Οι εκπαιδευτικοί παίζει

Οι εκπαιδευτικοί παίζει

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22/7/2018

Ήλθε, είδε, τιμήθηκε στην Κύπρο και απήλθε, χωρίς να αφήσει και πολλά πίσω της, η καλύτερη δασκάλου του κόσμου Άντρια Ζαφειράκου. Οι εκπαιδευτικοί του νησιού, φαίνεται ότι περί άλλων τυρβάζουν, όπως τα «παιδία παίζει», κατά το κλασικό της αττικής σύνταξης. Πριν μερικές μέρες, παιδαγωγός με περγαμηνές, έλεγε, ότι αυτοί οι οποίοι θα πρέπει να πολλαπλασιαστούν και να πάρουν αυξήσεις, είναι οι βρεφοκόμοι και οι νηπιαγωγοί και όχι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Το επιχείρημα του ανθρώπου, στηριζόταν στις επιστημονικές διαπιστώσεις ψυχολόγων, ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου, διαμορφώνεται κατά την βρεφική ηλικία και μέχρι τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του. Ωστόσο αυτή, η επιστημονική διαπίστωση, φαίνεται ότι αποτελεί ουτοπία, όχι μόνο για την κυπριακή πολιτεία, αλλά και για τις πολιτείες σχεδόν όλου του κόσμου. Εξαίρεση, ίσως αποτελούν οι σκανδιναβικές χώρες και κάποιες άλλες, όπου το δημόσιο προσφέρει πληρωμένες άδειες για τους γονείς, μέχρι και δύο χρόνια, ή και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αν χρειάζεται.

Παλαίμαχος δάσκαλος, με μεταπτυχιακές σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες, έλεγε ότι πριν το 1974, εφάρμοσε πρωτοποριακές μεθόδους, ακόμη και για σήμερα, σε Δημοτικό Σχολείο της υπαίθρου, με καταπληκτικά αποτελέσματα. Κατάργησε τις αυστηρές σειρές στα θρανία και τα τοποθέτησε σε κύκλο. Παρότρυνε τα παιδιά να μεταφέρουν παγουράκια με νερό και να πίνουν κατά την διάρκεια του μαθήματος, κάτι σκανδαλώδη για την εποχή. Ο σοφός δάσκαλος, τα μισά μαθήματα, τα δίδασκε στην αυλή του σχολείου, σε μια γειτονιά της κοινότητας, μέσα στην Εκκλησία, ακόμη και σε χωράφια και μάντρες του χωριού. Το πιο σημαντικό όμως, ήταν το γεγονός, ότι κατάργησε ουσιαστικά την κατ' οίκον εργασία των παιδιών. Ακόμη και την ορθογραφία τα παιδιά την μάθαιναν στο σχολείο. Τα αποτελέσματα ήταν καταπληκτικά και τα στήριζε και ο τολμηρός επιθεωρητής της περιοχής. Ωστόσο, ήρθε ο πόλεμος, ανατράπηκαν τα πάντα και μαζί και το όνειρο του πρωτοπόρου δασκάλου.

Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε το θέατρο του παραλόγου, ανάμεσα στον Υπουργό Παιδείας και τους Συντεχνιακούς, για τις αποσπάσεις και τον λεγόμενο εξορθολογισμό της εκπαίδευσης. Καλά δεν βλέπει  κανείς το χάος στα δημόσια σχολεία, τα απογοητευτικά αποτελέσματα και το χειρότερο την απαξίωση των κυπριακών απολυτηρίων, τα οποία δεν αναγνωρίζονται από πολλά ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι κατά χιλιάδες, μέσα στο λιοπύρι, περικύκλωσαν το Υπουργείο Παιδείας, σίγουρα δεν γνοιάζονται για τους «καλοπερασάκηδες» που την «γλίπαραν» από την δύσκολη δασκαλική έδρα και απολαμβάνουν τον κλιματισμό πίσω από κάποιο γραφείο. Απαιτούν μέτρα, ώστε τα σχολεία, να παύσουν να αποτελούν το προσωρινό καταφύγιο, κάθε βασανισμένου παιδιού.  Δεν είναι δυνατό, λένε, η κύρια έγνοια τους, να είναι τήρηση της τάξης και όχι η διδασκαλία. Το σύστημα, επιβάλει την παραμονή στην τάξη, ακόμη και των αναλφάβητων παιδιών. Αποτέλεσμα είναι τα παιδιά αυτά, και με το δίκιο τους, να αντιδρούν και να ενοχλούν, αφού αποτελεί μαρτύριο να βρίσκεσαι τόσες ώρες σε ένα θρανίο και να μην καταλαβαίνεις τι λένε και να μην μπορείς να συμμετάσχεις στο μάθημα. Στα ιδιωτικά, λύθηκε το πρόβλημα, με την εκδίωξη όσων παιδιών δεν μπορούν να παρακολουθήσουν το μάθημα. Βεβαίως προηγούνται πολλά ιδιαίτερα μαθήματα, από το ίδιο το σχολείο.

Το μυστικό ή το ζητούμενο, θα πρέπει να είναι ο έλεγχος της παραγωγικότητας των εκπαιδευτικών και όχι οι ώρες που βρίσκονται στις τάξεις. Χαρισματικοί δάσκαλοι και καθηγητές, οι οποίοι μπορούν και αλλάζουν τον τρόπο ζωής και την κοσμοθεωρία των μαθητών, ίσως θα πρέπει να βρίσκονται ακόμη και πιο λίγες ώρες στην τάξη. Αλλά και εκπαιδευτικοί, οι οποίοι καταστρέφουν χαρακτήρες παιδιών, ίσως και χθες, θα πρέπει να απομακρυνθούν από τις τάξεις. Η διδασκαλία, είναι σπουδαίο λειτούργημα και σίγουρα δεν αξίζει την απαξίωση που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες.