Αμερικανιές στις προεδρικές

Αμερικανιές στις προεδρικές

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17/9/2017

 

 

Πως αισθάνεται άραγε ένα παιδί, ένας νέος, ένας μεσήλικας ή ακόμη και ένας λεβέντης της τρίτης ηλικίας, όταν αντικαθιστά το φόντο, σε ομιλίες των υποψηφίων προέδρων και βλέπει την πλάτη του ανθρώπου που υποστηρίζει. Όλα αυτά για χάρη της τηλεόρασης, η οποία πρέπει να δείξει, με αυτό τον παράλογο τρόπο, ότι ο υποψήφιος υποστηρίζεται από ανθρώπους όλων των ηλικιών. Σίγουρα οι άνθρωποι ζωντανό φόντο, απολαμβάνουν και μερικά λεπτά δημοσιότητας, αλλά αυτή η πρακτική δεν παύει, λογικά να αποτελεί μια μορφή εξευτελισμού των ανθρώπων. Οι αμερικανοί, οι οποίοι είναι «μάνες» στο μάρκετινγκ και την επικοινωνία, ακολουθούν και κανόνες για την επιλογή των ανθρώπων-φόντο, όχι πάντα με μεγάλη επιτυχία. Στην Κύπρο, η επιλογή φαίνεται να είναι πολλές φορές τυχαία, γι’ αυτό και η πρακτική είναι και ολίγον τι αστεία.

 

Στην Ελλάδα, οι επικοινωνιολόγοι των ηγετών της αντιπολίτευσης συμβουλεύουν τους «πελάτες» τους, να μην αναφέρουν ποτέ την λέξη «πρωθυπουργός» όταν κατηγορούν τον αρχηγό της κυβέρνησης της χώρας. Επιλέγουν συνήθως το όνομα του εκάστοτε πρωθυπουργού, αφού το αξίωμα αναβαθμίζει από μόνο του, το άτομο που το κατέχει. Από εκεί και πέρα, όλα περιγράφονται ως μαύρα και σκοτεινά, έστω και αν στο παρελθόν οι «αντίπαλοι» υιοθετούσαν τις ίδιες ενέργειες και αποφάσεις. Οι έλληνες επικοινωνιολόγοι, οι οποίοι αναλαμβάνουν τους κύπριους υποψηφίους, επιβάλλουν τους ίδιους κανόνες γι’ αυτό και βλέπουμε ακατανόητες δηλώσεις και επιθέσεις από ανθρώπους, οι οποίοι κατά τα άλλα, είναι και ευγενικοί και αξιοπρεπείς. Η πόλωση μπορεί να συσπειρώνει τους οπαδούς των κομμάτων, αλλά δεν φέρνει πάντα επιτυχίες, όπως αποδείχθηκε στο παρελθόν, από σίγουρους υποψηφίους, όπως ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος.

 

Πανάκια δεν αποτελούν ούτε και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το Facebook το Twitter και το Instagram, τα οποία στην Αμερική έκαναν θαύματα, στην πρώτη εκλογή του χαρισματικού Μπαράκ Ομπάμα. Ο χαρισματικός Εμμανουέλ Μακρόν επέλεξε την πρακτική των παλαιών κομμάτων και με ομάδες εθελοντών «μάζεψε» ψήφους, με την μέθοδο «από πόρτα σε πόρτα». Δηλαδή αποδείχθηκε στην πράξη, ότι την ανθρώπινη ζωντανή επικοινωνία, κανένας δεν μπορεί να την αντικαταστήσει. Ούτε βεβαίως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κΚαι η τηλεόραση, με τις ατέλειωτες δηλώσεις και αντιδηλώσεις.

   

Οι εκλογές σε όλο τον κόσμο, κερδίζονται με βάση το καλάθι της νοικοκυράς, όπως και όλες οι εξουσίες ανατρέπονται, όταν οι υπήκοοι, όταν οι πολίτες, δεν έχουν φαγητό να φάνε. Οι ψηφοφόροι στην Κύπρο, μπορεί να κατηγορούνται για αδιαφορία, αλλά όπως αποδεικνύεται στην πράξη, αναδεικνύουν στην εξουσία τον ηγέτη, τον οποίο πιστεύουν ότι «γεμώνει την καρέκλα» και μπορεί να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του. Τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας μπορεί να συμβάλουν στην ενημερώσει των ψηφοφόρων, αλλά τα λόγια, είναι «έπεα πτερόεντα», όταν δεν συνοδεύονται από πράξεις. Ειδικότερα στην Κύπρο, όπου η σιωπηρή δύναμη των υπομονετικών μέχρι παρεξήγησης κυπρίων, μετατρέπεται σε οργή και αλλοίμονο σε όποιων την παραγνωρίσει. Κάτι όπως τα ξακουστά κυπριακά γαϊδούρια.

 

Στον ίδιο κανόνα, εντάσσονται και οι περίφημες δημοσκοπήσεις, οι οποίες είτε διενεργούνται από ανίκανους ανθρώπους, είτε δεν τηρούνται οι κανόνες της στατιστικής. Ακόμη οι πολίτες έμαθαν και δεν απαντούν, φοβούμενοι διαρροή των επιλογών τους, στα κόμματα. Σε περιπτώσεις διαρροών αρχίζει ένας πραγματικός πόλεμος, για να αλλάξουν επιλογή οι ψηφοφόροι. Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα, αφού πολλές φορές τα επιχειρήματα, συνοδεύονται και από απειλές. Τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων, ακόμη και δημοσκοπήσεων εξόδου, πολλές φορές απέτυχαν και στην Κύπρο. Πέραν όμως από όλα αυτά, υπάρχουν και οι νέες γενιές, οι οποίες ξέρουν άλλους δρόμους, για να διεκδικήσουν το μέλλον τους. Και αλλοίμονο σε όσους, τους γυρίζουν την πλάτη και σε όσους τους φορτώνουν χρέη, για να ζήσουν αυτοί προσωρινά καλά.