Φέρτε βάσεις, φέρτε ξένους

Φέρτε βάσεις, φέρτε ξένους

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16/10/2016 

 

Δόξα τω Θεώ, που υπάρχουν οι βρετανικές βάσεις, μονολογούσαν χιλιάδες πρόσφυγες το 1974, οι οποίοι σώθηκαν από τις ορδές του Αττίλα. Το δασάκι της Άχνας, αποτέλεσε τόπο σωτηρίας, μικρών και μεγάλων, οι οποίοι λίγες μέρες, ή και λίγες ώρες προηγουμένως, είδαν βόμβες να περνούν από τα κεφάλια τους και να διαλύουν ολόκληρες γειτονιές, μύρισαν την φρικτή μυρωδιά του μπαρουτιού, είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται και το χειρότερο είδαν συγγενείς και φίλους να σκοτώνονται, να τραυματίζονται και να βογκούν από τους πόνους. Εφιάλτες πολέμου, τραύματα ψυχής, τα οποία κουβαλούν βασανιστικά στις ψυχές τους, οι πρόσφυγες οι οποίοι ακόμη δεν πέθαναν και περιμένουν την άγια μέρα της επιστροφής στις εστίες τους. Αλήθεια πόσα θα έδιδαν σήμερα οι κατακαημένοι γείτονες μας οι Σύριοι, αν στην χώρα τους υπήρχαν βάσεις των υπερδυνάμεων και εταιρίες πολυεθνικών συμφερόντων;

Οι επιστήμονες των διεθνών σχέσεων και των πολιτικών επιστημόνων, ξέρουν πολύ καλά ότι η ισχυρότερη ασφάλεια στα μικρά κράτη, είναι πρώτα οι ξένες μεγάλες επενδύσεις και ακολούθως οι ξένες βάσεις. Οι πολυεθνικές εταιρίες, με προϋπολογισμούς μεγαλύτερους από πολλές χώρες, πριν επενδύσουν σε ένα τόπο, διασφαλίζουν πρώτα την ασφάλεια της επένδυσης τους και ακολούθως ρίχνουν τα χρήματα τους. Κατά κανόνα, πίσω από τις απρόσωπες αυτές εταιρίες, βρίσκονται συνήθως παροπλισμένοι πολιτικοί και άτομα τα οποία χρηματοδοτούν προεκλογικές εκστρατείες, άρα έχουν λόγο, στις πολιτικές επιλογές των ταγών μιας χώρας. Κλασικό παράδειγμα η Ελβετία, η οποία δεν βίωσε πόλεμο τους τελευταίους αιώνες, αφού ήταν ανέκαθεν η μυστική «Τράπεζα», όλων των ισχυρών του κόσμου.

Μια από τις ιδέες που φαίνεται ότι τέθηκαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, από την Τουρκία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι η δημιουργία βάσεων της Τουρκίας και της Ελλάδας στην Κύπρο, μετά την λύση του κυπριακού. Αν και ιδέα φαίνεται κατ’ αρχήν «παλαβή», αλήθεια τι θα μας ενοχλήσει, όταν η Τουρκία είναι μόλις μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από την Κύπρο και η Ελλάδα μερικές εκατοντάδες και ήδη βρίσκονται η Βρετανία και άλλες ισχυρές δυνάμεις στο νησί. Η υπόθεση είναι καθαρά ψυχολογική και συμβολική, αφού όταν η Τουρκία θελήσει να επέμβει ξανά στην Κύπρο, θα ρωτήσει πρώτα τους ισχυρούς του κόσμου και ύστερα θα προχωρήσει, όπως έκανε και το 1974. Ο κόσμος σήμερα έγινε χωριό, όχι μόνο σε επίπεδο επικοινωνιών, όπως έλεγε πριν δεκαετίες ο Μακλούαν, αλλά και σε επίπεδο ασφάλειας. Σήμερα οι πύραυλοι μπορούν να διασχίσουν ολόκληρες ηπείρους και να προσβάλουν τους στόχους τους.

Σήμερα οι ξένοι κρατούν κυριολεκτικά το «πουγκί» του κράτους. Ζούμε με τα δανικά, ενώ οι Τράπεζες μας, αγοράστηκαν τζάμπα, από τους ξένους και εδώ και στην Ελλάδα. Τα μεγάλα έργα στο νησί, γίνονται με κεφάλαια πολυεθνικών εταιριών, οι οποίες έχουν πρόσβαση στα δώματα της εξουσίας και μπορούν ακόμη και να επιβάλλουν και το κάπνισμα στα καζίνο. Στην πραγματικότητα, άλλοι αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς, όπως έγινε και με το κούρεμα των καταθέσεων, όπου γίναμε πειραματόζωα για όλη την Ευρώπη.

Οι διαπραγματεύσεις στο κυπριακό, ίσως για πρώτη φορά, προχωρούν με βάση την λογική και όχι το συναίσθημα. Και όλα αυτά περί τελευταίας ευκαιρίας, δεν είναι θεωρία, αλλά πραγματικότητα, για την γενιά των προσφύγων, που ακόμη δεν πέθαναν.  Όπως λένε και κάποιοι σοφοί, πατρίδα είναι εκεί που γεννιέται ο άνθρωπος και ζει τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής τους. Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Μουσταφά Ακκιντζί, λεμεσιανοί και δύο, φαίνεται ότι σκέφτονται πρώτα λογικά και ύστερα συναισθηματικά, γι’ αυτό και υπάρχει ελπίδα ότι θα λυθεί το κυπριακό. Το μόνο σίγουρο, είναι ότι ο χρόνος κυλά και ο κόσμος γυρνά, με την δύναμη των συμφερόντων, έστω και αν επενδύονται με πολλές ιδεολογίες και θρησκευτικούς φανατισμούς.