Η ησυχία της Σαλαμιώτισσας

Η ησυχία της Σαλαμιώτισσας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25/8/2019

Η «αγαθή» Αγάθη, η σοφή γερόντισσα της Ιεράς Μονής της Παναγίας της Σαλαμιώτισσας, έλεγε ότι «ούτε τα καλά λόγια μας αγγίζουν, ούτε και τα κακά. Σημασία έχουν για εμάς τα έργα». Απαντούσε στα πολύ επαινετικά λόγια, νεαρού προσκυνητή, ο οποίος ενθουσιάστηκε με την ανακαινισμένη κατανυκτική παλαιά Εκκλησία, την συγκλονιστική θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Σαλαμιώτισσας, με την καθαριότητα του χώρου, με την ομορφιά του δάσους του Διάριζου, αλλά και τα θαυμαστά νέα κτίσματα της Μονής. Η «αγαθή» με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου, γερόντισσα Αγάθη, μίλησε στους πιστούς για τα θαύματα της Παναγίας, για το πλήθος των πιστών οι οποίοι προσέρχονται για να πάρουν δύναμη από την Παναγία της Σαλαμιού. Ωστόσο αυτό οποίο καθηλώνει τους πιστούς, είναι η ησυχία του χώρου, η οποία αναδύει μαζί με το θυμίαμα και τις ψαλμωδίες, μια παραδείσια μυστική χαρά.

Η αναστήλωση της Μονής της Παναγίας της Σαλαμιώτισσας, της Κυράς της Σαλαμιού, πέρασε από χίλια δύο βάσανα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Κάποτε αποκαλούσαν την Μονή, ως μονή των «νάιλων» αφού μερικά πλαστικά νάιλα προστάτευαν τον σημερινό θησαυρό, τον οποίο θαυμάζουν πιστοί και τουρίστες. Το θαύμα στο διάβα του χρόνου, με τις συνδρομές των πιστών και τους κόπους των μοναχών, το θαύμα της αναστήλωσης της Μονής πήρε σάρκα και οστά και σήμερα όλοι χαίρονται με την δημιουργία και κυρίως επωφελούνται από τα θαύματα της Παναγίας. Η πίστη είναι ικανή  να μετακινεί βουνά και φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια μετακινήθηκαν βουνά από γραφειοκρατικά εμπόδια, για να προχωρήσουν τα έργα της Μονής.

Η καλή κουβέντα με την Γερόντισσα Αγάθη, έφερε στην επιφάνεια και την εξαίρεση του κανόνα, την ταλαιπωρία του Μοναστηριού, τον «σκόλοψ τη σαρκί μου» (ταλαιπωρία στο σώμα) όπως θα έλεγε και ο Απόστολος Παύλος. Κάποιος εκτός Μοναστηριού με μουσικές και άπρεπα λόγια, ταλαιπωρεί κυριολεκτικά τις μοναχές και τους πιστούς. Ενεπλάκη η Αστυνομία, οι τοπικές αρχές και η γραφειοκρατία, χωρίς όμως να λυθεί οριστικά το πρόβλημα. Επιβεβαιώνονται για ακόμη μια φορά τα λόγια του Χριστού, ότι «κανένας προφήτης δεν είναι αγαπητός στην πατρίδα του.»  Με άλλα λόγια μερικοί ντόπιοι αρνούνται ή είναι τυφλωμένοι και δεν μπορούν να δουν καθαρά τα οφέλη για τους ίδιους και τον τόπο τους, τα οποία έφερε η αναστήλωση της Μονή και η αγάπη των μοναχών.

Ο ίδιος ο Χριστός ξεκαθάρισε τις σχέσεις μεταξύ πολιτείας και Εκκλησίας, λέγοντας το καθοριστικό «τα του Καίσαρος του Καίσαρος και τα του Θεού τω Θεώ». Στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε όλες τις αποδεδειγμένες περιπτώσεις «ενόχλησης» της Εκκλησίας από ορισμένους πιστούς, είτε με κλοπή χρημάτων, είτε με άλλες «κουτοπονηριές», η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου, δεν προχωρεί σε καταγγελίες στην Αστυνομία, αλλά επιλέγει τους αφορισμούς «αμαρτωλών» πιστών. Απλά βγαίνει ο διάκονος στον άμβωνα, διαβάζει το παράπτωμα και τους εκκλησιαστικούς αφορισμούς. Η τιμωρία του αφορισμού, είναι πολύ χειρότερη και από την φυλακή και τα βασανιστήρια, όχι μόνο για τους πιστούς, αλλά και για τους λεγόμενους άθεους και τους λεγόμενους άπιστους.

Η Κυρά της Σαλαμιούς σίγουρα θα κάνει το θαύμα της και στην περίπτωση των ενοχλητικών ανθρώπων, στην κατάλληλη ώρα και με θαυμαστό τρόπο, πάντα προς το συμφέρον των ανθρώπων, αλλά και των μοναζουσών, οι οποίες παλεύουν σίγουρα και με τον εαυτό τους και με τους διαβόλους, ακολουθώντας την αγγελική ζωή. Τελικά σε αυτή την σύντομα ζωή, δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς τα δικά του βάσανα και χωρίς τον δικό του σταυρό. Όπως έλεγε και ο κοσμοκαλόγηρος ο Κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης «Δεν έχουν τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του ανθρώπου…» Όμως μέσα από την κάμινο της ζωής, φανερώνεται η αληθινή χαρά και η πραγματική ευτυχία.