Ο πιο καλός ο μαθητής
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9/9/2018
Παρηγοριά στην οργή των γονιών, αποτελεί το κλασικό πλέον,
άκρως φιλοσοφικό τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα, σε στίχους του Χαράλαμπου
Βασιλειάδη. «Ο πιο καλός ο μαθητής, ήμουνα εγώ στη τάξη, κι οι δάσκαλοι μου με είχανε,
μη βρέξει και μη στάξει. Πάντοτε στο τετράδιο, βαθμό έπαιρνα δέκα, κι αν στη
ζωή πήρα μηδέν, τα φταίει μια γυναίκα.» Νεαρή κοπελίτσα με δύο μωρά,
εξοργισμένη έλεγε σε καφετέρια της Λευκωσίας: «Ζούμε με το άγχος, αφού δεν
ξέρουμε που θα αφήσουμε μωρά μας, αν οι χρυσοπληρωμένοι καθηγητές και δάσκαλοι,
αποφασίσουν να κλείσουν τα σχολεία. Ούτε μάνα, ούτε πεθερά έχω κοντά μου και ο
μεροκαματιάρης σύζυγος μου, δεν μπορεί να λείψει ούτε μέρα από την δουλειά».
Και μέσα στο παράπονο έλεγε: «εμείς οι μεροκαματιάρηδες
του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι δεν έχουμε σκόλες και αργίες, δεν έχουμε
γραμμένες και άγραφες άδειες ασθενείας, για να προσέχουμε τα παιδιά μας,
φυλάγουμε τις άδειες του καλοκαιριού, για να προσέχουμε τα μωρά, τις μέρες που οι
δάσκαλοι και οι καθηγητές, τάχα γιορτάζουν τους Αγίους.» Δεν έχασε όμως το
χιούμορ της και έλεγε ότι τα μωράκια της, θα πετύχουν στην ζωή, γιατί είναι
αγωνιστές και έχουν τίμιους γονιούς. Και από εκεί άρχισε να λέει, για τα
άγνωστα βάσανα των «πονηρών» πλουσίων, οι οποίοι χάνουν τα «τυχερά» παιδιά
τους.
Η «λευκή απεργία» των εκπαιδευτικών, έχει και πάρα πολλά
καλά, έστω και αν τιμωρεί αθώους γονιούς. Πρώτα και κύρια, βγάζει στην
επιφάνεια, την δουλειά ή την μη δουλειά των δασκάλων και των καθηγητών. Ίσως
για πρώτη φορά, έμαθαν οι μάζες του πληθυσμού, πόσες ώρες και πόσες
εκπαιδευτικές περιόδους εργάζονται οι εκπαιδευτικοί και πόσα πληρώνονται. Κατά
τα άλλα θα σταματήσουν και πολλές εκδηλώσεις, οι οποίες αποτελούν κυριολεκτικά
χάσιμο χρόνου, όπως οι μαθητικές παρελάσεις –κατάλοιπο μόνο της Ελλάδα και της
Κύπρου- οι εκδρομές χωρίς στόχο και οι τάχα μοντέρνες γιορτές. Το κυριότερο θα
σταματήσουν οι «άνοστες» ομιλίες και οι «δύσκολες» εγκύκλιοι, οι οποίες το μόνο
που προσφέρουν, είναι ταλαιπωρία στους μαθητές και στους εκπαιδευτικούς.
Κάθε κρίση αποτελεί ευκαιρία για αλλαγές και σίγουρα η
κρίση στην παιδεία, όσο επώδυνη και θορυβώδης και αν είναι, οδηγεί υποχρεωτικά
σε πορεία αλλαγών και τομών. Εδώ και 40 χρόνια, λένε, συζητούν το θέμα της αξιολόγησης
των εκπαιδευτικών και τίποτα δεν γίνεται. Πάντως και ο τελευταίος πολίτης αυτού
του τόπου, μπορεί να υποδείξει ανίκανους και κακούς εκπαιδευτικούς και
αντιστρόφως άριστους δασκάλους και καθηγητές. Οι μόνο που φαίνεται ότι δεν
μπορούν να εντοπίσουν τους «καταστροφικούς» εκπαιδευτικούς και να τους
απομακρύνουν από το σχολεία είναι αυτοί οι οποίοι πληρώνονται γι’ αυτό. Για την
ιστορία να αναφέρουμε ότι μετά το 1974, υπήρχαν κάποιοι ανίκανοι εκπαιδευτικοί,
η αδυναμία των οποίων ήταν αποτέλεσμα βασανιστηρίων από τους Τούρκους. Ωστόσο
αυτή η δυσκολία τους, ήταν για πολλούς, αν όχι για όλους τους μαθητές, το
ισχυρότερο μάθημα ζωής. Σήμερα όμως οι ανίκανοι εκπαιδευτικοί, το μόνο που ουσιαστικά
προσφέρουν είναι βάσανα στους μαθητές.
Η ζωή έχει πολλά γυρίσματα και για τους «καλούς τους
μαθητές» και για τους «κακούς τους μαθητές». Σίγουρα το μέλλον ενός νέου, δεν
εξαρτάται ούτε από τον αριθμό των μαθητών στις τάξεις, ούτε από τα λεπτά
διδασκαλίας, ούτε και από τις αργίες και τις απαλλαγές των εκπαιδευτικών. Το
μέλλον των νέων, επηρεάζεται σίγουρα από το «πύρωμα της ψυχής» των δασκάλων και
την ειλικρίνεια των λόγων και των έργων τους. Σίγουρα η επιτυχία και η ευτυχία
στην ζωή, δεν είναι αποτέλεσμα της ποσότητας της γνώσης, αλλά της ποιότητας της
ζωής, η οποία μεταφράζεται πρώτα και κύρια σε χαρούμενες στιγμούλες.
Σχόλια