Τα διαβολάκια των κινητών

Τα διαβολάκια των κινητών

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30-12-2018

Τον γύρο του κόσμου, κάνει η φωτογραφία με τέσσερα χαριτωμένα κοριτσάκια, με μαντίλες στο κεφάλι, να βγάζουν «σέλφι» φωτογραφία (τους εαυτούς τους), με φόντο πτώματα και χαλάσματα, λίγο μετά το τσουνάμι στην Ινδονησία, το οποίο σκόρπισε τον θάνατο. Τα κοριτσάκια μέσα στην αφέλεια τους, κατάφεραν να κάνουν τον γύρω του κόσμου. Ίσως και με τον τρόπο αυτό, να κατάφεραν να εξορκίσουν για λίγο και τον πόνο, από τον χαμό αγαπημένων τους προσώπων.

Κλασική είναι πλέον και η φωτογραφία, των εγγονιών τα οποία επισκέπτονται την γιαγιά τους και το μόνο το οποίο κάνουν, είναι να παίζουν σιωπηλοί στα κινητά τους τηλέφωνα. Ανάλογες εικόνες, μπορεί πολύ συχνά να παρακολουθήσει κάποιος, στις καφετέριες, όπου τα ζευγαράκια, αντί να μιλούν, παίζουν στα κινητά τους τηλέφωνα. Ποιος ξέρει, ίσως στέλλουν μηνύματα, στους ανθρώπους, που πραγματικά αγαπούν και πραγματικά τους κατανοούν. Διαχρονική είναι πλέον και η φωτογραφία, σε ένα μαραθώνιο αγώνα, όπου συνωστίζονται δεκάδες άτομα, όλα με κινητά τηλέφωνα για να βιντεογραφήσουν τους αθλητές. Μόνο μια γριούλα, παρακολουθεί με τα δικά της μάτια, τους αθλητές και δεν κρύβεται πίσω από τις οθόνες των κινητών.

Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, προ εποχής κινητών τηλεφώνων, θυμούνται τους γονείς τους, οι οποίοι τους φώναζαν κάθε βράδυ, να σταματήσουν το παιγνίδι και να επιστρέψουν στο σπίτι για να διαβάσουν. Οι μετά εποχής κινητών τηλεφώνων γονιοί, παρακαλούν τα παιδιά τους, να βγουν από τα δωμάτια τους και να παίξουν στα πάρκα και συναναστραφούν με συνομηλίκους τους. Ακόμη τους προτρέπουν να ερωτευτούν, να πάνε βόλτες, να χαρούν την ζωή τους. Οι σημερινοί έφηβοι, κλείνονται στα δωμάτια τους, παίζουν με ηλεκτρονικά παιγνίδια, στέλλουν ατέλειωτα μηνύματα και ζουν σε ένα εικονικό ψεύτικο κόσμο.

Εξωπραγματικό φαντάζει και το γεγονός, ότι τα βρέφη πριν ακόμη αρχίσουν να μπουσουλούν, μαθαίνουν να κινούν με το μικροσκοπικό τους δακτυλάκι, τις οθόνες των κινητών τηλεφώνων και των ταμπλέτων. 

Ακόμη εμφανίστηκαν και οι υποδοχές σε καροτσάκια (αμαξούδες) μωρών, στις οι μαμάδες τοποθετούν το κινητό ή την ταμπλέτα, για να παρακολουθεί το μωρό, συνήθως τραγουδάκια και κινούμενα σχέδια. Παλαιότερη ανακάλυψη, θεωρούνται πλέον οι οθόνες στο πίσω μέρος των προσκέφαλων των μπροστινών καθισμάτων των αυτοκινήτων, ώστε τα παιδιά στα καρεκλάκια, να βλέπουν ακόμη και στα αυτοκίνητα τηλεόραση και βίντεο. Λες και χάθηκε η όμορφη φύση και οι όμορφες εικόνες από τα γυαλιά των αυτοκινήτων.

Στο γεροντικό, ένα βιβλίο με ιστορίες ασκητών, διαβάζουμε την περιγραφή του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου για την κόλαση και τον παράδεισο, όπως την αποκάλυψε με θαυμαστό τρόπο, η κάρα ενός ειδωλολάτρη ιερέα. Στον παράδεισο οι άνθρωποι βλέπουν ο ένας τον άλλο, επικοινωνούν με τον Θεό και χαίρονται. Εμείς στην κόλαση, είμαστε δεμένοι ο ένας στον ώμο του άλλου και δεν μπορούμε να δούμε τα πρόσωπα των άλλων ανθρώπων. Με άλλα λόγια, παράδεισος είναι η ευλογημένη επικοινωνία και η κόλαση η καταραμένη μοναξιά. Μια επίσκεψη σήμερα σε ένα σύγχρονο γραφείο και θα δεις αυτή την κολασμένη εικόνα, με δεκάδες υπαλλήλους να είναι καρφωμένοι στις οθόνες των υπολογιστών, πολλές φορές με ακουστικά στα αυτιά και μην βλέπουν ο ένας στον άλλο. Τα πάντα μετριούνται και τα πάντα αξιολογούνται με την ταχύτητα στα κτυπήματα στα πληκτρολόγια.

  

Επιβεβαιώνεται καθημερινώς η ρήση καναδού, κλασικού πλέον κοινωνιολόγου και επικοινωνιολόγου Μάρσαλ Μακ Λουάν, ότι «το μέσο είναι το μήνυμα» στο «παγκόσμιο χωριό». Σίγουρα ο άνθρωπος ο οποίος απεβίωσε το 1980, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το παγκόσμιο χωριό, θα μπορούσε να χωρέσει στην οθόνη ενός τηλεφώνου και ότι κάθε άνθρωπος, θα μπορούσε να καταστεί ταυτόχρονα  και το μέσο και το μήνυμα. Τώρα αν στο τέλος της ημέρας ο άνθρωπος εξανδραποδίζεται, καταντά αιχμάλωτος του ίδιου του εαυτού του, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση. Τα μάτια μπορεί να μην αλλάζουν χρώμα, αλλά αλλάζουν τρόπο που κοιτάνε, κατά τον Μιχάλη Γκανά. Αυτό σίγουρα δεν μπορεί να φανεί στις οθόνες των κινητών τηλεφώνων.