Η τρέλα της ψευδοσημαίας

Η τρέλα της ψευδοσημαίας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22/9/2019

"Εγώ είμαι 70 χρόνων, πολέμησα το 1974 και το μυαλό μου πήγε να σαλέψει από την οργή, όταν είδα τις σημαίες της Τουρκίας και του ψευδοκράτους, στην Εκκλησία της Παναγίας της Λύσης", μονολογούσε Λυσιώτης, ο οποίος μετέβη στο αγαπημένο του χωριό για να προσευχηθεί, στην πρώτη Θεία Λειτουργία, ύστερα από 45 χρόνια κατοχής. Και συνέχισε λέγοντας: "Καλά δεν μπορούσαν να αφαιρέσουν τα σύμβολα της κατοχής, από μια Εκκλησία, η οποία τουλάχιστον ανήκει σε μια άλλη θρησκεία». Και συνέχισε λέγοντας: «ο 16χρονος νεαρός, ο οποίος κατέβασε την σημαία από το Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας, σίγουρα δεν είχε τις δικές μου αδυναμίες και αντιστάσεις. Το αίμα του βράζει, δεν έχει αίσθηση του φόβου και σίγουρα δεν υπολόγισε τις συνέπειες, για τους υπόλοιπους Λυσιώτες και τους άλλους πρόσφυγες."  Τις ίδιες σκέψεις σίγουρα έκαναν όλοι Λυσιώτες, οι οποίοι έζησαν πριν την εισβολή στην αγαπημένη τους Λύση και τώρα το μόνο το οποίο προσμένουν είναι το θαύμα. Με αγωνία συμπλήρωσε ότι: «Μπουχτίσαμε από συνομιλίες και υποσχέσεις για λύση του κυπριακού. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι θέλουμε εμείς και τι θέλουν οι Τούρκοι, με όλους αυτούς τους νομικισμούς και τα ακατανόητα περί όρων αναφορών».

Στον καφενέ ένας άλλος Λυσιώτης, χαρακτήριζε τον νεαρό, ως τον "χρήσιμο ηλίθιο" ο οποίος έριξε άφθονο νερό στο μύλο των φανατικών και των εθνικιστών, οι οποίοι πολεμούν την επανένωση της Κύπρου και την ειρηνική συμβίωση μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και σημείωσε: «τέτοιοι "πελλοί" και από εδώ και από εκεί, είναι που έφεραν την καταστροφή, υπηρετώντας τους "εμπόρους του θανάτου" οι οποίοι βασιλεύουν επί των ερειπίων». Άρχισε τότε να μιλά για τα εγκλήματα μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, πριν το 1960, μετά την ανεξαρτησία και μέχρι το 1974. Με επεσήμανε με θλίψη: «στο όνομα των μεγαλοϊδεατισμών, της Ένωσης και της Διχοτόμησης, στο όνομα της αλαζονείας του τάχα δυνατού, θρηνούμε επί ερειπίων, την ώρα κατά την οποία γελούν, οι μακράν από εμάς».

Η υπερβολή στην προβολή συμβόλων καθεστώτων, σημαιών και λαβάρων, φωτογραφιών και αγαλμάτων ηγετών, είναι φαινόμενα ανώριμων κοινωνιών και φοβισμένων δικτατόρων, συνηθίζουν να λένε οι κοινωνιολόγοι και δεν έχουν καθόλου άδικο. Στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική, οι σημαίες μετατρέπονται σε εσώρουχα, μαγιό, ρόμπες, αλλά και καίγονται χωρίς κανένας να γνοιάζεται ιδιαίτερα για το πανί που διαλύεται. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το ψευδοκράτος, «στόλισε» τον μισό Πενταδάκτυλο με την σημαία, της ούτω καλούμενη Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και όλες οι τουρκικές πόλεις, ακόμη και τα κατεχόμενα, είναι γεμάτες με αγάλματα του Αττατούρκ και τεράστιες σημαίες της Τουρκίας. Τα ίδια και χειρότερα βλέπει κανείς σε πολλές αραβικές χώρες, όπου οι εμίρηδες «τρέφουν», αλλά και ελέγχουν τους υπηκόους τους.

Η επαναστατική πράξη του 16χρονου, σίγουρα δεν συνέβαλε στην επίλυση του κυπριακού και σίγουρα δημιούργησε προβλήματα στους Λυσιώτες, οι οποίοι επιθυμούν να λειτουργήσουν ξανά την Εκκλησία της Παναγίας, να απολαύσουν ξανά το θαύμα της Θείας Λειτουργίας, στο χώρο όπου γεννήθηκαν και πέρασαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους. Και αυτό το αντιλαμβάνονται μόνο όσοι γεννήθηκαν στην Λύση. Η πολυσυζητημένη συγνώμη του πατέρα του νεαρού και η επιστροφή της σημαίας, ήταν μια σοφή πράξη, όπως και να το δει κάποιος. Πρώτα φαίνεται ότι γλύτωσε το παιδί, από την οργή φανατικών Τούρκων, οι οποίοι δεν έχουν όρια. Και δεύτερο, επέστρεψε πίσω στο ψευδοκράτος, ένα ρούχο, μια σημαία χωρίς καμία αξία για τους ελληνοκύπριους. Και κάθε πατέρας αυτό θα έκανε για χάρη του παιδιού του και όσοι φωνάζουν και βρίζουν μάλλον δεν σκέφτηκαν την περίπτωση του παιδιού τους. Η ιστορία του κυπριακού είναι γραμμένη από τυχαία γεγονότα, από προβοκάτσιες και από πονηρούς πολιτευτές, οι οποίοι έθεταν το προσωπικό τους συμφέρον και τα πάθη τους, πάνω από το συλλογικό καλό. Το μόνο που μας σώζει ίσως είναι τελικά ένα θαύμα.