Χωριά SOS και στην Κύπρο

 Χωριά SOS και στην Κύπρο

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/1/2020

Ένα μικρός άγγελος, ένα φωτεινό κοριτσάκι, κατάφερε να «πυρπολήσει» τις ψυχές όλου του ελληνισμού το 2004, όταν φύσηξε και έσβησε την φλόγα των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας. Από τότε η εικόνα της Φωτεινής Παπαλεωνιδοπούλου, του μικρού αγγέλου από τα χωριά SOS, παραμένει στην μνήμη, όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά και εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Σήμερα η Φωτεινή, είναι πρέσβειρα των χωριών SOS στην Ελλάδα, είναι μια σπουδαία επιστήμονας, στο τομέα της μοριακής βιολογίας, με σπουδές στην Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες και στηρίζει «ψυχή τε και σώματι» τα απροστάτευτα παιδιά, τα οποία διαμένουν στα Παιδικά Χωριά SOS. Σε μια πρόσφατη ομιλία της, σε εκδήλωση για στήριξη του έργου των Παιδικών Χωριών ανέφερε: «μέσα μας έχουμε μια μαγική δύναμη και με την στήριξή σας είμαι σίγουρη ότι όλο και περισσότερα παιδιά που μεγαλώνουν στα Παιδικά Χωριά SOS θα καταφέρουν να αγγίξουν τα αστέρια.»

Tα Παιδικά Χωριά SOS, δεν είναι τα προβληματικά και παρεξηγημένα ορφανοτροφεία, αλλά μικρά χωριά, με πολλά σπιτάκια, στα οποία διαμένουν απροστάτευτα παιδιά, τα οποία για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να διαμένουν με τους βιολογικούς γονείς τους. Γυναίκες αναλαμβάνουν να φροντίζουν τα παιδιά, μία για κάθε παιδί, χωρίς να διαμένουν πάντα μαζί τους και γίνονται ουσιαστικά οι μητέρες των παιδιών. Τα παιδιά στο κάθε σπιτάκι, καθίστανται ουσιαστικά αδέλφια, εκτός και αν είναι και εξ αίματος αδέλφια. Σε αυτή την τεράστια αγκαλιά, σε αυτό το προστατευόμενο περιβάλλον, τα παιδιά μπορούν και καλύπτουν το μεγάλο συναισθηματικό και ψυχικό κενό, το οποίο βιώνουν όταν βρεθούν μόνα τους. Μεγαλώνουν σε μια «ιδιότυπη» οικογένεια με αγάπη, σεβασμό και ασφάλεια και προετοιμάζονται για την έξοδό τους στην κοινωνία, όταν βεβαίως αυτή καταστεί δυνατή.

Σε Παιδικά Χωριά SOS διαμένουν επίσης παιδιά με αναπηρίες, καθώς και άλλα ιατρικά ή και ψυχολογικά προβλήματα. Στην Ελλάδα λειτουργούν Παιδικά Χωριά SOS από το 1977, σε όλη την Ευρώπη εδώ και πολλές δεκαετίες, ενώ και στα κατεχόμενα λειτουργεί χωριό SOS από το 1989.Συνήθως στον περιβάλλοντα χώρο των σπιτιών, υπάρχουν γήπεδα, παιδικές χαρές, μικρές Εκκλησίες και άλλοι χώροι για την εκπαίδευση, την δημιουργική απασχόληση και την ψυχαγωγία των παιδιών. Οι δαπάνες για λειτουργία των Παιδικών Χωριών, προέρχονται από δωρεές και εκδηλώσεις και όχι από κυβερνητικές χορηγίες.

Κοινωνική λειτουργός με πολύχρονη εμπειρία, σε υποθέσεις προβληματικών οικογενειών και σε κοινωνικά δράματα με παιδιά, έλεγε πρόσφατα σε καφετέρια της Λευκωσίας, ότι ίσως είναι καλύτερα τα άτεκνα ζευγάρια, να μην υιοθετούν ή να μην αναλαμβάνουν την φροντίδα απροστάτευτων παιδιών. Επικαλέστηκε την κυπριακή παροιμία «λείψε που το ψυχικό, να μην σε βρει το κρίμα» και αναφέρθηκε σε περιπτώσεις ευκατάστατων και πολύ μορφωμένων άτεκνων οικογενειών, οι οποίες δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν και να μεγαλώσουν σωστά «προβληματικά» παιδιά. Η έμπειρη λειτουργός, έλεγε ότι συνήθως οι θετοί γονείς, δεν θέτουν κανόνες και περιορισμούς κατά το ανάγιωμα των παιδιών, προσφέρουν χωρίς περιορισμούς χρήματα και διασκεδάσεις στα παιδιά και στο τέλος της ημέρας τα παιδιά καταντούσαν νωθρά, αμόρφωτα και όχι σπάνια οδηγούνταν στα ναρκωτικά και σε άλλα καταστροφικά πάθη. Στην παρέα της καφετέριας και ψυχολόγος, η οποία έλεγε ότι το μητρικό ένστικτο είναι πολύ πιο ισχυρό από το σεξουαλικό ένστικτο στις γυναίκες. Αντιθέτως στους άντρες υπερισχύει το σεξουαλικό.

Είναι κατάλληλη η ώρα, ή μάλλον αργήσαμε πολύ, για να λειτουργήσουν και στην Κύπρο Παιδικά Χωριά SOS. Όλες αυτές οι τραγικές ιστορίες με παιδιά θύματα, ανήθικων και όχι σπάνια ευυπόληπτων ανθρώπων, πρέπει επιτέλους να περιοριστούν ή να εκλείψουν. Δεν είναι με τις καταδίκες από τα δικαστήρια, δεν είναι με τα «κούφια λόγια» κυβερνώντων και μεγαλόσχημων ταγών και δεν είναι με τις απεργίες των κοινωνικών λειτουργών, που θα αντιμετωπιστούν τα καθημερινά δράματα ανήλικων αγγέλων, οι οποίοι σε μια στιγμή, μεταβαίνουν από τον παράδεισο της παιδικής ανεμελιάς, στην κόλαση της εκμετάλλευσης και του εξευτελισμού. Ένα παιδικό χαμόγελο, αξίζει περισσότερο από ολόκληρες περιουσίες αχόρταγων πλουσίων, για όσους ξεχνούν ότι όλοι «δύο μέτρα παίρνουν γη».