Ο άλλος δρόμος για τους ημικρατικούς

Ο άλλος δρόμος για τους ημικρατικούς

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/4/2017

 

 

 

 

 

 

 

 
Στην ζωή δεν είναι μόνο το άσπρο και το μαύρο, αλλά υπάρχει και το γκρίζο, έλεγε παλαίμαχος, της δημόσιας υπηρεσίας. Σχολίαζε το πάθος, όπως το χαρακτήριζε, των κυβερνώντων να ξεπουλήσουν τους ημικρατικούς οργανισμούς, δηλαδή δημόσιο πλούτο. Υπάρχει και άλλος δρόμος, για τον εκσυγχρονισμό των ημικρατικών οργανισμών και της δημόσιας υπηρεσίας, χωρίς κατ’ ανάγκη, να πωληθούν οι οργανισμοί. Ο έμπειρος δημόσιος υπάλληλος, άρχισε να απαριθμεί τις αλαζονικές συμπεριφορές ιδιωτών επιχειρηματιών, οι οποίοι ξεζουμίζουν τους υπαλλήλους τους και σκορπούν τα κέρδη τους, σε ανομολόγητα πάθη. Ταυτόχρονα δεν έκρυβε την θλίψη του, για ανίκανους διευθυντές του δημοσίου και των ημικρατικών οργανισμών, οι οποίοι έρποντας και λείχοντας, ανέβηκαν στην ιεραρχία, απολαμβάνουν βασιλικούς μισθούς και συμπεριφέρονται, σαν ταπεινοί βασανιστές στους υφισταμένους τους.

Η κουβέντα του καφενέ, συνεχίστηκε με αναφορές στην μακαρίτισσα Θάτσερ, η οποία «καρατόμησε» εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους στα ορυχεία και σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου, εφαρμόζοντας με τον πιο άγαρμπο τρόπο, την θεωρία των ιδιωτικοποιήσεων. Το αποτέλεσμα ήταν θετικό, αφού αναζωογονήθηκε και άλλαξε προσανατολισμό η οικονομία, καθιστώντας το Λονδίνο, χρηματοοικονομικό κέντρο, όχι μόνο για την Βρετανία, αλλά και για όλο τον κόσμο. Ωστόσο το κοινωνικό σύστημα στην Βρετανία, καλύπτει πλήρως τους πολίτες με ωφελήματα, τα οποία ξεκινούν από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και φθάνουν μέχρι και την απόκτηση σπιτιού. Ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων του δημοσίου, εφαρμόστηκαν σε πολλές χώρες του κόσμου και τα αποτελέσματα συχνά πυκνά ήταν τραγικά, στις περιπτώσεις οργανισμών κοινής ωφελείας. Ολόκληρες πόλεις, έμειναν χωρίς νερό, χωρίς ρεύμα και γεμάτες σκουπίδια.

Στην Κύπρο, των μονοπωλίων και των προβληματικών κοινωνικών παροχών, οι ιδιώτες επιχειρηματίες, δεν φημίζονται για τις κοινωνικές τους ευαισθησίες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι αποτελεί επιθυμία όλων των εργαζομένων, μια θεσούλα στο δημόσιο. Το πρόβλημα στο δημόσιο, είναι το σύστημα διορισμών και αξιολόγησης, το οποίο περνά από τα τηλέφωνα των πολιτικών και τις ψήφους των συγγενών. Η θεραπεία του προβληματικού συστήματος, δεν βρίσκεται στην φράση «πονεί κεφάλι, κόβεις κεφάλι» αλλά στην αλλαγή του συστήματος. Κατά τις προεκλογικές περιόδους ακούγονται συνήθως σοφές προτάσεις, οι οποίες ξεχνιούνται την επομένη. Μεταξύ άλλων, προσλήψεις στο δημόσιο, μόνο ατόμων που διαθέτουν πείρα στον ιδιωτικό τομέα. Προσλήψεις με το βάρος να πέφτει στις γραπτές εξετάσεις. Προαγωγές στη βάση αξιοκρατικών κριτηρίων και όχι μόνο με την αρχαιότητα. Επιβολή «τιμωριών» στην ΕΔΥ, στην ΕΕΥ και στα διοικητικά συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών, όταν προσλήψεις και προαγωγές, ανατρέπονται στο Ανώτατο Δικαστήριο.  Εισαγωγή του συστήματος της εργοδότησης με συμβόλαια και με ψηλότερους μισθούς.

 

 

 
Ο πολύπαθος βετεράνος δημόσιος υπάλληλος, προχώρησε ακόμη ένα βήμα, μεταξύ καφέ και γλυκού και πρότεινε, αντί να πωληθούν οι ημικρατικοί οργανισμοί, να δοθούν και άλλες άδειες, ώστε να δημιουργηθεί ανταγωνισμός. Εισηγήθηκε να διορίζονται μόνο τεχνοκράτες στα διοικητικά συμβούλια. Να προσλαμβάνονται με συμβόλαιο διευθυντές και γιατί όχι, να χάνουν τις θέσεις τους, αν δεν καταφέρνουν να πετύχουν τους στόχους, τους οποίους οι ίδιοι θα θέτουν. Ακόμη και στην πολύπαθη εκπαίδευση, θα μπορούσε να εισαχθεί δοκιμαστικά το βρετανικό σύστημα, όπου οι εκπαιδευτικοί διορίζονται με δίχρονα συμβόλαια. Η Κύπρος είναι πολύ μικρή και καλώς ή κακώς, οι πολίτες έχουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο δημόσιο, παρά στους ιδιώτες. Είναι κρίμα να οδηγηθεί ο τόπος σε νέες περιπέτειες, όπως συνέβη με το χρηματιστήριο και τις τράπεζες, αμαρτίες ιδιωτών και ορισμένων επίορκων αξιωματούχων του κράτους, τις οποίες πλήρωσαν και θα πληρώνουν για πολλά ακόμη χρόνια οι πολίτες. Λύσεις υπάρχουν, φτάνει να μην υπάρχουν θέσφατα και φανατικές θέσεις.