Αεροσυνοδοί μιας ηλικίας
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/9/2018
Η ευγενέστατη και λυγερόκορμη κυρία, με το ζαρωμένο
πρόσωπο και με τα πάρα πολλά χρόνια στην πλάτη της, δεν σταματούσε λεπτό να
τρέχει στον διάδρομο του αεροπλάνου, για να εξυπηρετήσει τους επιβάτες. Μαζί με
άλλες εντυπωσιακές αεροσυνοδούς, των Αυστριακών Αερογραμμών, πολλών Μαιών οι
περισσότερες, όλες ντυμένες στα κόκκινα, ήταν πραγματικά χάρμα οφθαλμών. Επιπλέον
ενέπνεαν εμπιστοσύνη, στις φυσιολογικές αναταράξεις του αεροσκάφους.
Η εύσωμη και ταλαιπωρημένη κυρία, στον πάγκο των
αλλαντικών υπεραγοράς της Γερμανίας, έσταζε κυριολεκτικά μέλι από το στόμα της
και εξέπεμπε χαρά με το χαμόγελο της. Η κυρία, η οποία πρέπει να ανέμενε μερικά
χρόνια, αν όχι μερικούς μήνες για την αφυπηρέτηση της, ήταν πραγματικά η τέλεια
πωλήτρια. Πρόσφερε και μικρά κομματάκια από λουκάνικο στους πελάτες, χωρίς να
δυσφορεί και χωρίς να βαριέται.
Τα συστήματα στις βόρειες χώρες της Ευρώπης, είναι
σίγουρα πολύ διαφορετικά και είναι βέβαιο ότι οι σοβαροί επιχειρηματίες, δεν
«πετούν στον καιάδα» της ανεργίας τους πενηντάρηδες και τους εξηντάρηδες, με
την δήθεν φτηνή δικαιολογία ότι αυξήθηκε ο μισθός τους. Εκεί στην παγωνιά,
φαίνεται ότι οι άνθρωποι σκέφτονται πολύ πιο λογικά και δεν κυνηγούν το ζημιογόνο
στο τέλος της ημέρας, εύκολο κέρδος. Εκεί λειτουργούν συστήματα ελέγχου και οι εργαζόμενοι
κρίνονται τις ικανότητες τους και την όρεξη τους για δουλειά. Στον «τζαιρό» μας, δηλαδή πριν από τρεις και πλέον δεκαετίες, ο αείμνηστος καθηγητής Φρίξος Πετρίδης, όντας συνταξιούχος, δίδασκε καθημερινώς και για πολλές ώρες, στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Ο καλός δάσκαλος γοήτευε με τον λόγο και τις γνώσεις του και μεταλαμπάδευε την σοφία, την οποία απέκτησε με τα βάσανα του βίου, με την εμπλοκή του στα πλοκάμια της εξουσίας και με το παίδεμα του μυαλού του. Οι μαθητές τότε, αυθόρμητα σηκώνονταν κάθε φορά, κατά την οποία εισερχόταν στην τάξη και κανένας δεν τολμούσε να κάνει φασαρία, όχι γιατί φοβόταν, αλλά γιατί σεβόταν τον σπουδαίο διδάσκαλο και πραγματικά χαιρόταν από τον λαγαρό του λόγο.
Στα χρόνια τα παλιά, ένας άλλος νεαρός καθηγητής, μάγευε
κυριολεκτικά τους μαθητές, με την ευρυμάθεια του. Δεν περιοριζόταν στο βιβλίο
και συζητούσε θέματα τα οποία έκαιγαν και πάντα θα καίνε τους νέους. Ανησυχίες
για την ζωή, φόβοι για την επαγγελματική αποκατάσταση, ακόμη και κουβέντα για
τον έρωτα, το σεξ, την αρρώστια και τον θάνατο. Όλα αυτά, ποτέ εις βάρος της
ύλης, η οποία εξεταζόταν και στις τελικές εξετάσεις. Ο άνθρωπος κατάφερνε με
την απλότητα του, να «φυτεύει» κυριολεκτικά τις γνώσεις. Ο καλός δάσκαλος, ποτέ
δεν δέχθηκε να προσφέρει ιδιαίτερα μαθήματα, με αμοιβή, παρά τις εκκλήσεις
γονιών και μαθητών και παρά την κακή συνήθεια και της τότε εποχής, οι
εκπαιδευτικοί να διδάσκουν τα απογεύματα και να αμείβονται με «μαύρο»
αφορολόγητο χρήμα.
Και τότε και σήμερα, υπάρχουν «κακοί» δάσκαλοι και
καθηγητές, οι οποίοι προσβάλλουν και τους συναδέλφους τους και ταλαιπωρούν τους
μαθητές. Και τότε και σήμερα, υπάρχουν «καλοί» δάσκαλοι και καθηγητές, οι
οποίοι εργάζονται με μόνο κριτήριο τον «πατριωτισμό» και την «ευσυνειδησία» τους.
Αυτό το οποίο λείπει, είναι τα συστήματα ελέγχου και αξιολόγησης τα οποία λένε
ότι συζητούνται εδώ και 40 χρόνια. Φταίει και το όλο σύστημα, με την ισοπέδωση
των παιδιών, το οποίο γεννά στο τέλος της ημέρας, λόγω των αδικιών, φασιστικές
νοοτροπίες.
Ο χρόνος περνά και ο κόσμος γυρνά, αλλά πάντα αυτό το
οποίο μένει, είναι η ανθρωπιά. Κάθε δουλειά έχει τους καλούς και τους κακούς,
έχει τους τίμιους και τους μπαγαπόντηδες. Άλλοι ζουν με τον τρόπο και άλλοι με
τον κόπο. Ωστόσο το ζητούμενο στο τέλος της ημέρας, είναι η χαρά της
δημιουργίας και σίγουρα όχι η βαριεστιμάρα του «καθισιού». «Αργία μήτηρ πάσης
κακίας» και όλοι αυτοί οι κουτοπόνηροι, οι οποίοι νομίζουν ότι ξεγελούν τους
άλλους, λουφάροντας και «παίζοντας πελλόν», στο τέλος της ημέρας, είναι αυτοί
οι οποίοι πληρώνουν με άλλους τρόπους την τεμπελιά τους. Εξάλλου «εδώ είναι ο
παράδεισος κι κόλαση εδώ» και εδώ είναι και η θεία δίκη.
Σχόλια