Το Πάσχα και το μπαϊράμι

Το Πάσχα και το μπαϊράμι

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

18/8/2019

Ένα Νασρ-εν-Ντιν Χότζας, χρειαζόμαστε και εμείς και στην Κύπρο, για να σώσουμε ότι σώζεται, έλεγε καφενόβιος, ο οποίος δεν έκρυβε την οργή του, διαβάζοντας στις εφημερίδες το «πόθεν έσχες» των πολιτικών ταγών του τόπου. Καλά περιπαίζουν μας μέρα μεσημέρι, έλεγε και ξαναέλεγε και μετρούσε τα ευρώ της σύνταξη του, τα οποία δεν του επιτρέπουν να πάει διακοπές με την αγαπημένη του κυρά. Ο άνθρωπος μια ζωή ήταν ιδιωτικός υπάλληλος, αφού δεν είχε κομματικές ταυτότητες και ούτε καταδεχόταν να ακολουθήσει τους "ξεφτίλες φίλους" του, οι οποίοι εντάχθηκαν στο δημόσιο με ταυτότητα και χωρίς ανάλογα προσόντα.  Άρχισε τότε τον «εξάψαλμο» λέγοντας ότι μια ζωή λάμβανα «άκοπους» μισθούς και αυξήσεις και τώρα απολαμβάνουν «βασιλικές» συντάξεις, πολλαπλάσιες από τους μισθούς των παιδιών του. Τα παιδιά μου είναι "τυχερά" έλεγε σκωπτικά και λαμβάνουν χίλια ευρώ το μήνα, έχοντας καδραρισμένα στους διπλώματα και περγαμηνές. Ο καλός άνθρωπος διάβασε και τις ευχές τις οποίες έστειλε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στον Μουσταφά Ακκιντζί και τους τουρκοκύπριους, για την γιορτή των θυσιών του Κουρπάν Μπαϊράμ και χαμογελούσε με την υποκρισία μας, η οποία κρατά εδώ και 45 χρόνια.

Τότε θυμήθηκε τον αγαπημένο του, Νασρ-εν-Ντιν Χότζα, το αγαπημένο λαϊκό ανάγνωσμα των παλαιότερων γενιών και όλης της Ανατολής και υπέδειξε με νόημα, ότι αν οι ταγοί μας διάβαζαν τις ιστορίες του Χότζα, σίγουρα θα είμαστε σε πολύ καλύτερη μοίρα σήμερα. Άρχισε τότε να διηγείται την ιστορία του αρνιού, το οποίο μεγάλωνε ο Χότζας για να το σφάξει στην εορτή του Κουρμπάν Μπαϊράμ. Μερικοί "έξυπνοι" φίλοι του Χότζα, οι οποίοι ορέχτηκαν το αρνί, σκαρφίστηκαν το παραμύθι για το τέλος του κόσμου και επικαλέστηκαν και αστρολόγους. Πήγαν και είπαν στο Χότζα να σφάξει το αρνί, αφού λίγες ώρες έμειναν για την συντέλεια των αιώνων. Ο αγαθός Χότζας πείστηκε, έσφαξε το αρνί και το έβαλε στα κάρβουνα για να ψηθεί. Οι φίλοι του, μέχρι να ψηθεί ο ζηλευτός μεζές, θέλησαν να παίξουν διάφορα παιγνίδια. Έβγαλαν τα ρούχα και άρχισαν τους διαγωνισμούς. Ο Χότζας ο οποίος έψηνε το αρνί, πήρε τα ρούχα και τα έριξε στη φωτιά. Όταν επέστρεψαν οι φίλοι του Χότζα, άρχισαν τις φωνές, αφού τότε τα ρούχα δεν φτιάχνονταν σε μια μέρα. Τότε ο αγαθός Χότζας διερωτήθηκε, αφού αύριο θα χαθεί ο κόσμος, τι τα θέλετε τα ρούχα. Οι πονηροί φίλοι σιώπησαν και πήραν το μάθημα τους.

Ο σοφός άνθρωπος του καφενέ, συνεχίζοντας στο σκεπτικό του Χότζα άρχισε να λέει πραγματικές ιστορίες "τοκογλύφων" οι οποίοι μάζεψαν περιουσίες για να ζήσουν εκατόν ζωές και τις εξανέμισαν τα παιδιά τους, πριν ακόμη οι ίδιοι εγκαταλείψουν τα εγκόσμια. Μίλησε για πονηρούς ανθρώπους, οι οποίοι στερήθηκαν τα πάντα στην ζωή τους, για να στοιβάζουν λίρες και ευρώ στις Τράπεζες και τελικά ο πλούτος "κουρεύτηκε" και εξανεμίστηκε.  Διερωτήθηκε γιατί ο άνθρωπος είναι τότε "κουτός" και δεν αντιλαμβάνεται ότι η ζωή είναι μια «αστραπή και δεν προλαβαίνουμε» κατά τον Νίκο Καζαντζάκη. Και γιατί μόνο τραγουδούμε και δεν αντιλαμβανόμαστε τους περίφημους στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου: "Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα, σεργιάνισα ένα πρωινό, κι ώσπου να ΄ρθεί το δειλινό, από την άλλη βγήκα".

Η κουβέντα προχώρησε στους κλασικούς στίχους του Απόστολου Καλδάρα: "Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ, αλλά κι οι δυο μας αχ και βαχ..." Εμείς Πάσχα του καλοκαιριού και Κοίμηση της Θεοτόκου και οι αυτοί γιορτή των θυσιών και Κουρμπάν Μπαϊράμ.  Καλές οι θρησκείες και αν δεν υπήρχαν έπρεπε να τις εφεύρουμε κατά τον Κάρλ Μαρξ,  αλλά η ζωή στην πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική. Η καθημερινότητα έχει αχ και βαχ, έχει πόνο, έχει κόπο, έχει βάσανα και αναστεναγμούς. Κατά τον κοσμοκαλόγηρο, τον κυρ Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη "Σαν να χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καϋμοί του κόσμου..." Για να καταλήξει η κουβέντα, με την απλή διαπίστωση ότι η χαρά βρίσκεται στο πρόσωπο του άλλου και η ευτυχία είναι μικρές στιγμούλες χαράς.