Το χαστούκι του Μοντ Πελεράν

Το χαστούκι του Μοντ Πελεράν

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/11/2016

Παππούς ογδόντα χρόνων, γεμάτος χαρά και με περισσό σθένος, περιέγραφε στο εγγονάκι του, την περασμένη Κυριακή, την πρώτη μέρα του Μοντ Πελεράν 2, τον τρόπο με τον οποίο θα φτιάξει το μισο-ερειπωμένο σπίτι του, στο κατεχόμενο χωριό του. «Θα μπογιατίσω δύο δωμάτια, θα αλλάξω τις πόρτες, θα τοποθετήσω νέα κουζίνα και νέα είδη υγιεινής. Θα φτιάξω τον κήπο μου και θα ζήσω ήσυχα, όσα χρόνια μου έμειναν. Να έρχεσαι παιδάκι μου, να σου γνωρίσω τις ομορφιές του χωριού μας, να σου δείξω τα περιβόλια μας και τις περιουσίες μας, οι οποίες σε λίγα χρόνια θα είναι δικές σου.»  Την Τρίτη το πρωί, λίγες ώρες μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων, ο παππούς δεν μιλούσε σε κανένα, ήταν  θλιμμένος και σιγοψιθύριζε τα δικά του. Το παραμύθι της επιστροφής, είχε ξανά θλιβερό τέλος. Η βαλίτσα της επιστροφής, η βαλίτσα του μαρτυρίου, με τις αναμνήσεις και τα όνειρα, τα πάθια και τους καημούς μιας ζωής, τέθηκε για ακόμη μια φορά στο ράφι. 

Οι ζωντανοί πρόσφυγες, δηλαδή αυτοί που γεννήθηκαν και βίωσαν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους στην κατεχόμενη πατρίδα μας, εξαπατήθηκαν και πάλι, από τα κούφια λόγια τα μεγάλα, άκαπνων, άκαρδων και άσπλαχνων πολιτικάντηδων. Από το 1974 παρακολουθούν τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, ακούνε ακατανόητες νομικίστικες αναλύσεις και διερωτούνται πότε θα γίνει το πιο απλό πράγμα, πότε θα επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους. Και για μια ακόμη φορά, απογοητευμένοι και εξοργισμένοι, συνέχισαν το βουβό κλάμα και τις ακατανόητες κατάρες, οι οποίες πέφτουν στα κεφάλια των πρωταγωνιστών, αυτής της συνεχιζόμενης τραγωδίας.

Πατρίδα έλεγε ένας σπουδαίος καθηγητής, είναι ο τόπος όπου ζεις, τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής σου. Και διαχώριζε την νομική πτυχή από την ιστορική πραγματικότητα. Δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα, αλλά οι αληθινοί πρόσφυγες και όχι οι πρόσφυγες στα νομικά χαρτιά, είναι σήμερα μόνο ένας στους τέσσερις, σε σχέση με τους πρόσφυγες του 1974. Αιτία ο θάνατος, ο οποίος δεν ξεχωρίζει ούτε ηγέτες, ούτε φονιάδες, ούτε δολοπλόκους, ούτε εκατομμυριούχους, ούτε και τους εκκλησιαστικούς ταγούς. Και ευτυχώς η θεία δίκη, είναι πολύ ισχυρότερη από την ανθρώπινη δικαιοσύνη και τα καμώματα των νομοθετών του κόσμου.

Ο μόνος πάντων που μέχρι στιγμής φαίνεται να δικαιώνεται, είναι ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, ο οποίος με τις προφητείες του, προέβλεψε την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων και μίλησε για απελευθέρωση όλης της Κύπρου, χωρίς να πέσει ούτε και μια σφαίρα. Φυσικά για την Εκκλησία, μια μέρα, είναι σαν χίλια χρόνια και χίλια χρόνια σαν μια μέρα και μέχρι τότε, θα πρέπει μαζί με τον Αγιο Γιώργη να κινούμε και εμείς τα ποδιά μας. Πάντως η πίστη στον Θεό, η πίστη στην μεταφυσική δύναμη, είναι ίσως η μόνη παρηγοριά και η μόνη ελπίδα, στα ανθρώπινα ψέματα.

Το χαστούκι του Μοντ Πελεράν, θα πρέπει να γίνει μάθημα για όλους τους ταγούς του τόπου, οι οποίοι με την μεγαλύτερη ευκολία, παίζουν γιο-γιο με τα αισθήματα και τους καημούς των προσφύγων και όχι μόνο. Το παιγνίδι της επικοινωνίας και των διαρροών, δεν αποτελεί πάντα την καλύτερη επιλογή σε δύσκολες διαπραγματεύσεις. Ο Νίκος Αναστασιάδης, θα πρέπει αυτή την φορά, να καλέσει τον Μουσταφά Ακκιντζί, να πάνε σε μια μακρινή χώρα –μαζί με τους συμβούλους και τους παρασυμβούλους τους- να κλειστούν σε ένα δωμάτιο και να μην βγουν, αν δεν λύσουν το κυπριακό. Να αναλάβουν την ευθύνη, να βάλουν τις υπογραφές τους και να παύσουν να κρύβονται πίσω από τις «άκαρδες» μητέρες πατρίδες. Και αν δεν τα καταφέρνουν, να σιωπήσουν να παραδεχτούν την αδυναμία τους, να φύγουν από τα μέγαρα και να αφήσουν άλλους να προσπαθήσουν. Οι αναντικατάστατοι είναι μόνο στα νεκροταφεία και οι πρόσφυγες που πέθαναν με τον καημό της επιστροφής, είναι οι μόνοι αναντικατάστατοι.