Η δημογραφική απειλή

Η δημογραφική απειλή 

ΤΟΥ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17/3/2019

Άλλοι γέλασαν, άλλοι χλεύασαν, άλλοι χάρηκαν και άλλοι ζήλεψαν, βλέποντας το ρεπορτάζ από το Λονδίνο για την οικογένεια με τα 21 παιδιά, η οποία θέλει να φέρει στον κόσμο και άλλο παιδί. Το πιο συγκλονιστικό όμως, ήταν η εικόνα των γονιών και παιδιών, τα μάτια των οποίων κυριολεκτικά έλαμπαν από χαρά. Χαρά η οποία λείπει, κατά τα κανόνα, από τα πρόσωπα μοναξιασμένων ανθρώπων, μικρών και μεγάλων, οι οποίοι βολεύονται στην καλοπέραση, στα πλούτη και στο ραχάτι της ρουτίνας. Φυσικά στην Βρετανία η οικογένεια αυτή, απολαμβάνει πολλά ωφελήματα και σίγουρα η οικογένεια αυτή δεν πρόκειται να μείνει στους δρόμους. Όσοι είχαν την τύχη ή την ατυχία, να μεταβούν σε αφρικανικές χώρες και να αντικρύσουν ρακένδυτα και πεινασμένα παιδιά, αυτό το οποίο έχουν να λένε, είναι για τα σπινθηροβόλα μάτια των παιδιών, το πλατύ τους χαμόγελο, τους ατέλειωτους χορούς και την ανεξήγητη χαρά την οποία αναδύει το πρόσωπο τους. Ανάλογες και οι περιγραφές αστυνομικών, γιατρών, νοσοκόμων και άλλων εθελοντών, οι οποίοι παραλαμβάνουν παράτυπους μετανάστες, όπως λέγονται, οι οποίοι φθάνουν απελπισμένοι στο νησί.

Στην Κύπρο οι ταγοί μας, συχνά πυκνά αναλώνονται στα καταθλιπτικά στατιστικά νούμερα, για το δημογραφικό πρόβλημα και τον κίνδυνο να μείνει το νησί μας, χωρίς κύπριους πολίτες, αφού οι γεννήσεις είναι πιο λίγες από τους θανάτους. Πολύ ορθά γίνονται εξαγγελίες για μέτρα στήριξης των παιδιών και των οικογενειών, επιχειρήματα τα οποία ωστόσο δεν φαίνονται ικανά να πείσουν ένα νέο ζευγάρι, το οποίο ζει μεταξύ ανεργίας και μισθών φτώχιας, ότι μπορεί να γεννήσει πολλά παιδιά. Η λύση στο δημογραφικό πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην αύξηση των επιδομάτων και αυτό καταδείχθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες, εδώ και δεκαετίες. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Εβραίοι, οι οποίοι παραδοσιακά στις χώρες στις οποίες διαβιούσαν γεννούσαν 8 και 10 παιδιά, ενώ όταν μετοίκησαν στο πλούσιο Ισραήλ, περιόρισαν τις γεννήσεις σε ένα με δύο παιδιά. Εξαίρεση οι φανατικοί Εβραίοι, οι οποίοι ουσιαστικά πληρώνονται από το κράτος για να γεννούν παιδιά. Στην Γερμανία εδώ και δεκαετίες, θεμελιώνουν την ανάπτυξη τους, στους μετανάστες, ενώ οι Αμερικανοί κυνηγούν πρώτα τα «δυνατά μυαλά» όλης της υφηλίου και ακολούθως τους φθηνούς εργάτες.

Η Κύπρος για να σωθεί από την δημογραφική απειλή, θα πρέπει σίγουρα να αλλάξει μυαλά, να αποδεχτεί και να ενσωματώσει τους μετανάστες οι οποίοι φθάνουν στο νησί. Οι ξένοι γιατροί, οι ξένοι μάστορες, οι ξένοι καλλιτέχνες, οι ξένοι εργάτες, δεν πρέπει να θεωρούνται απειλεί για τους κύπριους. Πρέπει να αντικρίζονται ως συνεργάτες και όχι ως εχθροί οι οποίοι θα τους «φάνε» τις δουλειές τους. Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία ισχύει εδώ και χρόνια και ίσως αυτή ήταν και η κύρια αιτία για το χάλι μας. Να τεθούν κριτήρια, να τεθούν προδιαγραφές για τα προσόντα, να τεθούν έλεγχοι για την δουλειά, τα οποία να είναι κοινά για όλους, ξένους και ντόπιους. Καλοί είναι οι δισεκατομμυριούχοι Ρώσσοι, αλλά χρειάζονται και οι νέοι άνθρωποι με όρεξη και κέφι για δουλειά. Καλή ήταν η παρεξηγημένη πρόταση του πάλαι ποτέ ισχυρού Σωκράτη Χάσικου, να αποδεχθούμε Χριστιανούς από την Συρία. Άριστη είναι και η πρόταση να εντάσσονται όλοι οι μετανάστες σε σχολεία, για να μάθουν ελληνικά και να ενταχθούν στις δομές της κοινωνίας. Και το πιο απλό θα «ανακατωθούν τα αίματα» και να απαλλαγούμε από πολλές εκφυλιστικές και άλλες σπάνιες ασθένειες,  οποίες είναι αποτέλεσμα αμαρτιών του παρελθόντος.