευρώ

Λιμουζίνες για 100 ευρώ

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9/2/2020

Χαλασμός κόσμου, με βροχές και ανέμους. Γενικός Διευθυντής ημικρατικού οργανισμού, καλούσε τον αρμόδιο υπάλληλο, να πάρει την υπηρεσιακή του λιμουζίνα για πλύσιμο. Ο χαμηλόμισθος υπάλληλος προσπάθησε να πείσει τον Διευθυντή, ότι δεν είναι ορθό να πάει για πλύσιμο, αφού μόλις βγει από το πλυντήριο το αυτοκίνητο, θα είναι και πάλι λερωμένο από την βροχή. Αλλά ο Διευθυντής επέμενε και τελικά έγινε ο δικό του. Ευτυχώς ο ισχυρός άντρας έμεινε πολύ λίγους μήνες στην θέση του. Σε άλλη περίπτωση αξιωματούχος του κράτους, έλεγε στον οδηγό του, το καλοκαίρι, να μην σβήνει το αυτοκίνητο για να διατηρείται ο κλιματισμός, έστω και αν οι συσκέψεις διαρκούσαν ώρες. Αυτά και άλλα πολλά ευτράπελα, με τους διευθυντάδες του δημοσίου, αποκαλύπτονται συνήθως στους καφενές και μετά ποτού στα κέντρα διασκέδασης και συνήθως μετά την αφυπηρέτηση των αξιωματούχων. Οι ιστορίες καθημερινής τρέλας στο δημόσιο είναι πολλές και όχι σπάνια αγγίζουν και τους χαμηλόμισθους, οι οποίοι απολαμβάνουν την μονιμότητα, λες και είναι αναντικατάστατοι.

Πριν μερικές μέρες το Υπουργείο Οικονομικών πήγε στην Βουλή και ζήτησε να εξαιρεθούν από την απαγόρευση της μετάβασης στις οικίες τους, με υπηρεσιακές λιμουζίνες, ορισμένοι αξιωματούχοι του κράτους. Αφορά κυρίως Γενικούς Διευθυντές Υπουργείων και Προέδρους Ανεξάρτητων Υπηρεσιών. Με άλλα λόγια, να ενταχθούν στην ίδια κατηγορία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους Υπουργούς. Ωστόσο ο Γενικός Ελεγκτής επιμένει ότι πρέπει να συνεχιστεί η απαγόρευση. Ο βουλευτής του ΔΗΚΟ Μαρίνος Μουσιούττας βρήκε την χρυσή τομή, ή την «σολομονιτζή» και πρότεινε οι αξιωματούχοι να καταβάλλουν 100 ευρώ τον μήνα, για να έχουν το δικαίωμα να μεταβαίνουν στα σπίτια τους, με τις κυβερνητικές λιμουζίνες. Η πρόταση είναι πολύ λογική, αφού το κόστος παρακολούθησης και ελέγχου των αξιωματούχων, είναι σίγουρα πολύ υψηλότερο. Άσε τις συνωμοσιολογίες και το κυνήγι μαγισσών από «αθκιασερούς» δημοσίους υπαλλήλους.

Το καλύτερο θα ήταν να εφαρμοστούν πρακτικές του ιδιωτικού τομέα και στον δημόσιο τομέα. Οι διευθυντές του δημοσίου να είναι με συμβόλαιο πέντε χρόνων και με δικαίωμα ανανέωσης. Να καθιερωθούν κριτήρια αποδοτικότητας και επιπλέον να κρίνονται και από τους υφιστάμενους τους. Στο Ισραήλ καθιερώθηκε ένα άλλο καλύτερο σύστημα. Οι δημόσιο υπάλληλοι έχουν την επιλογή, είτε να εργάζονται με συμβόλαιο και με ψηλό μισθό, είτε να εργάζονται με καθεστώς μονιμότητας, αλλά με χαμηλότερο μισθό. Ακόμη πρέπει επιτέλους κάποιος να αγγίξει και τα επιδόματα των αξιωματούχων του κράτους. Δεν είναι δυνατό να απολαμβάνουν αφορολόγητο, σχεδόν τον μισό μισθό τους. Αντί επιδομάτων, οι αξιωματούχοι να πάρουν από μια πιστωτική κάρτα, όπως στον ιδιωτικό τομέα και όσα χρήματα δαπανήσουν για κεράσματα ή για τηλέφωνα, αυτά να πληρώνονται με τις κάρτες. Έτσι θα αναγκαστούν και ορισμένοι Διευθυντές να κερνούν και κανένα καφέ και να μην αναμένουν από τους υφισταμένους τους, το κέρασμα.

Στην θεωρία είναι όλοι καλοί και άριστοι στο δημόσιο. Στη πράξη όμως, αυτό το οποίο κατά κανόνα συμβαίνει, είναι να εργάζονται ελάχιστοι, σύμφωνα με κάποιους επιστήμονες στην διοίκηση προσωπικού, γύρω στο 20%-30%. Οι υπόλοιποι κατά κανόνα, πολεμούν για να αντιμετωπίσουν την πλήξη τους, μετρώντας ώρες για να σχολάσουν και παιδεύοντας στο μυαλό τους με κόλπα, ώστε να εξασφαλίσουν προαγωγή. Είναι κρίμα τα πιο δυνατά μυαλά του τόπου, αντί να ωθούνται για να παράγουν περισσότερο, χαραμίζονται πίσω από ψυχρά γραφεία, πολεμώντας με μετριότητες και σπαταλώντας φαιά τους ουσία, για να προστατευτούν από τις παγίδες επιτήδειων, οι οποίοι λένε ότι έχουν και πλάτες. Αλλά όλα εδώ και πληρώνονται και δεν είναι λίγοι οι «ευυπόληπτοι» αξιωματούχοι, οι οποίοι μόλις χάσουν, λόγω ηλικίας το αξίωμα τους, χάνουν και όλους τους δήθεν φίλους τους.