Η χαρά των Χριστουγέννων

Η χαρά των Χριστουγέννων

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/12/2017

 

 

Δεν απαγορεύεται η χαρά, ούτε είναι είδος προς εξαφάνιση. Ο Χριστός γεννήθηκε στην γη, έφερε την λύτρωση από την αμαρτία και τον θάνατο, αλλά χάρισε και την παραδείσια χαρά, την αληθινή ευτυχία, στους ανθρώπους. Ακόμη και μέσα από τα πάθη, μέσα από τις αδυναμίες, μέσα από τις αστοχίες, υπάρχει χαρά, φτάνει ο άνθρωπος να βλέπει μισογεμάτο το ποτήρι και όχι μισοάδειο. Αρκούν τα μικρά και φαινομενικά ασήμαντα, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από τις ενοχές του, από την μιζέρια του, από την μοναξιά του και τελικά βιώσει μοναδικές στιγμούλες χαράς, Αρκεί ένα άγγιγμα ψυχής, αρκεί ένας καλός λόγος, αρκεί ένα χαμόγελο, αρκεί ένα κομμάτι ψωμί, για να αναχθεί ο άνθρωπος, σε σφαίρες ευτυχίας. Ούτε τα πλούτη, ούτε οι επιδείξεις, ούτε οι φανφάρες, ούτε και οι κουτοπονηριές, μπορούν να προσφέρουν λίγα ψίχουλα αγάπης.  

 

Η ζωή είναι μια ατέλειωτη πορεία, πτώσεων, ανόδων, χαράς, αλλά και πόνου. Όποιος είπε, ότι δεν τον άγγιξε η θλίψη και δεν βίωσε την χαρά, σίγουρα δεν λέει την αλήθεια. Ωστόσο σημασία έχουν οι στιγμούλες της χαράς και όχι οι αργόσυρτες δοκιμασίες. Ο δρόμος της ζωής, είτε σύντομος, είτε μακρός, έχει τα ίδια χαρακτηριστικά και τα ίδια παιδέματα. Ο άνθρωπος, δεμένος στα δεσμά των γονιδίων του, θύμα της κυτταρικής μνήμης, φορτωμένος με τις αμαρτίες των προγόνων του, αλλά και προικισμένος με το μυαλό, με την βούληση, αλλά και τις αρετές του, μπορεί κατά την διάρκεια της λάμψης της αστραπής της ζωής, να φωτίσει τον εαυτό του, αλλά και να φωτίσει τους διπλανούς του, τους εχθρούς του, αλλά και τους φίλους του. Απλά και ταπεινά, οι άνθρωποι που αποδέχθηκαν την μοίρα τους, που παραδόθηκαν στην υπέρλογη θεϊκή λογική, που πατούν στην γη, μπορούν και βιώνουν ξεχωριστές στιγμούλες χαράς, προσφέροντας χαρά, έστω και αν οι ίδιοι δοκιμάζονται και βασανίζονται.
   

Τα Χριστούγεννα, δεν βιώνονται στις τηλεοράσεις και στις οθόνες των έξυπνων τηλεφώνων. Δεν αγγίζονται στα πολύβουα κέντρα διασκέδασης και δεν χορταίνονται με τα «γκουρμέ» φαγητά και τα πανάκριβα ποτά. Τα Χριστούγεννα βιώνονται στην ταπεινότητα της λαμπρής Χριστουγεννιάτικης ακολουθίας, στα απλά και απέριττα δώρα και κυρίως στο άγγιγμα ψυχής, ταπεινών ανθρώπους. Σίγουρα τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για τα παιδιά, τα οποία χρειάζονται το χάδι και την θαλπωρή των μεγάλων, για να χαρούν και να προσφέρουν αληθινή χαρά στους μεγαλύτερους. Το μοναξιασμένο πλήθος, μπορεί να φλομώνεται στα στολίδια και να κρύβεται πίσω από τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια, αλλά δεν παύει να κράζει και να αναζητεί εναγωνίως, ανθρώπους με λόγο, ανθρώπους με χαμόγελο, ανθρώπους που να εκπέμπουν ηρεμία και χαρά.

 

Έχει η ζωή γυρίσματα και η μοναξιά είναι χειρότερη και αβάσταχτη με τους πολλούς, όταν λείπει η αγάπη και βασιλεύει η υποκρισία. Η κόλαση της μοναξιάς, λένε ότι βιώνεται με τραγικό τρόπο από πλούσιους που κοιμούνται σε χρυσάφι και τους ισχυρούς που καταπιέζουν τους υφισταμένους τους. Η θεία δίκη, η αληθινή τιμωρία, η οποία δεν περνά από τους νόμους και τους δικαστές, μπορεί να εμφανίζεται στο διάβα του χρόνου, αλλά βιώνεται και καθημερινά από τα θύματα μωροφιλόδοξων κουτοπόνηρων, ασήμαντων φανταχτερών ανθρώπων.

 

Το αντίδοτο στον πόνο, τη μοναξιά και το φόβο, είναι η αγάπη. Το πρώτο που απαιτείται είναι να γίνει ο άνθρωπος όμορφος, εντός και εκτός, ώστε να μπορέσει να αγαπήσει, αλλά και να αγαπηθεί. Από εκεί και πέρα, χρειάζεται η έξοδος από το καβούκι της μιζέριας. Και ο ευκολότερος τρόπος είναι η βίωση της χαρά της Γέννησης του Χριστού, όπου το θαύμα, ανατρέπει το βουνό των προβλημάτων. Ο μέγας υμνογράφος, ο Ρωμανός ο Μελωδός, διαλαλεί ότι "δι' ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός". Καλεί τους πιστούς να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Χριστού, να γίνουν παιδιά στην ψυχή, όχι στη φρόνηση, να αποβάλουν τα πάθη και τις αμαρτίες και να ενωθούμε με τον Θεό. Και ο υμνωδός μαζί με τους μάγους και τους ποιμένες, υποδεικνύει με τη βεβαιότητα της εμπειρίας ότι "εύρομεν την αλήθειαν και γαρ εκ της Παρθένου ετέχθη ο Κύριος".