Ο λιθοβολισμός του Παπαστυλιανού

Ο λιθοβολισμός του Παπαστυλιανού

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/4/2018

Το λαϊκό δικαστήριο στήθηκε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο παπάς Στυλιανός λιθοβολείται –ελπίζομε όχι μέχρι θανάτου- καννιβαλλίζεται δικαίως ή αδίκως, για τον θάνατο της Ελένης Φραντζή. Η ειδική σύμβουλος της Ad Hoc επιτροπής για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, Αναστασία Παπαδοπούλου, με μια δακρύβρεχτη συγνώμη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, άναψε την φωτιά, η οποία καίει αθώους και ένοχους, ανατρέπει Δεσποτάδες, σκανδαλίζει πιστούς και εξοργίζει απίστους. Αποκάλυψε την αδυναμία -εκ του αποτελέσματος- όλων των εμπλεκομένων, να χειριστούν μια δύσκολη υπόθεση, όση καλή θέληση και αν είχαν, όση αυτοθυσία και αν επέδειξαν. Αποκάλυψε την έλλειψη δομών στο κράτος, το οποίο φαίνεται ότι για μια ακόμη φορά, αντιμετωπίζει με ερασιτεχνισμό τις κρίσεις. Και βεβαίως γίνεται ποτέ λόγος για απολύσεις και παραιτήσεις.

Παλαίμαχος εκπαιδευτικός, με πολλές εμπειρίες σε δύσκολες υποθέσεις, μόλις δημοσιοποιήθηκε η τραγωδία από την Αναστασία Παπαδοπούλου και άκουσε τα συναισθηματικά ρεπορτάζ από τις τηλεοράσεις και τις περίεργες στατιστικές για κακοποιήσεις παιδιών, αμφισβήτησε αμέσως την αλήθεια των γεγονότων. Κάπου υπάρχει λάθος, είπε και άρχισε να μιλά για ιστορίες σε σχολεία, με αιμομιξίες και σεξουαλικές διαστροφές, από τις οποίες οι περισσότερες ήταν ψεύτικες και στόχο είχαν να πλήξουν, είτε καθηγητές, είτε συμμαθητές, είτε το χειρότερο ανταγωνιστές στην διεκδίκηση «γκόμενων». Από αυτές τις υποθέσεις, ελάχιστες οδηγήθηκαν στην δικαιοσύνη, αφού ο θυμός περνούσε, αφού υπήρχε ο φόβος για καταδίκη των κατηγόρων, αφού η γειτονιά επέβαλλε σιωπή και αφού δεν υπήρχε η έξωθεν καλή μαρτυρία στην Αστυνομία και στους κοινωνικούς λειτουργούς, ότι θα χειρίζονταν με διακριτικότητα και με επαγγελματισμό την υπόθεση. Σήμερα θεωρητικά άλλαξαν οι καταστάσεις, αλλά στην πράξη φαίνεται ότι υπάρχουν ακόμη πολλά κενά.

Από τις αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών για τον Παπαστυλιανό και την παπαδιά του, λείπουν ορισμένες καθοριστικές λεπτομέρειες. Αιτία, είτε η ανάγκη της τηλεθέασης, είτε η απαξίωση των πανικόβλητων ιεραρχών, είτε ο σεβασμός για την θανούσα η οποία «δεδικαίωται από της αμαρτίας». Στους κρίκους της αλήθειας, λείπει η ιστορία και η παρουσία των γονιών της Ελένης, λείπει η υποψία ότι η μακαρίτισσα ήταν χρήστης ναρκωτικών, η εκτίμηση ότι πέθανε από τις ουσίες, απουσιάζει η φήμη ότι η αείμνηστη ήταν ο τρόμος όλων των κοινωνικών λειτουργών, απουσιάζει το κομμάτι των τύψεων –ερινύες οι οποίες είναι χειρότερες από την χειρότερη φυλακη- δεν συνεκτιμήθηκε η λεγόμενη κυτταρική μνήμη  και παραγνωρίζεται το γεγονός ότι ήταν ενήλική 29 ετών και θα έπρεπε να ήταν υπεύθυνη για τις ενέργειες της. Σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε να οδηγηθεί σε κάποιο ίδρυμα, ώστε να θεραπευτεί. Όσοι γνωρίζουν χρήστες ναρκωτικών, ξέρουν πολύ καλά ότι τα θύματα του λευκού θανάτου, είναι ικανά να σκοτώσουν ακόμη και τους γονείς τους, για να εξασφαλίσουν την δόση τους. Τα παραδείγματα πολλά και στην Κύπρο, έστω και αν δεν οδηγούνται οι υποθέσεις στα δικαστήρια. Για όσους διάβασαν την απόφαση του δικαστηρίου, διαπιστώνουν ότι η μόνη μάρτυρας κατηγορίας ήταν η μακαρίτισσα Ελένη και η καταδίκη στηρίχθηκε κυρίως στις αντιφάσεις που υπέπεσε ο ένοχος παπάς, ενδεχομένως λόγω φόβου ή παγίδων δικηγόρων. Τώρα τι άλλο ακούστηκε στην κεκλεισμένων των θυρών δίκη και τι δεν γράφτηκε στην απόφαση, είναι μια άλλη υπόθεση που μόνο οι δικαστές γνωρίζουν.

Από εκεί και πέρα, η θεία δίκη είναι πάνω από την δικαιοσύνη των ανθρώπων. Αν ισχύει αυτό που επιμένει ο παπάς, δηλαδή ότι είναι αθώος, σίγουρα ο άνθρωπος και η οικογένεια του, εξασφαλίζουν μια γωνιά στον παράδεισο. Τώρα αν είναι ένοχος ο παπάς, τότε μπορεί να μην είναι αρκετή η τιμωρία της φυλακής. Στην εκκλησιαστική ιστορία, έχουμε πολλά παραδείγματα αγίων ανθρώπων, όπως ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος συκοφαντήθηκε και αποκαταστάθηκε πριν μερικά χρόνια από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Ακόμη το ζωντανό παράδειγμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου, ο οποίος βασανίστηκε για πολλά χρόνια στα δικαστήρια, από άδικες κατηγορίες. Ακόμη και οι ιστορίες νεαρών με τραγικό τέλος, οι οποίοι είχαν βάψει με αίμα τα χέρια τους. Η μακαρίτισσα Ελένη με τα βάσανα που πέρασε στην σύντομη ζωή της, σίγουρα θα βρει παρηγοριά στην άλλη ζωή.

Η τραγωδία πρέπει να καταστεί αφορμή για τομές και για επαγγελματικό χειρισμό ανάλογων καταστάσεων. Δεν είναι ανάγκη να επαναληφθεί η γκάφα –ηθελημένη ή όχι- όπου για πολλά χρόνια προσλαμβάνοντας κοινωνιολόγοι, ως κοινωνικοί λειτουργοί, γιατί έμοιαζε ο τίτλος και γιατί υπήρχαν πολλοί άνεργοι. Ακόμη η Εκκλησία μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα, στην πρόληψη και την αντιμετώπιση, συνηθισμένων περιστατικών, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κλινικές καταστάσεις. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια πολλοί Δεσποτάδες και παπάδες, αντιλήφθηκαν την πραγματικότητα και αποστέλλουν περιστατικά σε ψυχίατρους και εξειδικευμένους ψυχολόγους. Φυσικά πάντα λειτουργεί το θαύμα, πάντα βοηθά η προσευχή και αλίμονο σε όσους νομίζουν ότι αντικαθιστούν τον Θεό, σε αυτή την γη.