Σκυλίσια ζωή

Σκυλίσια ζωή

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6/5/2018

Στις σχολές δημοσιογραφίας, οι πρωτοετείς φοιτητές μαθαίνουν ότι είδηση είναι, όταν ένας άνθρωπος δαγκώσει ένα σκύλο και όχι όταν ένας σκύλος δαγκώσει ένα άνθρωπο. Στην Κύπρο, όμως όπου ανατρέπονται τα πάντα και οι πάντες, η είδηση είναι ότι σε διάστημα μερικών ημερών, είχαμε δύο επιθέσεις σκύλων σε ανθρώπους και μάλιστα η πρώτη ήταν θανατηφόρα και η δεύτερη με βαριές σωματικές βλάβες. Η ιστορία δεν είναι πρωτοφανής, αφού και στο παρελθόν είχαμε φονικές επιθέσεις σκύλων εναντίον παιδιών και άλλων ανθρώπων. Κάθε φορά που έχουμε ένα τραγικό γεγονός, όλοι οι αρμόδιοι διαβεβαιώνουν ότι θα ληφθούν μέτρα, αλλά σε λίγες μέρες ξεχνούν τα πάντα, «παίζουν πελλόν» ίσως για να μην πλέξουν με τους φιλόζωους. Και όλα αυτά μέχρι το επόμενο τραγικό περιστατικό.

Η κοινή λογική, που δεν είναι καθόλου κοινή, λέει, ότι πρέπει επιτέλους να υποχρεωθούν όλοι οι κάτοχοι επικίνδυνων σκύλων ή άλλων μεγαλόσωμων ζώων, να τοποθετήσουν φίμωτρα στους σκύλους. Δεν είναι δυνατό να θέλεις να κάνεις βόλτα στο πάρκο και στους πεζόδρομους και να τρέμεις στην ιδέα ότι θα περάσει από δίπλα σου, ένας τεράστιος σκύλος, με ένα τεράστιο στόμα, ο οποίος και μόνο στην θέα του, προκαλεί τρόμο. Έστω και αν ο ιδιοκτήτης του διαβεβαιώνει ότι τάχα είναι άκακος. Ακόμη είναι σωστό να απαγορευτεί η εισαγωγή σκύλων που δεν είναι κατάλληλοι για το ζεστό κλίμα του νησιού. Είναι τραγικό να βλέπεις σκύλους με τεράστιο τρίχωμα, οι οποίοι από την φύση του, είναι για τα χιόνια, να λιώνουν κυριολεκτικά από την ζέστη της Κύπρου.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, όταν ο εχινόκοκκος, η φοβερή αυτή ασθένεια, η οποία μεταδιδόταν από τους σκύλους, ταλαιπωρούσε για δεκαετίες πολλούς ανθρώπους, κυρίως στα χωριά. Σήμερα μπορεί να υπάρχουν τα φάρμακα, αλλά δεν έχει εξαλείφει από την Κύπρο. Ο κίνδυνος κυρίως από τους αδέσποτους σκύλους, πολλοί από τους οποίους διασταυρώνονται και με σκύλους από τα κατεχόμενα, δεν είναι καθόλου αμελητέος. Υπάρχει και ο κίνδυνος μετάδοσης και άλλων ασθενειών, από τα περιττώματα των σκύλων, τα οποία αφήνονται σε δρόμους και πάρκα, από τους κατά τα άλλα, ζωόφιλους. Σε άλλες βόρειες χώρες, όπου είναι συνεχόμενη η βροχή, το πρόβλημα είναι αμελητέο, αλλά στην Κύπρο της ξηρασίας, το πρόβλημα είναι μεγάλο και το χειρότερο συνοδεύεται και από δυσοσμία.

Την σκυλίσια ζωή, στα σπίτια των πλουσίων, πολλοί φτωχοί την ζηλεύουν σήμερα. Ωστόσο πρέπει να σταματήσουν τα καμώματα κάποιων μικρών και μεγάλων παιδιών, οι οποίοι νομίζουν ότι τα κατοικίδια είναι παιγνίδια με ημερομηνία λήξης. Καλό είναι αρχίσει ο προβληματισμός, πρώτα από τις φιλοζωικές οργανώσεις και μετά από τους αρμοδίους, για εφαρμογή νέων νόμων, οι οποίοι θα προστατεύουν τους ανθρώπους, θα αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής των ζώων και κυρίως θα τερματίσουν τα καπρίτσια μερικών λεγόμενων φιλόζωων.

Στο γειτονικό μας Ισραήλ, εδώ και χρόνια εφαρμόζεται ο έλεγχος γενετικού υλικού DNA των σκύλων. Δηλαδή αν εντοπίσουν οι αρμόδιοι περιττώματα σκύλων στους δρόμους, βρίσκουν τον ιδιοκτήτη του σκύλου, με έλεγχο DNA. Ο ιδιοκτήτης, πληρώνει και το κόστος του ελέγχου και ένα βαρύ πρόστιμο και σίγουρα δεν τολμά να επαναλάβει την παρανομία. Στην Κύπρο έχουμε νόμους, αλλά δεν εφαρμόζονται και δικαίως, αφού είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστεί ο υπεύθυνος για τα περιττώματα των σκύλων. Ακόμη θα μπορούσαν να τοποθετηθούν υποχρεωτικά ηλεκτρονικά «τσιπς» στους σκύλους, ώστε να εντοπίζονται και από δορυφόρους. Έτσι κανένας, δεν θα έχει δικαιολογία όταν αμολάει στα βουνά, στα πάρκα και στα νεκροταφεία, το κατά τα άλλα αγαπημένα του κατοικίδια. Αλλά για να αγαπάς τα ζώα, πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου και να σέβεσαι τους συνανθρώπους σου. Εκτός και αν επαληθεύεται η ρήση των Ρωμαίων, ότι όσοι απέτυχαν να αγαπήσουν τους ανθρώπους, αγαπούν τα ζώα.