Τα «μάτια» του
κυπριακού
«Χρώμα δεν
αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε» γράφει ο συγκλονιστικός στιχουργός
Μιχάλης Γκανάς και οι στίχοι του πάνε γάντι με την διαχρονική τρέλα του
κυπριακού, το οποίο βολοδέρνει εδώ και δεκαετίες, μεταξύ συναισθηματικών μεγαλοϊδεατισμών
και ρεαλιστικών παραλογισμών. «Για το καλό μου» όπως θα τραγουδούσε και ο
Γιάννης Μηλιώκας, μόνο που εδώ και μισό αιώνα, ο τόπος γκρεμίζεται μπροστά μας,
ο κοσμάκης σκοτώνεται για ένα πουκάμισο αδειανό, οι άνθρωποι πεθαίνουν με την
λαχτάρα της «Ελένης», οι προδομένοι καταριούνται την μοίρα τους και αναμένουν
την θεία δίκη, η οποία θα φέρει την δική τους λύτρωση.
Η μόνη αλήθεια,
είναι ότι σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε ακόμη μια ευκαιρία για λύση του
κυπριακού, βρισκόμαστε μπροστά σε ακόμη μια πραγματικά κρίσιμη φάση του εθνικού
μας προβλήματος και οι επιλογές των επόμενων βδομάδων, δεν θα είναι χωρίς
συνέπειες, είτε ακολουθήσουμε τον ένα δρόμο, είτε τον άλλο. Η μόνη σοφή επιλογή,
είναι ότι πρέπει να επιλέξουμε με βάση την λογική και όχι με βάση το
συναίσθημα. Αυτό επιβάλλουν η ιστορική εμπειρία, τα πάθη και οι εγωισμοί, οι
οποίοι μας ταλαιπωρούν, όχι μόνο εθνικά, αλλά και οικονομικά, τα τελευταία
χρόνια. Δεν αρκεί να λέμε «στερνή μου γνώση και να σ’ είχα πρώτα». Πρέπει να λειτουργήσουμε
επιτέλους ως προμηθείς και όχι ως επιμηθείς.
Αν τα «αστέρια
συντονιστούν» και η μοίρα το θελήσει και σε λίγες βδομάδες έχουμε ένα νέο
σχέδιο λύσης του κυπριακού, το σοφότερο είναι να διεξαχθεί ένας ήπιος διάλογος,
χωρίς φανατισμούς, αλλά και με λογικά επιχειρήματα. Οι πρωταγωνιστές να
καταθέσουν τις θέσεις τους, να αναλύσουν τα δεδομένα της διαπραγμάτευσης, να
υποδείξουν τα ενδεχόμενα κέρδη και ζημιές της λύσης και σίγουρα να καταθέσουν τις προοπτικές και
τους κινδύνους, σε ενδεχόμενη λύση και σε ενδεχόμενη μη λύση του κυπριακού. Καλό
είναι οι πρωταγωνιστές του παρελθόντος, να τεθούν για λίγο στο περιθώριο, αφού
κατά κανόνα επιχειρούν να δικαιολογήσουν επιλογές τους και να σώσουν πολλές
φορές την υστεροφημία τους. Ο χρόνος κυλά και ο κόσμος αλλάζει και το
ελπιδοφόρο αύριο, έχει μεγαλύτερη αξία από το αμαρτωλό χθες.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20/11/2016
«Χρώμα δεν
αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε» γράφει ο συγκλονιστικός στιχουργός
Μιχάλης Γκανάς και οι στίχοι του πάνε γάντι με την διαχρονική τρέλα του
κυπριακού, το οποίο βολοδέρνει εδώ και δεκαετίες, μεταξύ συναισθηματικών μεγαλοϊδεατισμών
και ρεαλιστικών παραλογισμών. «Για το καλό μου» όπως θα τραγουδούσε και ο
Γιάννης Μηλιώκας, μόνο που εδώ και μισό αιώνα, ο τόπος γκρεμίζεται μπροστά μας,
ο κοσμάκης σκοτώνεται για ένα πουκάμισο αδειανό, οι άνθρωποι πεθαίνουν με την
λαχτάρα της «Ελένης», οι προδομένοι καταριούνται την μοίρα τους και αναμένουν
την θεία δίκη, η οποία θα φέρει την δική τους λύτρωση.
Τις τελευταίες
μέρες, μπήκαμε και πάλι στην δίνη των ακατανόητων τηλεμαχιών, περί όνου σκιάς.
«Ακόμη δεν τον είδαμε και Γιάννη τον εβγάλαμε» και της δαιμονικής ιστορίας του
μύθου, αν παντρευτώ και αν κάμω παιδί και βγάλω τον Βασίλη και αν βγει πάνω
στην μηλιά και αν πέσει και σπάσει το πόδι του και αν και αν και αν… και όσα αν
φαντάζεται ο κάθε κακομοίρης. Άλλοι βλέπουν μισογεμάτο και άλλοι μισοάδειο το ποτήρι
του κυπριακού, μόνο που ακόμη δεν ήπιαμε το νερό που θα ξεδιψάσουμε. Η πλάκα
είναι ότι όλοι συζητούν επί διαρροών και πληροφοριών, ενώ μέχρι στιγμής τίποτα
δεν έχει συμφωνηθεί. Φυσικά όλοι αγωνίζονται για να προετοιμάσουν το λεγόμενο
έδαφος των επιδιώξεων τους, όλοι παλεύουν για αυτά που έχουν στο πίσω μέρος του
μυαλού τους και όλοι μάχονται για εμάς και κατά κανόνα χωρίς εμάς.
Η μόνη αλήθεια,
είναι ότι σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε ακόμη μια ευκαιρία για λύση του
κυπριακού, βρισκόμαστε μπροστά σε ακόμη μια πραγματικά κρίσιμη φάση του εθνικού
μας προβλήματος και οι επιλογές των επόμενων βδομάδων, δεν θα είναι χωρίς
συνέπειες, είτε ακολουθήσουμε τον ένα δρόμο, είτε τον άλλο. Η μόνη σοφή επιλογή,
είναι ότι πρέπει να επιλέξουμε με βάση την λογική και όχι με βάση το
συναίσθημα. Αυτό επιβάλλουν η ιστορική εμπειρία, τα πάθη και οι εγωισμοί, οι
οποίοι μας ταλαιπωρούν, όχι μόνο εθνικά, αλλά και οικονομικά, τα τελευταία
χρόνια. Δεν αρκεί να λέμε «στερνή μου γνώση και να σ’ είχα πρώτα». Πρέπει να λειτουργήσουμε
επιτέλους ως προμηθείς και όχι ως επιμηθείς.
Η Κύπρος ποτέ δεν
ήταν το κέντρο της γης και ποτέ οι μεγαλόστομες επιλογές των ταγών της, δεν
ήταν άσχετες με τις ευρύτερες επιλογές των ισχυρών της γης. Όσες φορές η Κύπρος
«έβγαλε φτερά» και νόμιζε ότι θα πετούσε στα ουράνια, έπεσε και
γκρεμοτσακίστηκε. Οι προοπτικές επίλυσης του κυπριακού, εντάσσονται στα
ευρύτερα συμφέροντα των γειτονικών ισχυρών χωρών της περιοχής, αλλά και τα
ευρύτερα συμφέροντα των κοσμοκρατόρων της Αμερικής και της Ρωσίας. Και σε αυτή
την κρίσιμη φάση, υποχρεωτικά θα γίνουν επιλογές και κάθε επιλογή θα έχει κέρδη
και ζημιές, θα έχει ρίσκα, αλλά και ευκαιρίες.
Αν τα «αστέρια
συντονιστούν» και η μοίρα το θελήσει και σε λίγες βδομάδες έχουμε ένα νέο
σχέδιο λύσης του κυπριακού, το σοφότερο είναι να διεξαχθεί ένας ήπιος διάλογος,
χωρίς φανατισμούς, αλλά και με λογικά επιχειρήματα. Οι πρωταγωνιστές να
καταθέσουν τις θέσεις τους, να αναλύσουν τα δεδομένα της διαπραγμάτευσης, να
υποδείξουν τα ενδεχόμενα κέρδη και ζημιές της λύσης και σίγουρα να καταθέσουν τις προοπτικές και
τους κινδύνους, σε ενδεχόμενη λύση και σε ενδεχόμενη μη λύση του κυπριακού. Καλό
είναι οι πρωταγωνιστές του παρελθόντος, να τεθούν για λίγο στο περιθώριο, αφού
κατά κανόνα επιχειρούν να δικαιολογήσουν επιλογές τους και να σώσουν πολλές
φορές την υστεροφημία τους. Ο χρόνος κυλά και ο κόσμος αλλάζει και το
ελπιδοφόρο αύριο, έχει μεγαλύτερη αξία από το αμαρτωλό χθες.
Σχόλια