Χριστουγεννιάτικες αγκαλίτσες
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23-12-2018
«Ούτε χάδια, ούτε αγκαλιές δεν υπήρχαν στην
οικογένεια μου», έλεγε ο εξαίρετος, ο μοναδικός, ο κλασικός, αλλά και δύσκολος
στιχουργός της «άπονης ζωής» και εκατοντάδων άλλων επιτυχιών Λευτέρης
Παπαδόπουλος, μιλώντας Τάσο Τρύφωνος και στην εκπομπή του ΡΙΚ «ΤΕΤ Α ΤΕΤ». Και
συνέχισε με περισσή λάμψη στο βλέμμα του, λέγοντας ότι «η μάνα μου, μού
έφτιαχνε ένα χαλβά με σιμιγδάλι, τόσο ωραίο και αυτό ήταν». Δεν έμεινε όμως εδώ
και αποκάλυψε με συγκίνηση, ότι η μάνα του, η οποία ήταν αγράμματη, έμαθε
γράμματα, για να διαβάζει τα άρθρα του γιού της, στην «Ελευθεροτυπία» των
Αθηνών. 
Η σιωπηλή αγάπη των γονιών προς τα παιδιά, ήταν
παράδοση και στην Κύπρο. Ο πατέρας θυσιαζόταν για να θρέψει τα παιδιά του,
πολλές φορές και στην ξενιτιά και η μάνα αφιέρωνε την ζωή της, στο ανάγιωμα και
την μόρφωση των σπλάχνων της. Ακόμη κλασική ήταν και η εικόνα της μάνας, η
οποία ξαγρυπνούσε στον καναπέ, μέχρι να επιστρέψει το παιδί της, από την
νυκτερινή έξοδο, χωρίς ποτέ να κάνει παράπονο, για την αργοπορία του παιδιού
της. Και μόνο όταν επέστρεφε το βλαστάρι της, πήγαινε στο κρεβάτι για να
ξεκουραστεί. «Φτάνει που είσαι καλά παιδί μου», ήταν η ευχή - προσευχή και
ησύχαζε η ψυχή της. Άσε τις περιπτώσεις ασθενειών, όπου η μάνα υπόφερε
περισσότερο, στο προσκέφαλο του παιδιού της.
Ο σπουδαίος Θανάσης Βέγγος έλεγε: «Έπρεπε να
γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα
ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε
κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο
τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο
χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…»
Κάτι ήξερε και ο σπουδαίος στιχουργός Γιώργος
Μίτσιγκας, ο οποίος έγραψε: «Αγκαλίτσες και φιλάκια / και χαρούλες και λόγια
γλυκά / Αγκαλίτσες και χαδάκια / κι απ’ την άλλη μου κάνεις νερά». Το αιώνιο
παιγνίδι του έρωτα, το οποίο μπορεί να σε ανεβάσει στα ουράνια, αλλά και να σε
κατεβάσει στα τάρταρα της αβύσσου. Αλλά και οι Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας,
σίγουρα υπέφεραν πολύ, όταν έγραφαν και τραγουδούσαν: «Νύχτες δίχως όνομα
νύχτες χωρίς σκοπό// χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο// ανόητες αγάπες
ανόητα φιλιά // λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα.»
Η Γερόντισσα της Ασκητικής της Αγάπης, η οσία
μοναχή Γαβριηλία, η οποία μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες, δεν έμαθε ποτέ
ινδικά, παρόλο το γεγονός ότι υπηρέτησε ως ιεραπόστολος για πολλά χρόνια στην
Ινδία. Στην παρατήρηση ξένου ιεραπόστολου, οι οποίοι να σημειωθεί μαθαίνουν
υποχρεωτικά τις ντόπιες γλώσσες απάντησε: «Δεν προφθαίνω να μάθω, γιατί πηγαίνω
από τόπο σε τόπο, κι ώσπου να μάθω μια διάλεκτο, με φωνάζουν αλλού. Μαθαίνω
μόνο το καλημέρα-καλησπέρα. Τίποτε άλλο. (…) Αλλά εγώ ξέρω πέντε γλώσσες.
Η πρώτη είναι το χαμόγελο… Η δεύτερη είναι τα δάκρυα… Η τρίτη
είναι το άγγιγμα… Η τέταρτη είναι η προσευχή… Η πέμπτη είναι η
αγάπη».
Τα Χριστούγεννα προσφέρονται, για αγκαλιές και
φιλιά, αλλά προσφέρονται και για πράξεις αληθινής και ανιδιοτελής αγάπης. Είναι
χρόνος για έξοδο από το εγώ και πλησίασμα του εσύ. Τα Χριστούγεννα αποτελούν
ευκαιρίες για άγγιγμα ψυχής και όχι αφορμές για εκμετάλλευσης. Τα Χριστούγεννα
είναι γιορτή χαράς, η οποία γεννιέται στο «δώσε» και όχι στο «φέρε». Η χαρά
είναι στον άλλο, στον αδελφό, στον συνάδελφο, στον γείτονα, ακόμη και στον
εχθρός και σίγουρα όχι η εγωιστική ενατένιση του εαυτούλη. «Δόξα εν υψίστοις
Θεώ και επί γης ειρήνη...» και το θαύμα σήμερα λαμβάνει σάρκα και οστά. Η χαρά κατέρχεται
στη γη, ο φόβος εξαφανίζεται και ο άνθρωπος ανεβαίνει στον ουρανό, βιώνοντας
τον παράδεισο.
Σχόλια